LOGINบรรยากาศในเพนท์เฮ้าส์เต็มไปด้วยความอึดอัด ไอลดาที่เชิดหน้าขึ้นไม่มองเขา กลับสร้างความหงุดหงิดให้ชายหนุ่ม
"ไหนๆ ก็มาอยู่ด้วยกันแล้ว ไอมีเรื่องจะคุยกับพี่" น้ำเสียงจริงจังแววตาที่มองชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีแววเล่นสักนิด “เรื่องอะไรล่ะ” “ไออยากถอนหมั้น” คนร่างบางนั่งลงบนโซฟาอย่างใจเย็น เธอบอกความต้องการทันที “ยังไม่หายเมา?” “ไม่ ไอจริงจังถ้าพี่โอ..” เธอยังไม่ทันจะได้พูดจบ เขาดันพูดแทรกขึ้นมา แววตาวาวโรจน์ดุดันสร้างความอึดอัดให้เธอไม่น้อย “ผีเข้าหรือไง” รามสูรย์รู้สึกหงุดหงิดกับคนตรงหน้าวันนี้เป็นอะไรปกติคำว่าถอนหมั้นมันเป็นแค่เขาไม่ใช่หรือไงที่พูดได้! Ilada Take : “ผีเข้าหรือไง” “ไอไม่ได้ผีเข้า แต่ไอคิดมาดีแล้ว” ฉันนั่งมองใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องมองหน้าฉันแววตาที่ดุดันเหมือนกับกำลังค้นหาความจริงอะไรบางอย่าง แต่ ทำไมมองกันแบบนั้นละ “ไอรู้ว่าพี่เองก็อยากจะจบความสัมพันธ์นี่” ฉันพูดกับเขาอย่างใจเย็นไม่ได้อยากทะเลาะ แต่พี่รามกลับไม่ตอบฉันสักคำ “ไอว่าพี่คงเข้าใจแล้วล่ะ งั้นไอไปนะ” ฉันเตรียมจะลุกขึ้นเดินออกจากเพนเฮ้าส์ของเขา แต่เมื่อลุกขึ้นเขากลับโดนมือหนาดึงไปนั่งบนตักเขา “ยังฉันยังไม่ได้พูด” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ กับแววตาที่จ้องมองมายังฉัน เขาเป็นบ้าอะไรอีก! “ปล่อย! ไอพูดจริงนะ” “เธอไม่คิดจะฟังคำตอบฉันเลยหรือไง” “ไม่จำเป็น ถือว่าไอได้พูดในสิ่งที่ต้องการแล้ว” ฉันอยากรีบลุกออกจากห้องนี้ก่อนที่น้ำตาที่พยายามจะกักเก็บไว้มันจะไหลออกมาต่อหน้าเขา “พูดง่ายจังนะ ฉันอยากรู้เหตุผล” “ไม่มีเหตุผลแค่ตอนนี้อยากถอนหมั้นให้มันจบ!” “ฉันไม่ถอน” น้ำเสียงใจเย็นของเขาคืออะไร ฉันได้แต่นั่งดีดดิ้นหนีการคุมตัวของเขา “อย่าดื้อ แค่กลับมาเชื่อฟังฉันเหมือนเมื่อก่อน ฉันก็จะแต่งกับเธอเหมือนเดิม” เดี๋ยวนะเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรผิด หรือเขาคิดว่าฉันประชดเขางั้นเหรอ! “เดี๋ยวพี่ราม พี่เข้าใจอะไรผิดไหม” “ไม่ผิดฉันรู้หน่า คนอย่างเธอรักฉันจนตายแทนได้จะมาอยากถอนหมั้นกับฉันเนี่ยนะตลก!” เออมันตลกละ ตลกตรงชายหนุ่มตรงหน้าไม่ฟังฉันไม่พอกลับคิดเองเออเองอีก “พี่ราม..” ฉันเงียบก่อนจะตัดสินใจพูด “รักมาตลอดไม่ได้แปลว่าต้องรักตลอดไปหรอกนะ” พอฉันพูดคำนี้จบเหมือนสติของชายหนุ่มหลุดไปเลยเขาปล่อยมือที่รั้งไว้ ฉันเลยเลือกลุกขึ้นเดินออกจากห้องมาเงียบๆ พอก้าวจากห้องของเขาไม่ต้องบอกก็รู้ใช่ไหม น้ำตาแตก ตั้งแต่หน้าห้องเขายันกลับถึงคอนโดตัวเอง ฉันไดั้แต่นั่งมองเผลอไปยังรูปพรีเวดดิ้งกรอบรูปที่ใหญ่สุดใน ห้องแถมยังเป็นกรอบรูปเดียวที่ฉันไม่สามารถถอดได้ ในใจของฉันถึงจะยังรักเขา แต่ถ้าให้รักและมีจุดจบเหมือนเดิม ฉันก็ขอบายเถอะ! llada END. อีกด้านหนึ่ง “รักมาตลอดไม่ได้แปลว่าต้องรักตลอดไปหรอกนะ” ‘จะมาเลิกรักหลังจากคบกันมาหลายปีนี้นะ บ้าไปแล้วไอลดา’ รามสูรย์ได้แต่พรึมพร่ำอยู่คนเดียว ช่วงสองสามวันมานี่ไอลดาแปลกไป ถึงจะยังคงหลงเหลือความหึงหวงเขาเหมือนเดิมแต่ใจเขากลับคิดว่าหล่อนไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว “แปลก แปลกไปจริงๆ” ชายหนุ่มตัดสินใจหยิบโทรศัพท์กดโทรหาเพื่อนให้มาเจอกันที่คลับ มีเรื่องจะคุยกับมันแต่ปลายสายทำเสียงไม่พอใจเขาราวกับไม่อยากจะเจอกัน - KLR pub - เมื่อเดินทางมาถึงรามสูรย์เดินไปทางเข้าด้านหลังสำหรับเจ้าของร้านและเขาเป็นหนึ่งในผู้บริหารของคลับแห่งนี้ ห้อง VIP2 รามสูรย์เดินเข้ามาถึงในห้องแต่กลับยังไม่เจอคนที่นัดไว้ เจอแต่ไอ้ห่าแอลตันเพื่อนเขาอีกคนที่นั่งทำหน้าตา เหมือนหมาขี้ไม่ออก “เป็นเหี้ยไรอีกครับ” ผมเอ่ยทักมัน อาการหนักเข้าทุกวัน ข้าวไม่แดก แดกแต่เหล้า “ไม่ต้องสนใจกู” มันพูดนิ่งๆ แต่คนอย่างมันที่ขี้เล่นขนาดนั้นแต่กลับเปลี่ยนไปเพราะหาเมียไม่เจอ “กูก็ไม่อยากจะสนใจหรอกนะเพื่อน แต่วันนี้กูมีนัดกับไอ้คิม” “เออ ทำไมจะไล่กู?” มันถามผมกลับ ผมได้แต่ยิ้มตอบมัน “ไอเวร กูไม่กลับพวกมึงคุยกันไปเลย” มันหันหน้าหนีก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ผมรอไอคิมไม่นาน มันก็เดินเข้ามา ก่อนจะนั่งฝั่งตรงข้ามผม “เรียกกูมามีอะไร” สีหน้าหงุดหงิด ของมันทำเอาผมสงสัยเหมือนกัน “ไอลดาอยากถอนหมั้นกับกู” ผมพูดไปนิ่งๆ คอยสังเกตอาการของฝ่ายตรงข้าม “ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง มึงอยากถอนหมั้นกับน้องสาวกูมาตลอด” ไม่มีท่าทีตกใจ แสดงว่ามันรู้อยู่แล้วสินะ ส่วนไอ้คนที่อยากให้ตกใจกลับไม่ตกใจ กลับเป็นแอลตันบุคคลส่วนเกินที่หันหน้ากลับมามองอย่างไม่เชื่อ “ถามจริง” มันเดินกลับเข้ามาร่วมวงอย่างไว “อืม มึงรู้อยู่แล้ว?” ผมถามกลับไอ้คิม ซึ่งไอ้คิมมันก็ยักไหล่ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาซด “อืมก่อนมา น้องไอโทรมาบอกกู” “และมึงก็ยอม?” “มีอะไรที่กูต้องไม่ยอมละ อีกอย่างมันก็ดีสำหรับมึง” “…” ดีก็เหี้ยละ ที่เรียกมาเพราะจะถามว่าน้องมึงเป็นอะไร “มึงไม่อยากหมั้นกับน้องกูมาตลอด แถมยังเกลียดน้องกูเอามากๆ อีก” ผมได้แต่นั่งเงียบมองหน้ามันนิ่งๆ พยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้ฝั่งตรงข้ามอ่านความรู้สึกได้ “กูแค่อยากรู้เหตุผล” “เออกูก็อยากรู้ คนที่รักไอ้รามมาตลอดหลายปีนี้นะอยากจะเลิก กูไม่เชื่อ” ไอ้ห่าแอลนี่ก็ทำเหมือนเรื่องตัวเอง ตอนแรกยังบอกไม่ต้องสนใจมัน แต่ดูมันกลับสนใจเรื่องของกูเหลือเกิน “มึงยังคิดว่าน้องกูวางแผนเรื่องคืนนั้นอยู่อีกใช่ปะ กูก็คิดแล้วว่าการถอนหมั้น น่าจะดีกับทุกฝ่าย” “เหอะ” เหตุผลที่เกลียดไอลดางั้นเหรอ คงเป็นงานวันเกิดของคนตรงหน้าและผมพลาดมีอะไรกับเธอวันนั้นละมั้ง “ถ้ามึงเป็นกู มึงไม่คิดหรือไงว่าน้องมึงวางแผน กูเป็นผู้ชายนะ ถ้าเห็นคนเมาขนาดนั้นควรแบกไปหาห้องพี่ชายดิ ไม่ใช่แบกเข้าห้องตัวเอง” มันนั่งฟังผมเงียบๆ ไม่ตอบกลับ ผมเลยพูดต่อให้มันคิดตาม “อีกอย่างคิม กูเมาขนาดนั้นคงไม่แข็งมาเอาน้องมึงหรอกนะ” วันนั้นที่จำได้รางๆ คือเมาจัด แต่กลับตื่นมาอยู่ข้างน้องสาวเพื่อนแถมยังแก้ผ้าด้วยกันทั้งคู่นั้นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมกับเธอมาผูดติดกันแบบนี้ “แต่น้องกูเป็นผู้หญิง มึงได้เธอมึงก็ต้องรับผิดชอบถูกแล้วมั้ย” “กูถึงบอกไงมันเป็นแผนน้องมึง!” พูดถึงเรื่องนี้ทีไรความหงุดหงิดทวีคูณขึ้นมาทุกที ผมหงุดหงิดกับทุกอย่าง ไอลดาที่น่าหงุดหงิด พี่ชายมันที่รักน้องสาวเกินเหตุ แถมพ่อแม่ผมที่เอ็นดูเธอเกิดเบอร์อีก มีแต่คนรักเธอมากพอแล้ว ถ้าเว้น ผมไปสักคน มันก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง.. END Rammasuหลังจากปล่อยโฮกันทั้งคู่พวกเขาสองคนพากันมานอนกอดกันกลมบนเตียงนอนไอลดาซุกหน้าลงกับแกแกร่งของชายหนุ่ม เธอรู้สึกมีความสุขจนมันล้นออกปาก“พี่รามชอบไอตั้งแต่แรกจริงเหรอ” เธอถามอย่างไม่เชื่อเขา ถ้าชอบกันทำไมต้องทำตัวแบบนั้นกับเธอ“อืม ก็ชอบแต่ถ้าจีบตอนนั้นน่าจะโดนติดคุกไปแล้ว” เขาหัวเราะ เธอมองดูใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดีจริง ๆ อยากจะติดป้ายประกาศไว้เลยว่าคนนี้ ‘ของไอลดา’ แค่นึกก็ตลกแล้ว“แล้วไอละ ชอบพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ พี่อยากรู้เรื่องคืนนั้น” จู่ ๆ เขาก็พูดถึงวันคืนที่เธอไม่อยากนึกถึง ไอลดาลุกขึ้นถอนหายใจ ก่อนจะมองตาเขา“พี่อยากรู้จริงเหรอ”“อืม พี่อยากรู้เอาจริงพี่เห็นแก่ตัวเองล่ะ เอาแต่โทษไอ” เขายันตัวลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับจับมือของเธอที่กำลังสั่นไอลดาลังเลอยู่สักพักแต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเล่ามันออกมา“คืนนั้น พี่รามเมามากไอเห็นพี่เดินออกมาจากห้องน้ำ เลยไปช่วยพยุง ตอนแรกจะพากลับไปที่ด้านนอกแต่พี่บอกไออยากไปนอนแล้ว ไอเลยจะพาพี่ไปส่งห้องพี่คิม แต่พอถึงห้องไอพี่กลับผลักไอเข้าห้อง..” เธอกำลังจะเล่าต่อแต่รามสูรย์บีบมือเธอจนเธอตกใจ เขาพอรู้เรื่องแล้วล่ะ คืนนั้นเขาคงเป็นคนขืนใจเธอ“พี่ทำไอเหรอ” เข
บรรยากาศภายในร้านเริ่ม แล้วเอ็มมี่ได้แต่จับมือเพื่อนไว้ ส่วนคนที่กำลังโดยหมายหัวอยู่เธอยังไม่รู้“เจ๊” รามสูรย์เรียกพี่สาวของเขาที่ยังคงไม่สนใจไอลดาเลือกอยู่นั้นละ ค่าตอบแทนวันนี้ที่พี่สาวมาช่วยเลือก คือเขาตกลงกันจะซื้ออะไรก็ได้ให้อย่างหนึ่งพี่สาวเขาก็ช่างเลือกเกินไม่สนใจโลกภายใน“อะไรของแกไอ้ราม” ริสาหันมาหน้าเหวี่ยงใส่น้องชายก่อนสายตาจะหันไปสบกับหญิงสาวใบหน้าหวานที่ยืนหน้าบึ้งอยู่หลังน้องชายอีกที“หลบ พี่มากับใครไอจะดูหน้าผู้หญิง”เธอพลักเขาออกหล่อนเข้าใจว่าเขาปกป้องผู้หญิงคนนี้ เพราะเขาเอาตัวมายืนบังเธอคนนั้นไว้อีกที“น้องไอ” ริสายิ้มหน้าบานเมื่อเจอหน้าสะใภ้ที่ปกติเห็นแต่ในโทรศัพท์ที่คุณแม่ของพวกเขาชอบส่งมาให้ดู ถ้าได้เจอกันครั้งล่าสุดน่าจะ หลายปีก่อนไอลดาทำหน้าสงสัยบุคคลตรงหน้าที่ดูเป็นมิตรเกินเหตุเธอหันหน้าไปหารามสูรย์เพื่อขอคำอธิบายแต่เขากลับหันหน้าหนีเธอ“เอ่อ”“น้องไอจำพี่ไม่ได้เหรอ เสียใจนะเนี่ย”ไอลดาได้แต่ยืนนึก ใครหน้าคุ้น ๆ ก่อนจะนึกไปถึงหน้าผู้เป็นพ่อของแฟนเหมือนขนาดนี้แสดงว่า..“พี่ริสาเหรอคะ” เธอถามเขาอย่างไม่แน่ใจ กลัวทั้งสองจะร่วมกันโกหก“โห ดีใจนะเนี่ยจำกันได้”ไอล
“ก็ลองตอบกลับดู หัวจะหายวันไหนไม่รู้ลบให้หมดเลยนะ!” รามสูรย์ทำตามคำสั่งไอลดาอย่างว่าง่าย หล่อนที่เห็นดังนั้นได้แต่ยิ้มให้เขา ใช้เวลาสักพักกว่าเขาจะลบหมด พอจัดการเรียบร้อยเขาหยิบไปให้เธอดู “หมดแล้ว” “ทำดีค่ะ” เธอยิ้มหวานให้เขา“รางวัลมีให้ไหมครับ” อ้อนอีกแล้วเว้ย ไอลดาได้แต่ยิ้ม “รางวัลต้องรอคืนนี้นะคะ วันนี่ไอไม่ว่างมีนัดกับเพื่อน ส่วนพี่รามไปทำงานทำการบางเดี๋ยวคุณแม่ไล่ออกจากบริษัทนะ” เธอเอ่ยแซวเขา “ใครจะกล้าไล่พี่” “คุณแม่พี่ไง ท่านเป็นเจ้าของส่วนพี่เป็นพนักงาน” เธอแหย่เขาตำแหน่งประธานสุดท้ายก็ลูกน้องแม่ดีดีนั้นละ“โห ไออะแม่นี่นะจะกล้าไล่พี่ออก” “ใช่ให้ไอโทรบอกท่านเลยไหม” เธอแกล้งทำกดโทร ชายหนุ่มรีบแย่งโทรศัพท์คืน “โอเคๆ บ่าย ๆ พี่เข้าไปบริษัทก็ได้” ไอลดาก้มลงหอมแก้มเขา หนึ่งฟอดให้ชื่นใจ “ดีแล้วค่ะ แยกย้ายกันเนอะ” ว่าจบเธอเดินไปเตรียมตัวอาบน้ำ รามสูรย์ยังเดินตามเธออีก “จะตามไอทำไม” เธอบ่นเขา“อาบด้วย” ไอลดาหน้าแดงก่ำไม่ได้ว่าอะไรเขา ชายหนุ่มตีเนียนเดินเข้ามาลองน้ำเตรียมห้องน้ำให้ทั้งหมด “ดูแลดีเกิน” เธอประชดเขา“เมียคนเดียวพี่ก็ต้องดูแลดีสิ” “ถ้าเปลี่ยนไปละก็น่าดูเลย
บรรยากาศในห้องผ่อนคลายขึ้นมาหลังจากที่ทั้งคู่ดีกัน รามสูรย์ที่ได้นอนกอดเมียที่เขาเฝ้าฝันถึงมานานสุดท้ายมันก็เกิดขึ้นจริงสักที“พี่รามรัดไอแน่นไปแล้ว” เธอบ่นเขา จะรัดเธอจนจะหายใจไม่ออกแล้ว ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ“เป็นงูหรือไง” เธอประชดเขา ชายหนุ่มไม่ตอบกลับเขาซุกหน้ากับหลังเนียนไอลดาค่อย ๆ หลับตาลง เธอฝันถึงพื้นห้องสีดำนั้นอีกครั้ง“ไอลดาเอ๋ย เจ้าเลือกได้แล้วใช่ไหม ชะตาชีวิตของเจ้า ในเมื่อเจ้าเลือกได้แล้วข้าขอให้เจ้ามีความสุขจากนี้และตลอดไป”เสียงที่ดังก้องในหูราวกับคนเปิดเทปวนไปมาทำให้เธอสะดุ้งตื่นอีกครั้ง เธอหันไปกอดรามสูรย์แน่น หยดน้ำตาค่อย ๆ รินไหลจนชายหนุ่มที่หลับอยู่รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้น“ไอเป็นอะไร” เขาถามด้วยความตกใจจับคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นสำรวจตามร่างกายแต่กับไม่พบสิ่งผิดปกติ“เปล่า แค่ดีใจ” เธอสวมกอดเขาอีกครั้งรามสูรย์กอดตอบพร้อมลูบหัวคนในอ้อมกอดหลังจากนั่งกอดกันอยู่สักพัก รามสูรย์ค่อย ๆ จับไอลดานอนลงเธอหลับคาอกเขาสงสัยคงร้องไห้จนเหนื่อยจัดแจงท่านอนเรียบร้อยชายหนุ่มแทรกเข้าใต้ผ้าห่มกอดเธอไว้อีกทีรุ่งเช้าวันนี้ไอลดามีนัดกับเอ็มมี่หลังจากที่เธอขาดการติดต่อจากเพื่อนไปนานถึงหกเ
รามสูรย์ที่พุ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่นเขามองซ้ายขวาไม่เจอใครก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายเป็นห้องนอนแทนคิมหันต์ที่ลุกไปกินน้ำในครัวเขาเดินกลับเข้ามาเห็นหลังใครแวบ ๆ เดินเข้าไปในห้องนอน“ใครมาน่ะน้องไอ” เสียงคิมหันต์เอ่ยถามไอลดาที่วิ่งหน้าตื่นมาจากประตูหน้าห้อง เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ทั้งสองไม่ได้เจอกัน“เดี๋ยวไอมาแปป” เธอไม่ตอบกลับพี่ชาย ปล่อยให้เขานั่งรอ ส่วนตัวเองมาจัดการไอ้เจ้าปัญหาตัวดีก่อน“พี่ราม” เธอกระซิบเอ่ยเรียกชื่อเขาเบา ๆ“ไอ!…” เขากำลังจะพูดต่อแต่โดนเธอจูบปิดปากไป จนอึ้งทำไรไม่ถูก เธอกระซิบข้างใบหู“รออยู่ในนี่ ตอนนี่พี่คิมมา ห้ามเสียงดังเลยรู้ไหม” เธอบอกเขาอย่างจริงจัง ตอนนี้ยังไม่อยากให้คิมหันต์รู้เรื่องระหว่างเธอกับเขารามสูรย์ที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์แต่ได้จูบเมียเขาก็ยิ้มออก พร้อมอยู่เงียบ ๆ ตามที่เมียบอกก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้น ไอลดาลากรามสูรย์ไปทิ้งไว้ที่ห้องแต่งตัวให้เขาอยู่แบบเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้“ไอ” เสียงเรียกพี่ชายดังขึ้น“มาแล้ว”“ทำไรอยู่ไม่ออกมาสักที”“ไอเข้าห้องน้ำ” เธอโกหกพี่ชายออกไปในใจก็พลางขอโทษเขาไปด้วยคิมหันต์ไม่ได้เซ้าซี่อะไรต่อเขาเดินกลั
หลังจากได้วัตถุดิบอาหารครบไอลดากำลังคิดรังสรรค์อาหารเมนูช่วงเย็นเธอตั้งใจจะเอาอาหารไปให้ราฟาเอลที่โรงพยาบาลอีกอย่างถือโอกาสไล่คนตรงหน้าด้วย“เมนูนี่ละกันง่าย ๆ ” ครั้งแรกในการเข้าครัวเองคนเดียวเธอดูเก้ ๆ กัง ๆ แถมเมนูที่ทำโคตรจะง่าย รามสูรย์ที่หลงตัวเองคิดว่าน้องทำให้ตัวเองกิน“น่าจะอร่อย หอมขนาดนี้” เขาเดินมาหาเธอหลังจากคุยงานเสร็จ“อร่อยสิ คนสวยลงมือทำทั้งที” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เธอเองก็ไม่มั่นใจในฝีมือแถมคนที่ทำให้ทายก็คือคนที่พึ่งเริ่มรู้จักกัน“นั่นสิรอชิมอยู่นะ”“ใครบอกจะให้พี่กิน” เธอเปลี่ยนสีหน้ามองคนที่นั่งอยู่ที่เค้าเตอร์“และถ้าไม่ใช่พี่กิน ไอจะทำให้ใครกินล่ะ” หลงคิดว่าน้องจะทำอาหารให้ตัวเองกินเป็นคนแรก“ของพี่ราฟล์แฟนไอ” กระดากปากที่ต้องเรียกคนอื่นว่าแฟน ทั้งๆ ที่ทั้งชีวิตของไอลดาเรียกรามสูรย์ว่าแฟนคนเดียวมาตลอด“ตลกล่ะไอ พี่สิแฟนไอ” เขาเถียงสู้“คุณอะตกรอบไปแล้ว” เธอยิ้มพูดกวนเขา“เห้ย แบบนี้ไม่ได้สิ” หญิงสาวไม่สนใจเขาอีกเธอหันไปสนใจทำอาหารต่อหลังจากทำทุกอย่างเสร็จไอลดา แพ็คใส่กล่องไปสองชุดก่อนจะโทรหาราฟาเอล“พี่ราฟล์อยู่ตึกไหนส่งโลให้ไอด้วยนะ” เธอยิ้มหวานเหมือนคนยั่วโมโหค
"คนอย่างเธอ มันตัดฉันออกจากชีวิตไม่ได้หรอก ยอมรับความจริงซะเถอะ!!"คำพูดเฉือดใจเธอ แต่หล่อนกลับยิ้มส่งตอบให้รามสูรย์ เหตุการณ์ครั้งนี้แค่ความโกรธเพียงชั่ววูบบวกกับเหล้าที่กินไปทำให้เลือดร้อน"ไอแค่รู้สึกว่า ถ้าพี่รามยังทำตัวแบบนี้อีก.." เธอเงียบพร้อมกับมองหน้านัตตี้กับรามสูรย์สลับกัน"กลัวว่าสักวัน
15.30 น.@Id condoใช้เวลาไม่นานรถถูกขับเคลื่อนมาจอดอยู่ใต้คอนโดหรู ไอลดารีบเดินลงจากรถ เธอเดินไปยังห้องนิติรีบขอโทษขอโพยเรื่องเมื่อคืนที่รามสูรย์ทำเสียงดัง โดยปกติคอนโดที่เธออาศัยอยู่มีแต่ลูกหลานคนรวยก็ไม่แปลกที่เขาจะร้อนเรียนห้องเธอกัน"ไอขอโทษจริงๆค่ะ ครั้งหน้าไอจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก""
รามสูรย์ได้แต่ยืนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า คนอย่าง ไอลดาที่หลงรักเขาอย่างหัวปักหัวปลำแต่วันนี้กลับมีท่าทีต่อต้าน หรือนี่จะเป็นการเรียกร้องความสนใจแบบใหม่ของเธอก๊อก ก๊อกเขาเดินไปเคาะประตูห้องนอนของหญิงสาวแต่กลับไร้เสียงตอบรับ"ไอลดา" เสียงเรียบเฉยเอ่ยเรียกคนตัวเล็กที่ไม่ยอมเปิดประตูให้เขาเข้าไป ไร้เสี
ห้องสูทสุดหรู ประดับไปด้วยดอกไม้นานาพันธ์ นำเข้าตรงจากต่างประเทศ วันนี้เป็นฤกษ์งามยามดี ของคู่รักอย่าง ไอลดา หญิงสาวผู้งดงาม แถมยังเป็นนางแบบสาวชื่อดัง กับ รามสูร หนุ่มหล่อดีกรีลูกนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของประเทศไอลดายืนยิ้มหวานอยู่หน้าห้องสูทเธอใส่ชุดแต่งงานสีขาวที่สั่งตัดจากดีไซน์ชื่อดัง ยืนยิ้มหวา







