ตอนที่ 5/2

"ใครอนุญาต"

"ต้องขออนุญาตด้วยเหรอคะ" คำถามนั้นเรียกเสียงแค่นหัวเราะจากชาล็อต

"ฝ่ายศิลปินเป็นคนจัดตาราง คุณไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนตามใจชอบ" อัครวินท์สืบเท้าเข้าประชิด

"ฉันเป็นศิลปินของค่ายนี้มาหลายปี ห้องนั้นฉันใช้มาตลอด" หญิงสาววางแท็บเล็ตในมือลง

"แต่วันนี้คุณไม่มีตาราง"

"ตอนนี้มีแล้วค่ะ"

"อย่ามาเล่นเกมกับผม" น้ำเสียงของเขากดต่ำจนน่าขนลุก ทุกคนในห้องแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี

"แล้วถ้าฉันจะใช้ล่ะคะ" ทว่าชาล็อตกลับเชิดหน้าท้าทาย

"ย้ายของพริมกลับห้องเดิม แล้วคืนตารางซ้อมสิบโมงให้เธอ"

"ไม่ค่ะ"

"ชาล็อต" อัครวินท์หรี่ตาลง

"ฉันเป็นภรรยาคุณ และฉันก็ถือหุ้น AW อยู่ด้วย" เธอยกแขนขึ้นกอดอก

"ฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องพื้นที่ของบริษัทเหมือนกัน"

"คุณถือหุ้นไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์" อัครวินท์หลุดขำในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน

"อย่างน้อยก็ยังเป็นผู้ถือหุ้น"

"และนั่นไม่ได้ให้สิทธิ์คุณใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกศิลปินคนอื่นตามอำเภอใจ"

"ฉันไม่ได้กลั่นแกล้ง"

"คุณย้ายห้องเธอ เลื่อนตารางเธอ แล้วแทรกงานตัวเองเข้าไปทั้งที่ไม่ได้กำหนดไว้ นี่ยังไม่เรียกกลั่นแกล้งอีกหรือ"

เสียงของเขาก้องกังวาน ชัดเจนจนบาดแก้วหูทีมงานทุกคน ความอัปยศแล่นริ้วขึ้นประดับบนใบหน้าชาล็อต เธอกำหมัดแน่น

"ทำไมคะ แค่พริมโรสลำบากนิดเดียว คุณก็ทนไม่ได้แล้ว"

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวว่าเป็นพริมหรือใคร"

"โกหก! ถ้าเป็นนักแสดงคนอื่น คุณไม่มีทางถ่อลงมาถึงสตูดิโอเองหรอก" เธอสวนกลับทันควัน

"ผมลงมาเพราะคนที่สร้างปัญหาคือคุณ" อัครวินท์ประสานสายตานิ่ง

ประโยคนั้นฟาดหน้าเธออย่างจังต่อหน้าคนมากมาย ชาล็อตชาวาบไปทั้งตัว แต่สัญชาตญาณสั่งให้เชิดคางขึ้น ซ่อนความร้าวรานไว้ภายใต้หน้ากากเย่อหยิ่ง

"ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ"

"คำสั่งคุณถูกยกเลิกแล้ว"

"คุณกล้าหักหน้าฉันต่อหน้าพนักงาน เป็นเมียคุณนะวินท์"

"ตำแหน่งภรรยาไม่ใช่ใบอนุญาตให้คุณรังแกคนอื่น" อัครวินท์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ ก่อนเน้นย้ำทีละคำ

สตูดิโอกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงัน ราวกับถูกแช่แข็ง ชาล็อตรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไป แต่คนอย่างเธอไม่มีวันยอมหลั่งน้ำตาให้ใครเห็น โดยเฉพาะต่อหน้าผู้ชายที่ใจร้ายกับเธอที่สุด ริมฝีปากสีสดจึงค่อย ๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้ม

"ดีค่ะ ฉันจะจำไว้" เธอพยักหน้าช้า ๆ

อัครวินท์เบือนหน้าหนี ชาล็อตคว้ากระเป๋าขึ้นคล้องแขนก้าวฉับ ๆ ผ่านร่างสูงไป ทว่าเมื่อถึงหน้าประตู เธอกลับปะทะเข้ากับพริมโรสที่ยืนอยู่พอดี

อีกฝ่ายคงได้ยินบทสนทนาทั้งหมด แววตาของพริมโรสฉายความลำบากใจอย่างปิดไม่มิด

"ชาล็อต" เสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา

"มีอะไรคะ"

"เรื่องห้อง พริมใช้ห้องไหนก็ได้จริง ๆ นะ ไม่ต้องทะเลาะกันเพราะพริมหรอก"

คำพูดแสนดีกับสีหน้าห่วงใยประกอบกันจนทำให้ชาล็อตดูราวกับนางมารร้าย เธอหลุดเสียงหัวเราะหยัน

"อย่าสำคัญตัวผิดสิคะคุณพริม"

พริมโรสหน้าเจื่อน ชาล็อตก้าวเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ

"ฉันไม่ได้ทะเลาะกับสามีเพราะคุณ ฉันแค่กำลังสอนให้คนบางคนรู้ว่า ของที่เคยทิ้งขว้างไปแล้ว ต่อให้วันหนึ่งนึกเสียดาย ก็ไม่ได้แปลว่าจะซมซานกลับมาทวงคืนได้ง่าย ๆ"

ใบหน้าของพริมโรสซีดเผือด

"ชาล็อต"

เสียงตวาดของอัครวินท์ดังลั่นมาจากด้านหลัง หญิงสาวหันขวับไปมอง และภาพที่เห็นก็ไม่ผิดจากที่คาด เขากำลังออกรับแทนผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว

"เห็นไหมคะ ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคเลย" ชาล็อตแค่นหัวเราะ

สิ้นคำเธอก็เดินเชิดหน้าออกไปจากตรงนั้น เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ไม่มีใครล่วงรู้ว่าภายใต้แผ่นหลังที่ตั้งตรงสง่างามนั้น สองมือของชาล็อตกำลังกำแน่นจนฝ่ามือห้อเลือด ไม่มีใครรู้ว่าเธอต้องสูดลมหายใจลึกแค่ไหนเพื่อกักเก็บน้ำตาไม่ให้รินไหล

ทุกคนในที่นั้นมองเห็นเพียงนางร้ายจอมบงการ เห็นภรรยาขี้หึงที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกอดีตคนรักของสามี

นับตั้งแต่วันนั้น ข่าวลือก็สะพัดไปทั่ว AW Entertainment ว่าชาล็อตจงเกลียดจงชังพริมโรสเข้ากระดูกดำ ถึงขั้นบีบไม่ให้อีกฝ่ายมีที่ยืน

ไม่มีใครตระหนักเลยว่า ภายใต้เปลือกแห่งความเกลียดชังนั้น ไม่ใช่ความริษยาในความงาม หรือหวาดกลัวว่าจะถูกแย่งชิงบัลลังก์ดาว แต่เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นกำลังได้รับสิ่งที่ชาล็อตเฝ้าอ้อนวอนขอมาตลอดหลายปี

ความใส่ใจ การปกป้อง และความอ่อนโยนจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี

สิ่งที่เธอไม่เคยได้รับแม้แต่เศษเสี้ยว

และในวินาทีที่อัครวินท์เลือกกางปีกปกป้องพริมโรสต่อหน้าคนทั้งบริษัท ความรักที่หยั่งรากลึกในใจชาล็อตไม่ได้เหือดแห้งหายไป แต่มันกำลังแปรสภาพ

จากความรักที่ปรารถนาเพียงการครอบครอง กลายเป็นความหวาดผวาว่าจะสูญเสีย