ตอนที่ 3 : ต่อต้านครั้งแรก

รามสูรย์ได้แต่ยืนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า คนอย่าง ไอลดาที่หลงรักเขาอย่างหัวปักหัวปลำแต่วันนี้กลับมีท่าทีต่อต้าน หรือนี่จะเป็นการเรียกร้องความสนใจแบบใหม่ของเธอ

ก๊อก ก๊อก

เขาเดินไปเคาะประตูห้องนอนของหญิงสาวแต่กลับไร้เสียงตอบรับ

"ไอลดา" เสียงเรียบเฉยเอ่ยเรียกคนตัวเล็กที่ไม่ยอมเปิดประตูให้เขาเข้าไป ไร้เสียงตอบรับจากหล่อน ความโมโหที่อัดอั้นไว้ในใจกำลังจะปะทุออกมา

"ไอ!" เขาตะโกนสุดเสียงเรียกให้เธอเปิดประตูแต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ได้ ถ้าเธอไม่เปิด ฉันจะไปเอาคนอื่น"

แกร๊ก เสียงปลดล็อกจากประตูที่ร่างสูงอย่างรามสูรย์ทุบเมื่อกี้กำลังถูกเปิดออก

รามสูรย์ ยิ้มยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเลห์ เขาบอกแล้วคนอย่าง ไอลดามักจะแพ้เขาทุกที

"เลิกบ้าแล้วรึไง ถ้าเลิกแล้วก็มาดูแลฉันได้แล้ว!" น้ำเสียงเรียบเฉยของชายหนุ่ม พลางมองสำรวจใบหน้าสวยที่ตอนนี้มันเรียบเฉยไม่มีอาการโกรธหรือโมโหแม้แต่น้อย

"ไอไม่ได้เป็นบ้า คนที่บ้าคือพี่ราม นั้นและมาโวยวายอะไรเสียงดังในห้องไอ!" เธอตวาดชายหนุ่ม ใจที่ยังร้อนรุ่มกับคำขู่ที่เขาบอกจะไปนอนกับคนอื่นยังซุ่มอยู่ในอกเธอ

"ไอ!" เขาตวาดกลับแต่ไอลดากับชูคอขึ้น ราวกับทำท่าทีเหนือเขา

รามสูรย์ที่เห็นดังนั้นเขาย่างก้าวออกจากห้องคอนโดของหญิงพร้อมกับปิดประตูเสียงดังสนั่นลั่นทั้งชั้น

ปัง!

เออไปได้ก็ดี ไอลดาเดินกลับไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่โซฟา พลางนึกคิดย้อนกลับไปมา เธอกับเขา มาถึงจุดนี้ได้ยังไง

'เลิกคิดยัยไอ พรุ่งนี้เช้าค่อยเริ่มคิดใหม่' เมื่อได้ข้อสรุปของตัวเองไอลดาเองเลยตัดสินใจเดินกลับไปในห้องนอน พร้อมเข้านอนเตรียมตัวรับวันใหม่

-รุ่งเช้า-

เช้าที่สดใสของใครหลายคนแต่มันกลับไม่ใช่คนไอลดา หญิงสาวนอนไม่หลับทั้งคืนแถมวันนี้มีงานต้องไปทำอีก

'เอ็นนาจี้ เอ็นนาจี้' เธอพูดปลุกกำลังใจในการทำงาน พร้อมกับลุกขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัว ตอนลุกขึ้นมาส่องกระจก เห็นขอบตาดำคล้ำได้แต่หัวเราะตัวเอง เมื่อก่อนเธอไม่เคยปล่อยตัวให้โทรม ทำตัวเพอร์เฟคทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่ในสายตาของคนรัก แต่ผลที่ได้รับกลับกลายเป็นแผลใจที่ถูกแทงเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอลุกขึ้นยืนเลยสนใจเรื่องราวในอดีต ไอลดาเดินก้าวมายังห้องโถงภายในคอนโดก่อนจะไล่มองพวกรูปถ่าย

"สงสัยกลับมางานหนักแน่ไอลดาเอ๊ย" ตอนคลั่งรักเขาก็ขยันหามาติด พอตอนที่อยากจะถอนตัวต้องมานั่งไล่ถอดออกเอง

เธอยืนยิ้มให้กับชีวิตตัวเอง ชีวิตที่ไม่ได้ผูกติดกับรามสูรย์เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเรียกรถจากแอปพลิเคชัน

@สตูดิโอ W

ไอลดาเดินทางมาถึงสตูดิโอวันนี้เธอมีงานถ่ายแบบหนังสือนิตยสาร

"ว้าย น้องไอคนสวยของพี่มาแล้ว" พี่เรนเจ้าของงานวันนี้เอ่ยทักไอลดาที่เดินเข้ามา

"สวัสดีค่ะพี่เรน"

"ใครทำให้ไอของพี่อารมณ์ไม่ดีจ้ะ หน้าบูดเชียววันนี้"

"ไม่มีไรหรอกค่ะ ไอแค่หงุดหงิดรถเฉยๆ" เธอนึกถึงรถที่เรียกใช้บริการทางแอปพลิเคชันขับปาดไปปาดมาทำเอาเธอมีอาการเมารถแทบอ้วก

"อ่าวแล้วทำไมไม่ขับรถมาเองล่ะจ้ะ ปกติพี่เห็นไอขับมาเอง"

เรนมักจ้างงานไอลดาบ่อย ๆ เธอชอบ ผลงานของคนน้อง บรีฟแบบไหนได้แบบนั้นใครจะไม่ชอบจ้าง บางล่ะแถมตัวจริงกับข่าวลือคนละเรื่องเลย

"เอ่อ" ไอลดาที่ยังติดกับภาพความทรงจำตอนเกิดรถชน จึงไม่กล้าจะขับมาเอง เธอได้แต่ส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้พี่เรนที่รอฟังคำตอบ

"ไม่มีไรค่ะ ไอแค่ขี้เกียจ" จะให้ไปเล่าให้ใครฟังล่ะ ว่าเธอตายแล้วย้อนเวลากลับมาคงมีแต่คนด่าว่าบ้ากันหมด แม้แต่ตัวเธอเองตอนนี้ยังไม่อยากจะเชื่อเลย

"โอเคๆ งั้นไปเตรียมตัวเริ่มงานกันเนอะ"

หลังจากถ่ายงานเสร็จ ร่างบางนั่งพักหายใจอยู่ในห้องแต่งตัวพี่เรนที่รอจะเมาส์กับหล่อนอยู่แล้วเมื่อเห็นเธอว่างเขารีบเดินเข้ามา

"ไอจ๋าา"

"เรียกเสียงหวาน จะใช้อะไรไออีกค่ะพี่เรน" เธอยิ้มหวานให้กับผู้มาใหม่ เธอกับพี่เรนสนิทกันมากเนื่องจากเขามักจะเรียกใช้บริการหญิงสาวบ่อยๆ อีกอย่างเรนก็เหมือนพี่สาวเธออีกคน

"มีงานนะ แต่ไม่รู้คิวไอว่างไหม"

"ไอเช็คสักครู่นะคะ"

ไอลดาเปิดโทรศัพท์ดูก่อนจะเห็นในบันทึกว่า 'งดรับงานจนกว่าจะเลยงานแต่ง' เธอได้แต่ยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยปฏิเสธคนนั่งตรงข้าม

"ขอโทษทีนะคะพี่เรน ไอจะงดรับงานยาวเลย น่าจะหลายเดือนค่ะ" ไอลดาไม่ได้ยึดอาชีพนางแบบเป็นหลัก เพราะต่อให้เธอไม่ได้ทำงาน พี่ชายก็พร้อมจะซัพพอร์ตเธออยู่แล้ว

"เออพี่ลืมเลย ไอบอกพี่ไว้นี่หน่าว่าจะงดเพราะแต่งงาน" เรนแสร้งทำน่าเศร้าแต่ลึกๆในใจเธอมีแต่ความยินดีกับหญิงสาว

"ฮ่าๆ ไอไม่ได้แต่งแล้ว แค่เหนื่อยอยากพักค่ะ"

"หื้มมม ไหนบอกดีใจมากที่ได้แต่ง วันก่อนที่คุยกันยังว่าแบบนี้อยู่เลย" พี่สาวถึงกับทำหน้างงกับคนน้อง ไม่กี่วันก่อนยังพูดไม่หยุดว่าได้วันแต่งมาแล้ว

"ก็พี่รามเขายังไม่พร้อมอีกอย่าง ไอก็อยากใช้ชีวิตไปก่อนค่ะ" คำโกหกคำโตของเธอไม่ได้สร้างความแปลกใจอะไรให้กับเรนนัก

"โอเค ไว้กลับมารับงานต้องแจ้งพี่นะ"

"สัญญาเลย"

หลังจากคุยกับพี่เรนเสร็จ ไอลดาเตรียมเรียกรถกลับคอนโด โทรศัพท์ที่กำลังจะกด มีสายโทรแทรกเข้ามา เธอกดรับสายก่อนจะเปล่งเสียงหวานใส่ปลายสาย

"ฮัลโหลค่ะพี่คิม"

"วันนี้เสียงใสจัง อารมณ์ดีเหรอน้องพี่"

"ก็นิดหน่อยค่ะ เหมือนได้ปลดล็อกอะไรสักอย่าง" เธอยืนมองไปรอบ ๆ หน้าสตูโอที่เธอพึ่งเดินออกมา มองไปยังท้องฟ้าที่ตอนนี้มันปลอดโปร่งสุด ๆ

"อารมณ์ดีก็ดีแล้ว วันนี้กลับบ้านสิ พี่คิดถึง"

"อืม ไว้พรุ่งนี้นะคะ ไอมีเก็บของที่คอนโด อาจจะย้ายไปอยู่ด้วยยาวค่ะ"

"มีอะไรหรือเปล่า ทำไมย้ายกลับบ้านล่ะ"

"ไว้ค่อยคุยนะคะ วางแล้วนะ"

เธอกดตัดสายไปพลางดูคู่รักที่เดินจู๋จี๋กันไปมา ไอลดาเองก็มีความคิดอยากจะทำแบบนั้นบางเหมือนกัน แต่ติดตรงที่ว่าเธอมีคู่หมั้น แต่เขาแค่ไม่ได้รักเธอเท่านั้นเอง

หลังจากเรียกรถแล้วรอไม่นาน รถที่เธอเรียกก็มา

ร่างบางมองไปยังกระจกรถยนต์ที่ตอนนี้กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว ใจที่เคยว้าวุ่นตอนลืมตาตื่นจากเมื่อวานกลับสงบลงจนไม่น่าเชื่อ