ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

"ต่อให้มีนายั่วยุ การใช้กำลังก็ยังผิดอยู่ดี"

"คุณจะไม่เชื่อฉันอีกแล้วใช่ไหม"

"นี่ไม่ใช่เรื่องของการเชื่อหรือไม่เชื่อ" อัครวินท์เดินกลับมาท้าวแขนที่โต๊ะ

"สำหรับฉันมันใช่! ฉันบอกว่าเห็นกับตาว่าเด็กนั่นตั้งใจ คุณก็ยังถามหาหลักฐาน" เธอผุดลุกขึ้นยืน

"แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง สั่งปลดมีนาเพียงเพราะภรรยาผมบอกว่าเห็นอย่างนั้นเหรอ ผมกำลังแก้ปัญหาในฐานะผู้บริหารที่ต้องอิงข้อเท็จจริง ไม่ใช่สามีที่จะหลับหูหลับตาเข้าข้างคุณทุกเรื่อง"

"ก็ได้ค่ะ งั้นท่านประธานจะให้ฉันทำยังไง" คำว่าสามีคล้ายเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงใจ ชาล็อตเชิดคางขึ้น ซ่อนแววตาสั่นไหวไว้มิดชิด

"ตั้งโต๊ะแถลงข่าวขอโทษ"

"ไม่ ฉันจะไม่ขอโทษมีนา เพราะมันโกหก"

"คุณต้องขอโทษที่ใช้ความรุนแรง ไม่ใช่ไปยอมรับในสิ่งที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ คุณต้องรับผิดชอบในส่วนที่ตัวเองก่อเรื่อง" อัครวินท์ถอนหายใจ

"ถ้าฉันไม่ทำล่ะ" ชาล็อตกำหมัดแน่น

"หุ้น AW ร่วงไปหกเปอร์เซ็นต์ภายในสองชั่วโมง สปอนเซอร์เริ่มถามหาความรับผิดชอบ ทุกคนกำลังเพ่งเล็งว่าครอบครัวผู้บริหารใช้อำนาจบาตรใหญ่"

หญิงสาวนิ่งงัน ความโกรธเกรี้ยวยังคงสุมอก แต่เธอรู้ดีว่า AW คือหยาดเหงื่อแรงกายของอัครวินท์ เธอไม่เคยคิดจะทำลายบริษัทที่มีพนักงานนับพันชีวิตฝากปากท้องไว้

"ถ้าฉันขอโทษ หุ้นจะหยุดตกใช่ไหม"

"อย่างน้อยก็ลดกระแสต่อต้านได้"

"ก็ได้ แต่อย่าคิดว่าฉันยอมเพราะคำสั่งคุณ ฉันแค่ไม่อยากให้คนทั้งบริษัทต้องมาซวยไปด้วย" เธอหลับตาลงชั่วอึดใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมความเด็ดเดี่ยวแล้วคว้ากระเป๋าขึ้นสะพาย

สองชั่วโมงถัดมา ห้องประชุมใหญ่ของ AW คลาคล่ำไปด้วยกองทัพนักข่าว ชาล็อตนั่งหลังตรงสง่างามอยู่หน้าไมโครโฟน ถัดไปไม่ไกลคือมีนาที่นั่งบีบน้ำตาพร้อมผู้จัดการ รอยแดงบนแก้มถูกแต่งแต้มให้ดูชัดเจนยิ่งขึ้น ชาล็อตปรายตามองเพียงหางตาก่อนจะเริ่มพูด

"จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฉันยอมรับว่าการใช้ความรุนแรงเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง และฉันขอโทษสำหรับพฤติกรรมนั้น"

แสงแฟลชสาดรัวราวกับพายุ ชาล็อตเว้นจังหวะหายใจ

"แต่ฉันยังขอยืนยัน ว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นไม่ได้เป็นไปตามที่คลิปชี้นำ"

"หมายความว่าคุณมีนาจงใจยั่วยุเหรอครับ" นักข่าวตะโกนถาม

"ฉันพูดเฉพาะสิ่งที่ฉันเห็นค่ะ"

"แล้วทำไมถึงไม่มีหลักฐานมายืนยันล่ะคะ"

"ไม่มีตอนนี้ ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีตลอดไปค่ะ"

หลังจบการแถลง ชาล็อตขยับตัวลุกขึ้น เธอล้วงสมุดเช็คออกจากกระเป๋า จรดปากกาเขียนตัวเลขลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉีกมันวางแหมะลงตรงหน้ามีนา ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน

"ค่ารักษา แก้มเธอคงเจ็บ ฉันจ่ายให้" ชาล็อตเหยียดยิ้ม

"มีนาไม่ได้ต้องการเงินค่ะ" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก เสียงชัตเตอร์ดังกระหึ่มยิ่งกว่าเก่า มีนามองเช็คใบนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง

"งั้นก็ดี เก็บเอาไว้เตือนสติตัวเอง ว่าคราวหน้าจะพูดอะไรกับใคร ก็หัดคิดให้ดีก่อน"

เสียงฮือฮาดังกระหึ่ม อัครวินท์ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่หลังห้องยกมือขึ้นนวดขมับ เขารู้ได้ทันทีว่าการแถลงข่าวเพื่อดับไฟเมื่อครู่ ถูกภรรยาตัวดีราดน้ำมันซ้ำลงไปจนลุกโชนอีกครั้ง

คืนนั้น แฮชแท็ก #ชาล็อตนางร้าย ยังคงครองแชมป์ พ่วงมาด้วย #เช็คค่าตบ และ #เมียเจ้าของค่ายสุดกร่าง ภาพเช็คถูกนำไปตัดต่อล้อเลียน กระแสสังคมตีกลับรุนแรงจนมีคนเรียกร้องให้แบรนด์ถอดเธอออกจากพรีเซนเตอร์

สองวันต่อมา ความจริงก็ปรากฏ ฝ่ายกฎหมายกู้ภาพจากกล้องวงจรปิดตัวมุมสุดหลังห้องแต่งตัวมาได้ แม้ภาพจะไม่คมชัดนัก แต่ก็จับจังหวะที่มีนาจงใจเอียงแก้วกาแฟเทใส่ชุดเดรส ก่อนจะแสร้งทำเป็นตกใจตอนชาล็อตตวาดได้อย่างชัดเจน

อัครวินท์ทอดสายตามองหน้าจอด้วยใบหน้าเรียบตึง

"ฝ่ายกฎหมายยืนยันแล้วครับ บัญชีที่ปล่อยคลิปต้นทางมีความเชื่อมโยงกับผู้ช่วยของคุณมีนา" นที เลขาส่วนตัวรายงานผลการตรวจสอบ

"สั่งพักงานมีนาสามเดือน ยกเลิกสัญญางานที่ยังไม่เซ็นทั้งหมด และฟ้องเรียกค่าเสียหายตามสัญญา" ชายหนุ่มออกคำสั่งเด็ดขาด

"แล้วคุณชาล็อตล่ะครับ จะให้ผมแจ้งเธอไหมครับว่าเราเจอหลักฐานแล้ว"

"แจ้งไปตามขั้นตอน" ปลายปากกาในมืออัครวินท์ชะงัก

"บอสจะไม่คุยกับเธอเองเหรอครับ"

"ทำไมผมต้องคุย"

เลขารีบก้มหน้ารับคำ ทว่าประโยคนั้นกลับวนเวียนกวนใจอัครวินท์ไม่เลิก

เย็นวันเดียวกัน ชาล็อตบุกมาที่ห้องทำงานของเขาอีกครั้ง หลังจากได้รับแจ้งข่าวจากผู้จัดการ ไม่ใช่จากสามีของตัวเอง

"เจอกล้องแล้วใช่ไหม" ชาล็อตเปิดประตูเข้ามาถาม

"ใช่ มีนาถูกพักงาน ยกเลิกสัญญา และต้องจ่ายค่าเสียหายทั้งหมด" อัครวินท์เงยหน้าจากกองเอกสาร

"แค่นี้เหรอ" ชาล็อตยืนรอฟัง ทว่าชายหนุ่มกลับก้มหน้าลงอ่านเอกสารต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"คุณต้องการอะไรอีก"

"ไม่รู้สิคะ อาจจะแค่คำว่าฉันเชื่อคนผิดล่ะมั้ง" ชาล็อตแค่นหัวเราะ ขอบตาร้อนผ่าว

"ผมไม่เคยบอกว่าคุณโกหก"

"แต่คุณก็ไม่เคยเชื่อฉัน"

"ผมต้องรอหลักฐาน"

"ค่ะ ท่านประธานต้องทำงานด้วยหลักฐาน แล้วหน้าที่สามีล่ะ"

"ชาล็อต ผมลงโทษมีนาในส่วนที่เธอผิด แต่ผมก็ไม่ได้บอกว่าสิ่งที่คุณทำมันถูก ต่อให้เธอผิด คุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปตบหน้าเธอ" อัครวินท์ขมวดคิ้ว

"ฉันไม่เคยบอกว่าตัวเองถูกทุกอย่าง ฉันรู้ว่าฉันตบมันแรงไป รู้ว่าตัวเองใจร้อน ปากร้าย และนิสัยเสีย แต่แค่ครั้งเดียว วินท์ แค่ครั้งเดียวเท่านั้น คุณเลือกที่จะเชื่อฉันก่อนไม่ได้เลยเหรอ" เธอสวนกลับ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ

"ถ้าผมเข้าข้างคุณโดยไม่สนข้อเท็จจริง มันก็ไม่ใช่ความยุติธรรม" แววตาคมกริบของชายหนุ่มสั่นไหวไปวูบหนึ่ง แต่เหตุผลยังคงอยู่เหนืออารมณ์

"ฉันไม่ได้มาเรียกร้องหาความยุติธรรม ฉันแค่ขอให้สามียืนเคียงข้างฉันสักครั้ง"

ความเงียบโรยตัวลงมาอย่างหนักหน่วง เธอรอคอยคำตอบ รอเหมือนที่เฝ้ารอข้อความ รอให้เขากลับมาทานข้าวด้วย รอคอยความรักที่ไม่มีวันมาถึง

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบ ชาล็อตจึงหันหลังกลับ ทว่าก่อนที่มือจะแตะลูกบิดประตู เสียงทุ้มก็ดังขึ้น

"ผมไม่อยากให้คุณเอาความผิดของมีนา มาเป็นข้ออ้างให้การกระทำของตัวเอง"

ฝีเท้าของหญิงสาวหยุดกึก มือเรียวกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอหลับตาลง กักเก็บหยาดน้ำตาไม่ให้รินไหลรดศักดิ์ศรี

"วินท์ ฉันไม่เคยต้องการให้คุณมาบอกว่าฉันเป็นคนดี ฉันแค่เคยหวังว่าต่อให้คนทั้งประเทศจะเกลียดฉัน แต่อย่างน้อยสามีของฉันจะยังยืนอยู่ข้างฉัน" เธอเอ่ยแผ่วเบาโดยไม่หันกลับไปมอง

บานประตูเปิดออกและปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน อัครวินท์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เขาทำตามความถูกต้องทุกอย่าง แต่ทำไมภาพแผ่นหลังบอบบางที่เดินจากไปถึงได้ทำให้เขารู้สึกหน่วงในอก

ชาล็อตเดินเชิดหน้าผ่านเหล่าพนักงานออกไป ไไร้ร่องรอยความอ่อนแอให้ใครเห็น โทรศัพท์ในกระเป๋ายังคงสั่นเตือนพร้อมข้อความก่นด่าจากคนแปลกหน้านับพัน

คนทั้งประเทศจะเกลียดเธอแค่ไหนก็ช่าง เธอไม่เคยหวาดหวั่น แต่สิ่งเดียวที่กรีดเฉือนหัวใจจนแหว่งวิ่น คือการที่ผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอปรารถนาให้เชื่อใจ กลับเลือกยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเสมอ