ตอนที่ 5/1

ตอนที่ 5

หลังจากนั้นอัครวินท์ก็ปิดตายหัวใจ ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการทำงาน

สามปีให้หลัง AW ก้าวขึ้นเป็นค่ายบันเทิงระดับท็อปของประเทศ ประจวบเหมาะกับที่ครอบครัวของชาล็อตต้องการร่วมทุนธุรกิจกับครอบครัวของเขา ข้อเสนอเรื่องการแต่งงานจึงถูกหยิบยกขึ้นมา

อัครวินท์ตอบตกลง ไม่ใช่เพราะรักเจ้าสาว แต่คิดว่าถึงเวลาต้องก้าวเดินต่อไป การแต่งงานอาจเป็นสะพานข้ามอดีตอันเจ็บปวด ส่วนชาล็อตตอบตกลงด้วยเหตุผลที่สวนทางกันโดยสิ้นเชิง เธอแต่งเพราะรักเขาสุดหัวใจ

"ถ้าเราแต่งกัน ผมจะให้เกียรติคุณในฐานะภรรยา แต่ผมรับปากไม่ได้ว่าจะรักคุณ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ชาล็อตยกแก้วไวน์จรดริมฝีปาก รอยยิ้มมั่นใจระบายบนใบหน้าสะสวย

"ชาล็อต"

"คุณไม่ต้องรักฉันวันนี้ก็ได้ เพราะฉันมีเวลาทั้งชีวิตที่จะทำให้คุณรัก"

"อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน"

"ไม่มีวันค่ะ"

เธอเชื่อหมดใจว่าความใกล้ชิดจะหลอมละลายน้ำแข็งในใจเขาได้ เชื่อว่าการตื่นมาพบหน้ากันทุกเช้าจะสร้างความผูกพัน เชื่อว่าความรักที่มอบให้จะได้รับการตอบแทนสักวัน

แต่ชีวิตจริงโหดร้ายกว่าละคร ต่อให้ภรรยารักสามีจนหมดลมหายใจ เขาก็ไม่มีหน้าที่ต้องรักตอบ โดยเฉพาะเมื่อคนในอดีตหวนกลับมา

หกเดือนก่อน ข่าวเตียงหักของพริมพิชาช็อกวงการสังคม ชีวิตคู่ที่ดูสมบูรณ์แบบรูดม่านปิดลง พริมโรสบินกลับไทย เป้าหมายแรกคือการทวงบัลลังก์ในวงการบันเทิง อดีตเธอเคยเป็นนักแสดงดาวรุ่งที่เพียบพร้อม แต่กลับทิ้งทุกอย่างไปแต่งงาน การหวนคืนสังเวียนครั้งนี้จึงต้องนับหนึ่งใหม่

อัครวินท์คือคนที่ยื่นมือเข้าช่วย

"เข้ามาอยู่ AW สิ" เขาเสนอในวันที่กลับมาพบกันอีกครั้ง

"วินท์ไม่กลัวคนพูดเหรอ"

"พูดเรื่องอะไร"

"เรื่องเรา"

"มันผ่านไปนานแล้ว" ชายหนุ่มนิ่งคิดไปอึดใจก่อนตอบเสียงเรียบ

"ชาล็อตอาจไม่คิดแบบนั้น"

"ชาล็อตต้องแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานให้ได้"

ท้ายที่สุดเขาจรดปากกาเซ็นพริมโรสเข้าสังกัด มอบหมายผู้จัดการมือทองให้ดูแล ส่งตัวเข้าเวิร์กช็อปขัดเกลาฝีมือ และเตรียมป้อนบทละครฟอร์มยักษ์ปูทางให้เธอกลับมาเจิดจรัสอีกครั้ง

อัครวินท์บอกตัวเองว่านี่คือการสงเคราะห์เพื่อนเก่า เขามองเห็นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ และลึก ๆ อาจต้องการชดเชยบางสิ่งที่ค้างคาใจ เขาไม่เคยมองว่าตัวเองทำผิด เพราะในความรู้สึกของเขา ความสัมพันธ์แบบคนรักมันจบไปนานแล้ว

ทว่าสำหรับชาล็อต มันคือหายนะ ทุกครั้งที่อัครวินท์กางปีกปกป้องพริมโรส ทุกครั้งที่น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงยามสนทนากับอีกฝ่าย ทุกครั้งที่เขากดรับสายพริมโรสในเสี้ยววินาทีทั้งที่ดองข้อความภรรยาข้ามคืน มันราวกับมีมีดกรีดลงบนแผลเดิม ตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอเพียรพยายามไขว่คว้ามาตลอดสามปี ผู้หญิงอีกคนกลับได้รับไปอย่างง่ายดายโดยไม่ต้องร้องขอ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ชาล็อตปรากฏตัวที่บริษัทตั้งแต่เก้าโมงเช้า แม้เมื่อคืนจะได้นอนไม่ถึงสามชั่วโมง แต่ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตกลับไร้รอยหมองคล้ำ หญิงสาวก้าวฉับ ๆ เข้าไปในโซนสตูดิโอ ก่อนชะงักกึกเมื่อเห็นป้ายชื่อหราอยู่หน้าห้องแต่งตัวหมายเลขหนึ่ง

พริมพิชา

ชาล็อตยืนจ้องป้ายนั้นเขม็ง

"คุณพริมมีฟิตติ้งกับทดสอบหน้ากล้องตอนสิบโมงค่ะ" ผู้ช่วยที่เดินตามหลังมารีบรายงาน

"ห้องนี้ของใคร"

"ปกติเป็นห้องสำหรับนักแสดงหลักค่ะ"

"ฉันถามว่าก่อนหน้านี้ใครใช้"

"คุณชาล็อตใช้เวลามีงานที่สตูดิโอค่ะ"

"ดี" เธอหันขวับไปหาผู้จัดการสตูดิโอ

"ย้ายของคุณพริมออก"

บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด ผู้จัดการมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"เอ่อ คุณชาล็อตครับ ทางฝ่ายศิลปินจัดไว้แล้ว เพราะคุณพริมมีตาราง"

"ฉันไม่สนว่าใครจัด ห้องนี้ฉันใช้มาตลอด"

"แต่วันนี้คุณชาล็อตไม่มีคิวถ่ายที่นี่นะครับ"

คำตอบนั้นจุดไฟโกรธให้ลุกโชน

"ฉันเป็นศิลปินเบอร์หนึ่งของค่าย แล้วต้องรอให้มีตารางถึงจะมีสิทธิ์ใช้ห้องตัวเองหรือคะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นครับ" ชายหนุ่มก้มหน้างุด

"งั้นก็ย้าย" น้ำเสียงเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

"มีห้องแต่งตัวเล็กฝั่ง B ว่างอยู่ไม่ใช่หรือไง ให้เธอใช้ห้องนั้น"

ข่าวลือแพร่สะพัดรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ทันทีที่พริมโรสมาถึง เธอพบว่าข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดถูกย้ายไปกองรวมกันที่ห้องเล็กอีกฝั่ง หญิงสาวยืนมองสภาพห้องก่อนหันไปถามผู้จัดการส่วนตัว

"เกิดอะไรขึ้นคะ"

"คุณชาล็อตแจ้งว่าห้องหนึ่งเป็นห้องประจำของเธอครับ"

"แล้วตารางซ้อมล่ะคะ"

"ถูกเลื่อนจากสิบโมงเป็นบ่ายสามค่ะ"

"ทำไม"

"สตูดิโอใหญ่ถูกคุณชาล็อตจองถ่ายแฟชั่นเทสต์ค่ะ"

พริมโรสหลับตาลงช้า ๆ ไม่ต้องมีใครขยายความเธอก็เดาเรื่องราวออกทะลุปรุโปร่ง แต่แทนที่จะโวยวาย หญิงสาวกลับพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"ไม่เป็นไรค่ะ งั้นพริมรอ"

ท่าทีสงบเสงี่ยมของเธอกลับยิ่งสุมไฟให้เรื่องราวลุกลาม ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ความวุ่นวายก็ลอยไปเข้าหูอัครวินท์

ประตูสตูดิโอบานใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรง ชาล็อตที่กำลังเช็กรูปหน้ามอนิเตอร์หันไปมอง อัครวินท์สาวเท้าเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง

"คุณทำอะไร"

ทีมงานนับสิบชีวิตกลั้นหายใจ ชาล็อตยกมือปรามช่างแต่งหน้า ก่อนหมุนตัวมาเผชิญหน้าสามี

"ทำงานค่ะ"

"ผมหมายถึงห้องแต่งตัวกับตารางของพริม"

"อ๋อ ฉันย้ายเอง" เธอไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ

"ใครอนุญาต"