ตอนที่ 6

ตอนที่ 6

แสงแฟลชสว่างวาบสาดกระทบใบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่ามกลางฉากจำลองหรูหรากลางสตูดิโอขนาดใหญ่ ชาล็อตโดดเด่นอยู่ในชุดเดรสสีแดงเข้มจากแบรนด์ระดับโลก ทุกการเคลื่อนไหวเฉียบขาด คางเรียวเชิดขึ้นองศาพอเหมาะ หัวไหล่ผ่อนคลาย ดวงตาคมกริบสบสู้เลนส์กล้องอย่างรู้จังหวะ

แม้เมื่อคืนจะข่มตาหลับไปได้ไม่ถึงสี่ชั่วโมง แต่ทันทีที่เสียงชัตเตอร์ทำงาน ชาล็อตก็สลัดคราบภรรยาที่เพิ่งทะเลาะกับสามีทิ้งไปจนหมดสิ้น ไร้ร่องรอยความอ่อนล้า เหลือเพียงนางแบบแถวหน้าผู้ครองบัลลังก์วงการมานานปี

"ดีมากครับคุณชาล็อต ขออีกช็อตนะครับ หันไหล่ซ้ายนิดหนึ่ง ใช่ครับ แบบนั้นเลย" ช่างภาพรัวชัตเตอร์เก็บภาพต่อเนื่อง

ทีมงานหลังจอมอนิเตอร์พากันพยักหน้าพึงพอใจ ทันทีที่เสียงสั่งคัตดังขึ้น ชาล็อตก็ทิ้งท่าโพส ผู้ช่วยรีบวิ่งนำเสื้อคลุมมาสวมให้พร้อมแจ้งเวลาพักสิบห้านาที หญิงสาวยื่นมือรับขวดน้ำ ดื่มรวดเดียวสองอึกก่อนเดินตรงไปยังเก้าอี้ส่วนตัว

บรรยากาศรอบกองถ่ายจอแจ วันนี้ไม่ได้มีเพียงเธอที่เป็นนางแบบหลัก แบรนด์ยังดึงดาวรุ่งมาประกบอีกสองคน หนึ่งในนั้นคือมีนา นางแบบวัยยี่สิบสามที่กำลังเป็นกระแส มีนาสวย รูปร่างดี ช่างพูดช่างจา และรู้วิธีหว่านเสน่ห์ให้คนรอบข้างเอ็นดู ซึ่งตรงข้ามกับชาล็อตอย่างสิ้นเชิง

"พี่ชาล็อตคะ" เสียงหวานใสเรียกขึ้น

ชาล็อตเงยหน้ามอง มีนายืนยิ้มแป้นอยู่ไม่ไกลพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ

"เซตเมื่อกี้พี่สวยมากเลยค่ะ" มีนาเอ่ยชม

"ขอบคุณค่ะ" เธอตอบสั้นกระชับก่อนก้มลงสนใจโทรศัพท์ต่อ

"พี่ชาล็อตทำงานกับแบรนด์นี้มาหลายครั้งแล้วใช่ไหมคะ" ทว่ามีนายังคงยืนรั้งรอ

"สี่ครั้ง"

"มิน่าล่ะทุกคนถึงดูเกรงใจพี่มากเลย"

"หมายความว่ายังไงคะ" ปลายนิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอชะงัก ชาล็อตเงยหน้าขึ้นสบตา

"ไม่มีอะไรค่ะ มีนาแค่จะบอกว่าพี่ดูมีประสบการณ์" มีนายิ้มซื่อราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าพลั้งปาก

"ถ้าจะพูดอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะค่ะ" สัญชาตญาณเตือนชาล็อตว่าเด็กคนนี้ไม่ได้เดินมาเพื่อชื่นชม

"มีนาแค่สงสัยน่ะค่ะ ถ้านี่คืองานใหญ่ของ AW แล้วพี่ชาล็อตไม่ได้เป็นภรรยาคุณอัครวินท์ พี่ยังจะได้งานเยอะขนาดนี้ไหมนะ" มีนาหัวเราะเจื่อน กวาดสายตามองรอบตัว เมื่อเห็นว่าทีมงานกำลังวุ่นวายและไม่มีใครสนใจ จึงขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว

"พูดใหม่สิ" บรรยากาศรอบตัวคล้ายจะหยุดนิ่ง ดวงตาคู่สวยแปรเปลี่ยนจากความเฉยชาเป็นเยือกเย็น

"มีนาก็แค่พูดเล่นค่ะ วงการนี้รู้ ๆ กันอยู่ว่าใครเป็นใคร ถ้าเป็นเมียเจ้าของค่าย โอกาสก็ต้องมากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว" มีนากลืนน้ำลายลงคอ แต่ความคึกคะนองยังผลักดันให้เธอเชิดหน้ายิ้ม

"ฉันทำงานมาตั้งแต่ก่อนแต่งงานกับเขา" ชาล็อตแค่นหัวเราะ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังชะงัก

"แต่มาดังที่สุดก็หลังแต่งนี่คะ"

"ฟังให้ดีนะมีนา ฉันได้งานเพราะฉันมีความสามารถ แล้วเธอล่ะ ได้งานนี้มาเพราะอะไร เพราะหน้าตา หรือเพราะผู้จัดการของเธอไปตามตื๊อแบรนด์อยู่ตั้งสามเดือน" ร่างระหงผุดลุกขึ้นยืน ความสูงจากรองเท้าส้นแหลมส่งให้เธอจ้องกดอีกฝ่าย

"พี่ชาล็อต!" น้ำเสียงใสเริ่มกระด้าง

"ทำไม รับความจริงไม่ได้" ชาล็อตสวนกลับ

"อย่างน้อยมีนาก็ไม่ได้ใช้ทะเบียนสมรสหางาน"

ชาล็อตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาอีกฝ่าย รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า ก่อนที่ผู้ช่วยจะวิ่งหน้าตั้งเข้ามาแทรกเพื่อเรียกไปเปลี่ยนชุด หญิงสาวจึงยอมละสายตาแล้วเดินผละไป ไฟระอุที่ถูกจุดขึ้นยังไม่ดับมอด มันเพียงรอเวลากระพือ

สิบห้านาทีต่อมา ห้องแต่งตัววุ่นวายขวักไขว่ ชุดสำหรับเซตต่อไปถูกแขวนเด่นอยู่กลางห้อง เดรสกูตูร์สีขาวบริสุทธิ์ปักคริสตัลระยับทั้งตัว มูลค่าเหยียบสองล้านบาทและมีเพียงชุดเดียวในประเทศ สไตลิสต์พร่ำเตือนทีมงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ระวังชายกระโปรง เพราะหากเสียหายคงต้องรับผิดชอบกัน

ขณะที่ช่างแต่งหน้ากำลังเติมสีลิปสติก ชาล็อตลอบมองเงาสะท้อนในกระจก มีนาเดินกรีดกรายเข้ามาด้านหลัง พูดคุยกับทีมงานอย่างร่าเริงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชาล็อตเบือนหน้าหนี เธอเกลียดนิสัยหน้าไหว้หลังหลอก แต่ก็ไม่อยากเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ

ทว่าจังหวะที่ผู้ช่วยเดินออกไปรับโทรศัพท์ และสไตลิสต์หันไปจัดเตรียมเครื่องประดับ สายตาของชาล็อตกลับปะทะเข้ากับภาพบางอย่างผ่านบานกระจก มีนายืนอยู่แนบชิดเดรสสีขาว มือข้างหนึ่งจงใจแตะชายกระโปรง ก่อนจะเอียงแก้วกาแฟในมืออีกข้าง ปล่อยให้ของเหลวสีเข้มหยดทะลักลงบนผืนผ้าสีบริสุทธิ์

"เธอทำอะไร!" เสียงตวาดกร้าวลั่นห้อง

ทุกคนสะดุ้งสุดตัว มีนารีบชักมือกลับ แต่คราบสีน้ำตาลก็ลามเป็นวงกว้างบนชายกระโปรงเสียแล้ว

"ตายแล้ว ชุด!" สไตลิสต์กรีดร้อง ทีมงานแห่กรูกันเข้าไปดู

"เธอจงใจ" ชาล็อตพุ่งตรงเข้าไปจับข้อมือมีนาแน่น

"มีนาไม่ได้ตั้งใจค่ะ แก้วมันหลุดมือ" เด็กสาวหน้าเสีย รีบสะบัดแขนออก

"โกหก ฉันเห็นว่าเธอเอียงแก้วใส่ชุดเอง"

"มีนาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ ทุกคนก็เห็นว่าเป็นอุบัติเหตุ พี่ชาล็อตโกรธเรื่องเมื่อกี้ก็อย่ามาใส่ร้ายกันเลยนะคะ" เสียงเริ่มดังอื้ออึง สไตลิสต์จับจ้องรอยเปื้อนแทบร้องไห้ มีนาหันไปตีหน้าเศร้าใส่คนรอบข้าง

"อย่ามาเล่นละครกับฉัน" ชาล็อตสวน

"มีนาไม่ได้เล่น พี่ต่างหากที่หาเรื่อง"

เพียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบซีกหน้าดังก้อง ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ใบหน้าของมีนาหันขวับไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือสีแดงเถือกปรากฏชัดบนแก้มขาว ชาล็อตยืนหอบหายใจ ฝ่ามือยังคงชาหนึบ

"พี่ตบมีนา" มีนาหันกลับมาช้า ๆ น้ำตาหยดแหมะ

"ใช่ และถ้าเธอยังโกหกอีก ฉันจะทำยิ่งกว่านี้"

"พี่ชาล็อต พอเถอะค่ะ" ผู้จัดการส่วนตัวถลันเข้ามาดึงแขน แต่หญิงสาวสะบัดออก

"ออกไปจากกองซะ แล้วฉันจะให้ AW ยกเลิกงานของเธอทั้งหมด" สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เด็กสาว

"พี่ไม่มีสิทธิ์" มีนาร้องไห้โฮ

"ฉันมีสิทธิ์ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู"

ไม่มีใครในห้องนั้นล่วงรู้เลยว่า โทรศัพท์เครื่องหนึ่งตรงมุมห้องได้บันทึกวิดีโอเอาไว้ทั้งหมด และมันเริ่มบันทึกหลังจากคราบกาแฟเปื้อนชุดไปแล้ว ภาพที่ปรากฏจึงมีเพียงนางแบบรุ่นพี่ตบหน้ารุ่นน้องอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมประโยคข่มขู่

สองชั่วโมงให้หลัง วิดีโอนั้นถูกปล่อยว่อนโซเชียล ยอดแชร์ทะยานจากหลักพันสู่หลักแสนอย่างรวดเร็ว แฮชแท็ก #ชาล็อตนางร้าย ทะยานขึ้นอันดับหนึ่งเทรนด์ทวิตเตอร์ก่อนที่การถ่ายทำจะเสร็จสิ้นเสียอีก โทรศัพท์ของผู้จัดการดังระงมไม่ขาดสาย ข้อความก่นด่าสาดเสียเทเสียหลั่งไหลเข้ามาทุกช่องทาง

"คลิปมันไม่ครบ ไปหาคลิปเต็มมา แล้วให้ฝ่ายกฎหมายเช็กว่าใครเป็นคนปล่อย" ชาล็อตกวาดตามองหน้าจอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าปลายนิ้วกลับจิกเครื่องแน่น

"อีกเรื่องค่ะ คุณวินท์สั่งให้ชาล็อตเข้าบริษัทด่วน" ผู้จัดการรายงาน

ชาล็อตแค่นหัวเราะ ข่าวร้ายมักเดินทางไวเสมอ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ชาล็อตผลักประตูห้องทำงานของอัครวินท์เข้าไป บรรยากาศภายในห้องหนักอึ้ง ชายหนุ่มยืนล้วงกระเป๋าอยู่หน้าผนังกระจก ด้านหลังมีหน้าจอโทรทัศน์กำลังฉายคลิปที่เป็นประเด็นหลา

"นั่งสิ" อัครวินท์เอ่ยเสียงเรียบ

"ไม่ต้องเปิดวนซ้ำหรอกค่ะ ฉันจำได้ดีว่าตบมันไปแรงแค่ไหน" หญิงสาวทิ้งตัวลงบนเก้าอี้

"คุณยังเห็นเป็นเรื่องล้อเล่นอีกเหรอ" อัครวินท์หันขวับ

"ฉันไม่ได้ล้อเล่น เด็กนั่นจงใจทำชุดแบรนด์พัง"

"มีหลักฐานไหม"

"ตอนนี้ยังไม่มี" คำถามนั้นทำเอาชาล็อตชะงัก

"แปลว่าไม่มี ในสายตาคนนอก คุณคือคนที่ตบหน้ารุ่นน้องกลางกองถ่ายแถมยังใช้อำนาจข่มขู่" น้ำเสียงของเขาเฉียบขาด

"ก็เพราะมันทำลายชุดก่อน"