CHAPTER 7 ขอหย่าสามีสารเลว

เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้หญิงสาวสงสารเจ้าของร่างเดิมที่ต้องอยู่กับคนใจร้ายแบบเขา แถมยังถูกนอกใจ เธอเป็นแค่วิญญาณที่เข้ามาขออาศัยร่างมิณไอริณอยู่เท่านั้น ตาทว่าก็ทำใจไม่ได้เพราะวังวนเรื่องราวแย่ๆ ที่ร่างเดิมเจอมา ไม่ว่าจากใครก็คือทุกคนใจร้ายกับหญิงสาวหมด

        “ไปสู่สุคติส่วนฉันในร่างนี้ จะเปลี่ยนแปลง จะไม่ให้ใครมาตราหน้าคุณว่าผู้หญิงร้ายกาจ”

        จะต้องเข้มแข็งอดทนและไม่ยอมแพ้ ถึงแม้จะกลัวแพนธารินก็ตามแต่ต้องทำใจดีสู้เสือ หากเธอแสดงออกไปว่ากลัวเขาชายหนุ่มอาจยิ่งได้ใจ

        วันนี้คุณหญิงอรอรกับคุณติณภพเดินทางมาที่บ้านของคุณแม่ของแพนธารินเพื่อพูดเรื่องกันเรื่องหย่าของมิณไอริณ ซึ่งเป็นความประสงค์ของเด็กทั้งสองคน

        “หนูไอริณคิดดีแล้วเหรอจ๊ะแม่ว่าหนูลองคิดดูอีกครั้งไหม” ปอไหมไม่อยากให้ทั้งสองคนหย่ากัน คนอย่างแพนธารินดูเหมาะสมกับมิณไอริณมาก

        “อันนี้เป็นความประสงค์ของคุณแพทค่ะ ไอริณไม่ขัดส่วนเรื่องทรัพย์สินเราตกลงกันเรียบร้อยแล้วค่ะ วันนี้จึงนัดมาพูดคุยและเซ็นใบหย่ากันเลยค่ะ”

        “ทำไมดูรีบร้อนจังเลย” พิธานประมุขของบ้านที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้น แต่ไม่อยากให้มิณไอริณเจ็บปวดจึงไม่ขัดความต้องการ

        “เราตกลงกันว่าถ้าไอริณหายป่วยเราจะหย่ากันค่ะ”

        “แม่โทรตามเจ้าลูกชายตัวดีก่อนนะ” ปอไหมต่อสายหาแพนธาริน เพราะนัดกันวันนี้แต่ลูกชายไม่ยอมโผล่หน้ามาเลย

        “ไม่ต้องโทรหรอกครับผมมาแล้ว” เขาถ่วงเวลาไม่คิดว่ามิณไอริณจะหย่าจริงๆ แววตาดูนิ่งไม่ทุกข์ร้อนเดินไปนั่งข้างคนเป็นพ่อ

        “มาก็ดีแล้วทนายร่างสัญญาได้เลย” อรอรเรียกทนายความประจำตระกูลมาทำข้อตกลง เห็นใจลูกสาวเพียงคนเดียวที่เจ็บปวดเพราะการแต่งงาน

        “ไม่ต้องหรอกค่ะคุณแม่ไอริณเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว เซ็นใบหย่าไว้เรียบร้อยค่ะ อะไรที่เป็นของคุณแพทไอริณไม่เอาค่ะ” ทนายความวางเอกสารใบหย่าลงบนโต๊ะ ซึ่งเขาเตรียมทุกอย่างไว้ตามที่มิณไอริณต้องการ

        “รีบจังเลยนะ”

        แพนธารินจ้องใบหน้าของหญิงสาวไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ ตอนอยากแต่งบังคับเขาทุกวิถีทางพออยากหย่าก็บังคับเขาเช่นกัน

        “ตามที่เราตกลงกันเลยค่ะ ถ้าคุณเซ็นชื่อลงกระดาษแผ่นนั้นถือว่าเราจบกัน”

        “…” เขากำลังยื้อเวลาออกไปไม่ยอมเซ็นใบหย่าง่ายๆ เขาเตรียมทุกอย่างไว้เองแท้ๆ แต่ไม่ทันมิณไอริณที่รีบเซ็นใบหย่าก่อนเขา

        “คุณย้ายออกไปแล้วไม่ต้องเสียเวลาเก็บข้าวของ เพราะอะไรที่เป็นของคุณฉันเอาไปบริจาคหมดแล้ว รูปแต่งงานฉันเผามันทิ้งหมดแล้ว”

        “มิณไอริณ”

        “ตายแล้ว! หนูไอริณคงไม่ได้โกรธพี่เขาหรอกนะ” ปอไหมไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงสาวจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ เวลาผู้หญิงหมดความอดทนมันน่ากลัวมาก

        “ส่วนเรือนหอที่เป็นชื่อของไอริณเพียงผู้เดียว ไอริณจะขายค่ะ”

        “คุณอรอรคุณติณพูดอะไรหน่อยสิคะ” ปอไหมคิดว่าเรื่องจะเริ่มไปกันใหญ่ทั้งสองครอบครัวอาจจะมองหน้ากันไม่ติด

        “ความต้องการของลูกสาวผม ผมไม่ขัดครับผมอยู่ข้างๆ ลูกเสมอ” ติณภพโกรธแพนธารินเหมือนกันที่ทำร้ายมิณไอริณมาตลอด

        “พวกเราเลี้ยงลูกมาอย่างดีไม่เคยทำร้ายให้เจ็บช้ำ คุณแพทดูแลลูกสาวน้าไม่ได้ควรส่งกลับมาให้พ่อแม่เขา” อรอรจะปกป้องลูกสาวเอง หลังจากที่ปล่อยให้คนอื่นทำร้ายจิตใจมานานหลายปี

        หญิงสาวถึงกับร้องไห้เพราะพวกท่านรักมิณไอริณมาก ไม่เหมือนแม่ของเธอที่ไม่เคยปกป้องเธอเลยสักครั้ง ทำให้เธอโหยหาอ้อมกอดของคนเป็นแม่

        แพนธารินที่นั่งเงียบมานานถึงกับพูดไม่ออกควันออกหู เพราะหญิงสาวเก็บทุกอย่างที่เป็นของเขาไปบริจาคไหนจะรูปแต่งงานที่เธอเผามันทิ้งอย่างไม่ไยดี ไม่เหลือเยื่อใยให้เขาเลยหรือ

        “ถามหน่อยอยากหย่าขนาดนี้จะรีบไปซบอกใคร!”

        “ตาแพทหยุดนะ”

        “คุณแม่เงียบไปเลยครับผมถามไอริณ ว่ายังไงเธอเปลี่ยนใจหรือใครมันเปลี่ยนเธอ” เขาจ้องใบหน้าหญิงสาวไม่หยุดรอคอยคำตอบ

        “ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว” เอาสิกล้าถามต่อหน้าผู้ใหญ่ก็กล้าตอบ เอาให้เกลียดกันไปข้างหนึ่งเลย

        “ใจง่ายดีหนิ”

        “มาเซ็นใบหย่าให้มันจบๆ ไป”

        แพนธารินมองกระดาษตรงหน้าเขายิ้มมุมปากไม่ยอมจับปากกาเซ็นชื่อลงไป

        “คุณจะยื้อเวลาไปทำไม” เป็นเขาที่อยากหย่าใจจะขาด พอถึงเวลากลับไม่ยอมหย่า

        “ผมขอโทษคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะครับ…ผมไม่หย่า! ผมมีงานต้องกลับแล้ว สวัสดีครับ” แพนธารินลุกออกไปจากห้องโถง หญิงสาวจึงรีบออกมาตามเอไม่พอใจเช่นกัน

        “คุณเป็นบ้าอะไรทำไมถึงไม่หย่า”

        “หย่าเพื่อให้เธอไปมีความสุขอย่างนั้นเหรออย่าหวังเลย”

        “ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว” เธอย้ำเขาอีกครั้งเผื่อเขาจะได้สติขึ้นมา

        “ฉันไม่หย่า” เขาไม่อยากหย่าทำเขาเสียเวลามาสามปี เขาจะเอาคืนมิณไอริณบ้าง ตอนนี้เฉดหัวเขาทิ้งเหมือนไม่มีค่าอะไร

        “นี่คุณ…”

        “คอยดูนะถ้าฉันจับได้ว่าเธอแอบมีชู้ฉันจะฟ้อง”

        “บอกตัวเองเถอะฉันจะทำให้คุณหย่ากับฉันให้ได้!”

        มิณไอริณเดินกลับเข้าบ้านไปจะทำอย่างไรเขาถึงจะยอมหย่า ไม่รักกันก็น่าจะปล่อยกันไปท้อหย่ามาสามปีพอจะหย่ากันเขากลับไม่ยอม

        แพนธารินโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเขาถูกพ่อกับแม่ต่อว่าอย่างหนัก และสั่งให้เขากลับไปเซ็นใบหย่ากับมิณไอริณให้เสร็จ แต่เขาไม่ยอมกลับไปตอนเขาไม่อยากแต่งงานทุกคนบังคับเขา พอถึงเรื่องหย่าทุกคนเห็นดีเห็นงามกับหญิงสาวไปหมด

        “กลับเพ้นท์เธอาส์เลยไหมครับ”

        “กลับ…บ้านของไอริณพวกนายไปเก็บของฉันกลับไว้ที่เดิม”

        ภีมกับภามมองหน้ากันย้ายไปอยู่เพ้นท์เธอาส์ได้ไม่กี่วันก็จะย้ายกลับเรือนหอเสียแล้ว พวกเขาได้แต่พยักหน้ารับคำบัญชาของเจ้านาย

        มิณไอริณกลับมาบ้านที่เป็นเรือนหอการปะทะริมฝีปากกับแพนธารินใช้พลังงานไปเยอะพอสมควร เธอได้ยินเสียงเหมือนคนลากอะไรสักอย่างจึงออกไปดูหน้าบ้าน

        “นี่มันอะไร!”

        “ฉันย้ายกลับมาแล้วที่นี่บ้านฉันเหมือนกัน” เอาสิทำเหมือนเบื่อขี้หน้าเขานัก ก็อยู่ด้วยกันไปจนตายนี่แหละอยู่แบบเกลียดกันไปเลย

        “คุณแพทเป็นบ้าอะไรคุณอยากหย่าเองไม่ใช่เหรอ”

        “เอ๋า ก็ตอนนี้ไม่อยากหย่าแล้วอ่ะ”

        “เลว! เห็นแก่ตัว” เขาคงสนุกมากที่ปั่นหัวเธอได้สำเร็จ วันนี้ไม่หย่าวันหน้าก็ต้องหย่าแหละเซ็นใบหย่าเองไม่ได้ เธอจะจับตัดนิ้วเขามาหย่าเอง

        “เหมือนเธอไงเห็นแก่ตัวอย่างได้ฉันมากไม่ใช่เหรอ ต่อไปจะได้เจอหน้าฉันทุกวัน เราแต่งงานกันมานานแล้วยังไม่เข้าหอกันเลย ฉันไม่ขัดหรอกนะถ้าจะมีอะไรกับเธอหลับหูหลับตาเอาให้จบๆ”

        เพียะ

        เธอโกรธที่เขาพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าลูกน้องที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ มิณไอริณตบหน้าเขาอย่างแรงจนแก้มซ้ายมีรอยนิ้วมืออย่างชัดเจน

        “นี่เธอ!”

        “คุณจำไว้นะว่ามิณไอริณคนนี้เปลี่ยนไปแล้ว ฉันจะทำทุกวิถีทางให้คุณหย่าให้ได้!”

        “ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อไม่หย่า”

        ทั้งสองจ้องหน้ากันไม่ลดละจนป้าแจ่มต้องเข้ามาห้าม เพราะกลัวว่าแพนธารินจะเผลอทำร้ายคุณหนูของเธออีก เหมือนครั้งก่อนที่ผลักคุณหนูจนเลือดตกอย่างออก

        “คุณหนูเพิ่งหายป่วยอย่าเครียดเลยนะคะ”

        “คุณต้องการเท่าไหร่ถึงจะยอมหย่า” ไม่ได้เงินร้อยล้านก็ขอซื้อใบหย่าจากเขาแล้วกัน

        “หึ ไม่หย่าโว้ยไม่เอาเงินด้วย” เขาเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ถ้าดูถูกเขาชัดๆ ชักจะหยามกันเกินไปแล้วแต่ทำไมเมียตีทะเบียนของเขาถึงได้ดูน่าสนใจขึ้น กล้าต่อปากต่อคำกับเขาเมื่อก่อนจะกรีดร้องเรียกร้องความสนใจอย่างเดียว

        “ชักสนุกแล้วสิได้ลิ้มลองเมียตัวเองคงดีไม่น้อย”

        ก่อนจะหย่ากันไปขอลองเข้าหอกันดูก่อนสักครั้งเผื่อติดใจจะได้ไม่ต้องเลิกกัน เขาสั่งให้ลูกน้องเอาของไปเก็บในห้องใหญ่ข้างห้องนอนของมิณไอริณ ตอนนั้นห้องนอนของเขาจะอยู่อีกฝั่งหนึ่ง