บทที่หนึ่ง นางร้าย

"อืม..."เปลือกตาสีอ่อนขนตาแพรยาวค่อยๆลืมขึ้นมาจากความมืด นัยตาสีแดงทับทิมค่อยๆตื่นจากฝัน แสงสว่างจากดวงอาทิตย์สีทองสาดส่องเข้ามาภายในห้องโปร่งที่ถูกจัดแต่งอย่างเรียบง่ายแต่มีราคาแพง 

ร่างระหงในชุดขาวบางรีบลุกขึ้นมองไปรอบๆกายด้วยความตื่นตระหนก

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!? 

สองขวาซ้ายไม่ใช่ที่ที่หลี่ถงถงคุ้นเคย บรรยากาศโดยรอบแตกต่างจากที่เคยได้สัมผัส

รอบๆห้องถูกจัดแต่งในแบบโบราณที่หลี่ถงถงของเคยเห็นตามสถานที่โบราณต่างๆ แต่ดูเหมือนไม่ใช่สถานที่เก่าโบราณดังเช่นที่เคยพบเจอ 

สัมผัสหนานุ่มฟูของเตียงนอนดูเหมือนจะไม่ใช่เนื้อผ้าสังเคราะห์ที่ซื้อได้จากตลาดร้านค้าทั่วไป

...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันน่ะ? หรือว่าจะโดนลักพาตัวมาเหรอ? หลี่ถงถงคิดในใจพลางฉุกคิดขึ้นอีกว่าใครมันจะมาลักพาตัวเด็กจนจนอย่างเธอกัน?

ร่างบางหันไปมองรอบๆห้องอีกครั้ง ห้องใหญ่จัดแต่งเรียบง่ายแต่ราคาของตกแต่งนั้นดูไม่ใช่ของใช้ราคาถูก

หรือฉันว่าจะเป็นทายาทเศรษฐีที่พลัดพรากมาจากครอบครัว และได้ถูกพ่อแม่ของฉันรับไปเลี้ยง? หลี่ถงถงมองกระถางหยกสีเขียวราคาแพง ก่อนจะฉุดคิดได้อีกครั้ง

...นั่นก็ไม่ใช่อีก เพราะว่าดีเอ็นเอบนหน้าของฉันและแม่ก็เหมือนกันซะขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่แม่ลูกกัน ฉันก็คงจะเป็นลูกหลานของคนอื่นที่หน้าตาเหมือนแม่แล้ว!

หลี่ถงถงลุกขึ้นลงจากเตียงนุ่มก่อนที่สายตาจะสะดุดกับกระจกบานใหญ่ข้างๆ เงาในกระจกสะท้อนรูปลักษณ์ของสตรีรูปร่างบอบบาง ใบหน้างดงามร่างระหงสวมชุดขาวบางเผยผิวขาวใสผุดผ่องส่งสู่สายตาของหลี่ถงถง

นัยตาสีแดงทับทิมงดงามสั่นไหว ริมฝีปากแดงอวบอิ่มอ้าค้าง 

"น.นี่มัน...คือฉันเหรอ!?"เสียงอุทานออกมาเสียงดังลั่นเรียกให้คนที่อยู่ใกล้ๆสนใจ...

หลายนาทีผ่านไป... 

ตอนนี้หลี่ถงถงก็ได้รับรู้ความจริงอันแสนเจ็บปวดและยากเกินจะทนไหว นั่นก็คือหลี่ถงถงได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่อง'ปราบมังกร'ที่อ่านเจอในเว็บนิยาย และได้อยู่ในร่างของหลี่ถงถงที่มีชื่อเหมือนกันกับเธอจนน่าขนลุก

ซ้ำร้ายยังได้เป็นนางร้ายในนิยายที่จะถูกตัวร้ายทรยศหักหลังและฆ่าตายอย่างน่าอนาจในอีกหนึ่งเดือนนับจากนี้อีก!!!

"โอ้พระเจ้า จะให้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายทั้งทีทำไมต้องให้มาอยู่ในร่างที่ใกล้ตายแบบนี้ด้วยเจ้าคะ?"

หลี่ถงถงกอดเข่าคร่ำครวญอย่างหมดอาลัยกับชีวิต ตอนนี้สถานที่นางอยู่คือโรงเตี้ยมใกล้ๆกับสถาบันการศึกษาของนิกายเป่ยซานที่หลี่ถงถงกำลังจะได้เข้าไปร่ำเรียนที่นั่น 

สำนักเรียนเป่ยซานเป็นสถาบันการฝึกสอนศิลปะการต่อสู้หลากหลายแขนงและหลี่ถงถงก็กำลังอยู่ในสถานะศิษย์ใหม่ที่กำลังจะได้สอบเข้าสำนักไป และในอีกสามวันจะถูกคัดเลือกเข้าไปเรียนตามสาขาที่ทางสำนักคัดเลือกให้ 

ในเนื้อหาบอกว่าหลี่ถงถงจะได้ไปอยู่ในสาขาการต่อสู้ที่เหล่าตัวเอกทั้งหลายอยู่ที่นั่นกันหมดและจะได้รู้จักกับตัวร้าย'ฉีหานฟง'ที่นั่งเรียนข้างกันตามที่สำนักได้จัดไว้ให้ และจะถูกเจ้าตัวร้ายนั้นหลอกล่อใช้เป็นเครื่องมืออย่างโหดร้าย 

ซึ่งหลี่ถงถงที่ถูกฉีหานฟงรู้ความจริงในเรื่องที่นางได้หลงรักอวี้ซือเหลียงข้างเดียวจึงหลอกลวงนางว่าหากนางช่วยตน ตนก็จะหาทางทำให้นางได้เข้าใกล้ชิดกันกับอวี้ซือเหลียงให้ 

และนางก็ยอมเชื่อฟังอย่างโง่งมเพราะเห็นว่าฉีหานฟงมีความสัมพันอันดีกับอวี้ซือเหลียงที่เป็นดั่งสหายรักกัน โดยที่หาได้รู้ไม่ว่าฉีหานฟงนั้นเพียงแค่หลอกลวงให้นางทำการกำจัดอวี้ซือเหลียงเท่านั้น

แต่แผนการส่วนแรกที่ฉีหานฟงให้หลี่ถงถงทำก็ไม่ได้สำเร็จตามที่ฉีหานฟงได้คาดเอาไว้ เพราะนางดันไปก่อเรื่องกับหนิงอันที่เป็นนางเอกของนิยาย จนหนิงอันได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้ฉีหานฟงที่หลงรักหนิงอันรู้สึกโกรธแค้นและตัดสินใจหักหลังสังหารหลี่ถงถง

และยังใส่ร้ายว่านางแอบคบหาสมาคมกับเหล่าปีศาจ ทั้งยังสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมาทำให้ร่างของหลี่ถงถงถูกเผาต่อหน้าของทุกคนในดินแดนได้รับความเกลียดชังจากผู้คน

ป้ายวิญญาณของนางที่เป็นบุตรีของตระกูลหลี่ ตระกูลของขุนนางชั้นสูง หลุมศพของนางถูกเหยียบย่ำหยามเกียรติอย่างที่สุด จากนั้นนางก็ถูกขนานนามว่าสตรีปีศาจและชั่วร้ายหาใครเปรียบ...

...ช่างเป็นการตายที่น่าอนาจใจยิ่งนัก 

โชคยังดีที่ตอนนี้ยังสามารถหลบเลี่ยงการเข้าไปยุ่งพัวพันกับเหล่าตัวเอกได้ หากว่าฉันทำข้อสอบทางด้านสาขาอื่นได้ดีกว่าข้อสอบของสาขาต่อสู้ ฉันก็จะได้ไม่ได้เข้าไปเรียนในที่สาขาต่อสู้ และก็สามารถหลบเลี่ยงการตายได้แล้ว ตัวฉันนี่ฉลาดจริงๆ...หลี่ถงถงพูดในใจก่อนจัหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างมีความสุข 

​​​​​​วันนั้นเองในการสอบ หลี่ถงถงก็ได้ทำข้อสอบได้ง่ายดายเพราะว่าความรู้ความเข้าใจในโลกนิยายแห่งนี้ได้ถูกหลี่ถงถงอ่านมาจนจบหมดแล้ว และได้ถูกศึกษาอย่างละเอียดด้วยพลังของโอตาคุระดับสูงสุดโค้ดเนมผู้หมกมุ่น

แต่หลี่ถงถงก็ได้พยายามควบคุมคะแนนให้อยู่ในระดับกลางเพราะไม่อยากโดดเด่นเกินหน้าเกินตาของผู้อื่น โดยหลี่ถงถงยึดแนวคิดที่ว่าตัวประกอบมักรอดไปจนจบท้ายเรื่องเสมอ 

ส่วนวิชาต่อสู้หลี่ถงถงก็ได้ทำข้อสอบให้ได้คะแนนต่ำที่สุดเท่าที่จะต่ำได้...

"หึๆ แค่นี้ข้าก็จะรอดแล้ว..."หลี่ถงถงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขหลังจากที่ได้สอบเสร็จ 

​​​​

​​​​​​

ณ หน้ากระดานรายชื่อ... 

หลี่ถงถงเดินแหวกฝูงศิษย์ที่ยืนอัดแน่นหน้ากระดานรายชื่อเข้าไปก่อนจะมองไล่เรียงรายชื่อของสาขาอื่นๆที่ไม่ใช่สาขาต่อสู้ 

แต่ว่ากลับไม่มีรายชื่อของนางอยู่ในนั้นเลยสักสาขา ก่อนนัยตาสีแดงทับทิมจะสบหันไปเห็นชื่อของตนในกระดาษรายชื่อของศิษย์ที่จะได้เข้าไปอยู่ในสาขาต่อสู้...

ทะ...ทำไม...ชื่อของฉันถึงได้อยู่ในหนึ่งของสาขาต่อสู้ล่ะ!? 

นี่มันต้องมีอะไรผิดพลาดไปแล้วแน่ๆ!!!!