ตอนที่ 2 : ฟื้นกลับมาอีกครั้ง

ไอลดาลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดมิด ร่างกายไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อยเธอเริ่มสังเกตในโลกมืดแห่งนี่หญิงสาวหันมองซ้ายขวา ตะโกนเรียกพี่ชายอย่างสุดเสียง แต่กลับว่างเปล่า เหมือนที่แห่งนี้มีเพียงเธออยู่คนเดียว

หรือจริง ๆ แล้วเธอตายไปแล้วกันแน่นะ ชายคนที่เธอรักถ้าได้รู้ข่าวการตายของเธอ เขาคงจะมีความสุขขนาดไหนกัน

ในระหว่างที่เธอกำลังสิ้นหวังลงเรื่อยๆ จู่ ๆ กลับมาเสียงชายชราดังขึ้น ราวกับเสียงที่ขับไล่ความสิ้นหวังของเธอออกไป

"ไอลดาเอ่ย เจ้าร้องไห้มามากพอแล้ว เจ้าคิดว่าถ้าเจ้าได้โอกาสกลับไปอีกครั้ง เจ้าจะทำแบบเดิม หรือ จะยอมทิ้งคนที่ทำให้เจ้าเจ็บปวด.."

"ไอ..." ไอลดาในตอนนี้คิดถึงเพียงหน้าคุณแม่กับคิมหันต์ที่ถ้าได้รู้ข่าวการจากไปของเธอ พวกเขาคงนั่งร้องไห้กันไม่เป็นอันทำการอะไรเป็นแน่

"ข้าจะให้โอกาสเจ้ากลับไป ไอลดาข้าเพียงหวังให้เจ้าไม่พบจุดจบแบบเดิม"

"ไอจะกลับไปค่ะ " เธอก้มหน้าลงต่อให้ไม่เห็นชายชราคนนั้นแต่เหมือนเสียงของเขาดังสะท้อนอยู่ในหูของเธอ

"ข้าจะคอยเฝ้าดูเจ้าไอลดา"

สิ้นเสียงประโยคจากผู้ชายบุคคลลึกลับ ไอลดารู้สึกถึงแรงบีบรัดไปทั่วร่างก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป

@ID Condo

ภายในห้องคอนโดหรู ที่ประดับไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ตามพนังกำแพงมีคู่ของรามสูรย์และไอลดา ประดับเต็มไปหมด รวมถึงกรอบรูปพรีเวดดิ้งที่ถูกถ่ายไว้ก่อนที่เธอจะไปเรียนต่างประเทศ

ไอลดาสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงคิงไซส์ เธอรีบสำรวจเรือนร่างของตัวเอง ก่อนจะจับไปที่หัวใจที่มันยังเต้นอยู่ 'ใจของฉันยังเต้นอยู่' เธอพึมพำก่อนจะรีบลุกขึ้นไปยังหน้ากระจก สอดส่องใบหน้าสวยว่ามีร่องรอยของอุบัติเหตุหรือไหม

แต่ปรากฏบนใบหน้ารวมถึงร่างกายกลับไม่มีร่องรอยอะไรเลย เธอนึกถึงความฝันอันน่ากลัว เหตุการณ์ในฝันคือรามสูรย์ทิ้งเธอในงานแต่งแถมเธอยังเมาจนเกิดอุบัติเหตุถึงชีวิต

"ฝันบ้าอะไร!" ใบหน้าสวยที่ตอนนี้คิ้วขมวดเข้าหากัน ความหงุดหงิดกำลังก่อขึ้นในใจ

หล่อนเดินไปยังห้องครัวก่อนจะรินน้ำดื่มพลางเดินหาโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อดูเวลาอีกอย่างเพื่อจะโทรตามรามสูรย์กลับบ้าน หล่อนเดินหาจนเจอมันตกอยู่ข้างโซฟา

ไอลดากดเปิดหน้าจอก่อนจะสังเกตเห็นวันที่ที่ปรากฏขึ้น บนหน้าจอมีแจ้งเตือนตารางทำงาน 'งานถ่ายแบบของพี่เรน 9 โมงเช้า'

"เดี๋ยวนะ งานถ่ายแบบของพี่เรนมันจบไปตั้งแต่หกเดือนก่อนไม่ใช่เหรอ" เธอพูดอยู่คนเดียวราวกับคนสติหลุด

และที่สำคัญในความทรงจำครั้งสุดท้ายเธอจำได้ว่าพรุ่งนี้จะถึงวันงานแต่งงานของเธอกับรามสูรย์แล้ว นี่มันอะไรกัน!

ไอลดาพยายามนั่งคิดทบทวน จนหัวสมองประมวลไปถึงตอนที่เธอเกิดอุบัติเหตุ และนึกว่าตัวเองตายไปแล้ว พร้อมกับได้ยินเสียงชายชราที่พูดดังก้องในหูอีก ให้ตายเถอะ 'ฉันย้อนกลับมาจริง ๆ เหรอ' เธอนึกในใจพลางปล่อยสติที่มันกำลังหลุดลอยไปเรื่อยๆ

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอที่นั่งเหม่ออยู่ตรงโซฟารีบหยิบขึ้นมาดู รายชื่อบนหน้าจอปรากฏโชว์ขึ้น 'รามสูรย์' ไอลดารู้สึกชั่งใจเธอจะรับสายเขาดีไหม โดยปกติแล้วไอลดาไม่เคยพลาดสายของรามสูรย์เลยสักครั้งตั้งแต่จำความได้

เมื่อความคิดมันตีรวนกันอยู่แบบนั้นเธอลังเลไม่กล้ารับจนสายมันตัดไป

"ให้มันรู้บางเวลาคนโทรหาและไม่รับรู้สึกยังไง!" เธอเหวี่ยงโทรศัพท์ไปอีกทางพลางคิดถึงคำพูดของชายชราคนนั้น

"ถ้าเจ้าได้กลับไป ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เลือกทางเดิม"

คำพูดนั้นหมายถึงให้เธอไม่ต้องเลือกรามสูรย์แล้วเดินหน้าต่อไปใช่ไหมนะ

ระหว่างที่คิดอะไรไปเรื่อย หัวสมองที่เหมือนรับข้อมูลมากเกินไปจู่ ๆ รามสูรย์ที่โทรเข้ามาเมื่อกี้กลับบุกรุกเข้ามายังห้องเธอ หญิงสาวที่นั่งเหม่อไม่ได้สนใจอะไร

ปัง! เสียงประตูห้องคอนโดถูกปิดเสียงดังไอลดารีบหันไปตามเสียงที่มา เวลานี้คนที่จะเข้าห้องเธอได้มีแค่เขาคนนั้น!

"พะพี่รามมาได้ไง!" เธอตกใจหน้าถอดสีตอนนี้หน้าเธอมันคงเหมือนคนป่วยมากซีดเซียวราวกับเห็นผี

"ทำไมไม่รับสาย" คำถามสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงดุดัน แวววาวโรจน์ที่กำลังกดดันเธออยู่

"ไอไม่ว่างแล้วเข้ามาได้ยังไงออกไปเลย วันนี้ไม่มีอารมณ์มาทะเลาะ" เธอลุกขึ้นยืนไปจับแขนชายหนุ่มลากไปยังหน้าประตูห้อง

"เธอ!"

รามสูรย์ที่พึ่งเคยโดนไอลดาปฎิเสธการมาหาครั้งแรกเขาถึงกับหน้าเสีย วันนี้เขาแค่เหงาไม่มีที่ลงเลยกะจะมาเอาคู่หมั้นอย่างเธอ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้หน้าที่เอาซะเลย

"ฉันจะนอนที่นี่" ความหมายว่านอนที่นี่ของเขาคือการมีอะไรกับเธอ ไอลดาที่ก่อนจะได้ย้อนกลับมา เธอยอมเขามาตลอด

เมื่อก่อนเวลาเขาอยากนอนกับเธอ เธอก็ยอมด้วยความเต็มใจไม่เคยปฏิเสธ แต่ในเมื่อความรักที่เธอมีให้เขามันกลับสนองได้แค่กาย เธอก็ขอบาย

"ไม่ได้!"

"อะไรคือไม่ได้ไอลดา!" คนตัวสูงตรงหน้า ดึงแขนเธอมาบีบไว้ ไอลดาที่ทนความเจ็บปวดไม่ไหวเผยสีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

"ปล่อยไอนะ พี่ไม่มีสิทธิ์" เธอดีดดิ้นหนีเขา แต่กลับถูกรามสูรย์ล็อกต้นคอให้รับจูบอันดิบเถื่อนของเขา

"อื้อ" หล่อนพยายามทุบเข้าที่อกชายหนุ่มแต่เขากลับยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก

ตอนนี้เหมือนไอลดากำลังจะขาดอากาศหายใจเธอรวมแรงผลักเขาเต็มแรงพร้อมกับยืนหอบอยู่กับที่

"พี่ออกไปเลยนะ วันนี้ไอไม่มีอารมณ์!!" เธอพยายามจะเดินหนีเขา แต่ชายหนุ่มคว้าข้อมือเธอไว้

"เป็นอะไร เธอป่วยหรือไง!" สีหน้าเบื่อหน่ายรามสูรย์ไม่เข้าใจปกติไอลดามักจะเอาใจเขา ยิ่งเขามีอารมณ์แบบนี้เธอยิ่งชอบ

"ไอ.."

หัวใจของเธอที่จู่ ๆ มันเต้นแรงจนแทบจะระเบิดเธอรีบเดินหนีเขาเข้าห้องนอนล็อกประตูแน่นหนาไม่ให้เขาเข้ามา จิตใจที่ปั่นป่วนตอนนี้เธอยังไม่พร้อมเจอเขา ไม่พร้อมเจอใครทั้งนั้น..