EP:3 - ริษยาในงานเลี้ยง

@โรงแรมหรูหรา

แสงไฟจากหน้าจอกล้องวงจรปิดสะท้อนจับบนใบหน้าคมเข้มของชายสองคนที่ยืนอยู่หลังม่านกระจกใส

ฟิกในชุดสูทสีดำสนิทยืนพิงโต๊ะหินอ่อน มือถือแก้ววิสกี้ไว้หลวมๆ พลางทอดสายตามองลงไปยังงานเลี้ยงใหญ่ที่กำลังดำเนินอยู่ด้านล่าง ส่วนคีธที่อยู่ในชุดสูทสีดำสนิทเช่นกัน กำลังเลื่อนเช็กข้อมูลบนแท็บเล็ตในมือ

“เด็กนั่นที่มหาวิทยาลัย...”

“ไหน?” ฟิกถามพลางเหลือบตามองหน้าจออีกมุมที่กำลังแพนจับภาพหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเข้ม

“หึ… งานนี้ดูท่าจะสนุก เหมือนมีเรื่องน่าสนใจแล้วว่ะ” คีธยิ้มมุมปาก นัยน์ตาจับจ้องหญิงสาวที่กำลังเดินผ่านกล้อง “หน้าสวย หุ่นดี แต่สายตาแบบนั้น… ไม่ธรรมดาเลย”

“ไม่ใช่แค่ไม่ธรรมดา… แต่เธอคือคนที่เคยทำให้คุณชีวาต้องออกจากมหาวิทยาลัย”

“งั้นก็คนเดิมสินะ นางร้ายในข่าวลือ”

“ใช่… และถ้าเธอยังไม่รู้จักคำว่าหยุด คงถึงเวลาที่ใครบางคนต้อง ‘สั่งสอน’ ซะแล้ว”

ฟิกสบตาคีธ สื่อความหมายบางอย่างในความเงียบโดยไม่ต้องใช้คำพูด ก่อนที่คีธจะแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“สั่งสอนเหรอ… หรือมึงหมายถึงเล่นด้วย?”

“ก็แล้วแต่ว่าเธอจะเลือกแบบไหนก่อน เพราะคืนนี้… เกมของเธออาจไม่ได้สนุกเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วล่ะ”

ฟิกจัดชายเสื้อสูทให้เข้าที่ พลางปรายตามองออกไปนอกกระจกอีกครั้ง คีธพยักหน้ารับเบาๆ โดยไม่พูดอะไรต่อ ทั้งคู่หมุนตัวเดินเคียงข้างออกไปพร้อมกัน ปล่อยให้ประตูกระจกปิดลงตามหลังช้าๆ…

.

อีกด้าน...

แชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสาดแสงระยับวิบวับทั่วห้องโถงโรงแรมหรู แขกเหรื่อในสังคมชั้นสูงสวมชุดราตรีหรูหราจิบแชมเปญพลางสนทนากันอย่างออกรส

ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนสาวไฮโซ ซินดี้ยืนเชิดหน้าอย่างสง่างาม ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มมั่นใจในความงามที่เธอเชื่อเสมอว่าเหนือกว่าใคร... จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นภาพที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าชะงักค้าง

หญิงสาวในชุดราตรีหรูสีงาช้างกำลังก้าวเข้ามาในงาน...

“ชีวาเหรอ!?”

เพื่อนนักศึกษาร่วมชั้นคนเดิมที่ซินดี้ไม่เคยแม้แต่จะชายตาแล คนที่เธอเคยปรามาสว่าทำตัวไร้ราคา ไม่คู่ควรกับชนชั้นสังคมที่เธอคลุกคลี... แต่วันนี้ หญิงสาวคนนั้นกลับงดงามเปล่งประกายจนผู้คนรอบข้างต้องเหลียวมองตามราวกับถูกสะกด

“ทำไม... ถึงเป็นมันไปได้!?”

ทว่าสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมายิ่งกว่าไฟ คือชายหนุ่มสองคนที่เดินประกบอยู่สองข้าง... ผู้ชายที่เพิ่งปฏิเสธเธอไปอย่างไม่ไยดี!

ลีโอ มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอำนาจ ก้าวเคียงข้างชีวาโดยไม่ยอมละสายตาไปไหน ขณะที่ ออสติน ก้าวตามมาติดๆ ในชุดสูทสีดำเฉียบขาด แผ่ออร่าความสง่างามและบารมีจนทำให้ทุกคนในห้องโถงต้องสยบลงตรงนั้น

“นั่นเจ้าสาวของออสตินใช่ไหม...?”

“พระเจ้า... เธอสวยมากจริง ๆ เหมือนหลุดมาจากเทพนิยายเลย”

“แต่ดูนั่นสิ ลีโอเองก็ดูหวงเธอไม่แพ้กันเลยนะ”

เสียงซุบซิบแว่วดังไปทั่วห้อง คำพูดเหล่านั้นไม่ต่างจากมีดเล่มคมที่กรีดแทงลงบนหัวใจของซินดี้ ยิ่งเมื่อเธอสบตากับชีวาที่หันมายิ้มบางๆ… รอยยิ้มที่ดูไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความหยิ่งทระนงของเธออย่างจัง

“เหอะ! ไม่เห็นจะสวยตรงไหน!”

ซินดี้พึมพำลอดฟัน ออกแรงกำขาแก้วแชมเปญในมือแน่น ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายเพียงความถือดี บัดนี้กลับวาววับด้วยความริษยาและความแค้นที่ลุกโชน

เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบแผ่วเบา รอยยิ้มเหยียดหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงดังพอให้คนรอบข้างได้ยินอย่างตั้งใจ

“ก็แค่ของเล่นชั่วคราวของพวกคนมีอำนาจเท่านั้นแหละ... ผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนั้น จะคุมผู้ชายระดับนั้นได้นานสักกี่น้ำกันเชียว!”

“จริงเหรอซินดี้… แต่ดูสิ คุณออสตินดูหวงมากเลยนะ แทบไม่ปล่อยให้ใครเข้าใกล้ชีวาเลย”

“ใช่ๆ แล้วคุณลีโอก็มองไม่วางตาเลยด้วย… โอ๊ย แค่ยืนอยู่เฉยๆ สองคนนั้นก็ทำเอาคนทั้งงานมองตามจนตาค้างแล้ว”

เสียงพูดคุยและรอยยิ้มซุบซิบชื่นชมรอบข้าง ไม่ต่างอะไรจากการตอกย้ำภาพความจริงที่ซินดี้พยายามปฏิเสธ

ริมฝีปากสีแดงสดเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ทว่าดวงตาคู่สวยกลับทอประกายริษยาและแรงแค้นอย่างสุดขั้ว

“หึ… คอยดูเถอะ ของพวกนี้อยู่ได้ไม่นานหรอก!”

“ฉันว่าครั้งนี้แกคิดผิดแล้วล่ะซินดี้… ลองดูตรงนั้นสิ”

ซินดี้หันมองตามทิศทางที่เพื่อนชี้ทันที และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า... ก็ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น!

“ชีวาเป็นภรรยากูนะ... มึงตั้งใจจะประกาศตัวตรงนี้เลยเหรอ” ออสตินเอ่ยเสียงเรียบ จ้องมองเพื่อนรักกลับอย่างไม่จริงจังมากนัก

“หึ… มึงจะแสดงตัวว่าเธอเป็นของมึงคนเดียวไม่ได้หรอกนะ” ลีโอกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบฉายชัดถึงความท้าทาย ก่อนจะประกาศชัดถ้อยชัดคำต่อหน้าสายตานับร้อยคู่

“เพราะกูเองก็ต้องบอกให้คนทั้งโลกรู้เหมือนกัน… ว่าเธอก็คือ ‘เมีย’ ของกูด้วย!”

“จะ… ใจเย็นกันก่อนนะคะ ทุกคนในงานกำลังมองเราอยู่หมดแล้ว…”

ใบหน้าหวานของชีวาแดงระเรื่อ มือเล็กยกขึ้นพยายามห้ามปรามอย่างทำตัวไม่ถูก ทว่าคำเตือนของเธอกลับไม่เป็นผล

ออสตินรวบเอวบางเข้าหาตัว ก่อนจะก้มลงประทับจูบหนักๆ บนแก้มนวล จงใจแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าทุกสายตาในงาน

“มองก็มองไปสิ”

“อ๊ะ...”

ยังไม่ทันที่ชีวาจะได้หายใจเต็มปอด ลีโอก็ก้มหน้าลงแนบชิดกระซิบข้างใบหูของเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

“ต่อไปนี้… ทุกคนจะได้รู้สักทีว่าเธอเป็นของฉันเหมือนกัน”

“โอ้โห… ยัยนั่นคือเมียของทั้งคุณออสตินและคุณลีโอเนี่ยนะ!?”

“ไม่อยากจะเชื่อเลย! นี่มันเรื่องใหญ่มากเลยนะแก”