EP:4 - ผู้หญิงกระจอก

“จริง! ถ้าชีวากุมหัวใจระดับคุณออสตินกับคุณลีโอไว้ได้พร้อมกันแบบนี้… ชาตินี้ก็สบายไปทั้งชาติแล้ว!”

ซินดี้คิดตาม ขณะที่เสียงฮือฮาดังกระหึ่มไปทั่วทั้งงานเลี้ยง แขกเหรื่อชนชั้นสูงต่างหันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง บางคนตกใจจนตาค้าง ในขณะที่บางคนเริ่มส่งเสียงซุบซิบด้วยความตื่นเต้นกับความสัมพันธ์อันตรายระดับนี้

“…แกมันก็แค่ของเล่นคนรวยเท่านั้นแหละ…”

“ซินดี้… อย่าพูดแบบนั้นสิ คนอื่นได้ยินหมดแล้วนะ” เพื่อนรีบกระซิบเตือน ทว่านั่นกลับยิ่งจุดไฟโทสะในใจเธอให้เดือดดาลยิ่งกว่าเดิม

ทำไมนะ… ทำไมต้องเป็นมึง… อีชีวา!

สายตาริษยาจับจ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา

ภาพออสตินก้มลงหอมแก้มชีวา กับลีโอที่กอดเอวบางไว้แน่นราวกับประกาศชัยชนะ มันบาดลึกเข้าไปในจิตใจของเธอจนแทบทนไม่ไหว

“หึ… มึงจะยิ้มไปได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว” ซินดี้กระซิบออกมาเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยพิษร้าย

“ซินดี้… อย่าบอกนะว่าแกกำลังคิดจะทำอะไร…”

ซินดี้เชิดหน้าขึ้น สูดหายใจเข้าลึกแล้วยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รอยยิ้มหวานจัดจ้านกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง

“ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ ไร้ราคา… ไม่เห็นมีอะไรเทียบกับฉันได้เลยสักอย่าง ยิ่งเป็นแบบนี้… ก็ยิ่งแย่งมาได้สบายๆ ง่ายกว่าเดิมเยอะ”

“อ้าว ซินดี้… แล้วนี่แกจะไปไหนน่ะ?”

“เดี๋ยวมา… ฉันจะไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึง”

ซินดี้กระตุกยิ้มเย็น แววตาสายหนึ่งฉายความเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างปิดไม่มิด เธอมองตามหลังชีวาที่กำลังเดินแยกตัวออกจากกลุ่มพอดี ก่อนจะเหลือบมองออสตินและลีโอที่ยืนแผ่รังสีทรงอำนาจราวกับเป็นเจ้าของโลกใบนี้

คนมีอำนาจเหรอ… หึ แต่ฉันอยากได้!

ซินดี้ตัดสินใจก้าวเท้าเดินออกไปอย่างเย่อหยิ่งและไม่สะทกสะท้าน

ชีวา… เธอจะได้รู้ว่าการเป็นผู้หญิงของผู้ชายสองคนนั้น มันไม่ได้ง่ายอย่างที่มึงคิด!

“แค่ครั้งนี้…แค่ครั้งเดียว…ฉันจะแสดงให้รู้ว่า ฉันก็มีอำนาจเหนือเธอได้เหมือนกัน”

.

@ห้องน้ำ

ฉันยืนกอดอกพิงกำแพงรอคอยอยู่ในห้องน้ำที่เงียบสงบจนน่าหงุดหงิด

ทว่าไม่นานนัก ประตูบานโตก็ถูกดันเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างผู้หญิงที่ฉันเกลียดแสนเกลียด

“ซินดี้...”

ชีวาเอ่ยเรียกชื่อฉันเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่โตฉายทั้งความตกใจและไม่อยากเชื่อสายตา

ริมฝีปากของฉันกระตุกยิ้มขึ้นทันที... รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวานเลยสักนิด แต่มันเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความร้อนรุ่มที่ลุกโชนอยู่ในอก

ใช่... ฉันริษยามัน!

“ก็ว่าใคร… เมื่อกี้เห็นเธอเดินเฉิดฉายเข้ามาในงานพร้อมกับคุณออสตินและคุณลีโอ... กล้าดียังไงถึงได้ไปยืนเสนอหน้าข้างพวกเขาแบบนั้น?”

สายตาของฉันจดจ้องมองมันตั้งแต่หัวจรดเท้า... ผู้หญิงที่ฉันเคยคิดมาตลอดว่าไร้ราคาและไม่มีอะไรพิเศษเลยด้วยซ้ำ แต่วันนี้กลับมีชื่อของผู้ชายสองคนที่ฉันใฝ่ฝันอยากครอบครองมารายล้อมอยู่ข้างกาย!

ชีวายืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกจนฉันยิ่งรู้สึกขัดหูขัดตา ยิ่งเห็นมันไม่แสดงอาการตอบโต้ ก็ยิ่งอยากกระชากหน้าหน้ากากใสซื่อนั้นออกมา

ฉันก้าวเท้าเข้าไปหา ขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่แสนจะไม่เข้ากับคำว่า ‘ภรรยา’ ของผู้ชายระดับนั้น

“ชีวา... หรือว่าเดี๋ยวนี้อัพเกรดราคาตัวเองจนกลายเป็นผู้หญิงขายตัวให้พวกเขาแล้วล่ะ? ตอบมาสิ... พวกเขาไปเจอเธอที่ไหนกันแน่ ใช่ในซ่องหรือเปล่า?”

ถ้อยคำเหยียดหยามนั้นแทงเข้ากลางอกชีวาอย่างจัง จนเห็นได้ชัดว่ากำปั้นเล็กๆ ของมันเริ่มกำเข้าหากันแน่น

หึ... ใช่ สมควรแล้ว! อีผู้หญิงกระจอก!

“ปากเธอนี่... น่าจะเอาไว้พูดเรื่องตัวเองมากกว่านะซินดี้ ไม่ใช่มาเดาเรื่องของคนอื่นแบบไร้ค่า” ดวงตากลมโตสบตากลับมาตรงๆ ไร้ซึ่งเงาความหวั่นไหวใดๆ

แวบหนึ่งฉันรู้สึกอยากจะยกมือขึ้นตบหน้าเธอให้หายแค้น... แต่ติดตรงที่ผู้หญิงคนนี้ต่ำต้อยเกินกว่าจะเอาคมมือของฉันไปแปดเปื้อน ฉันจึงทำเพียงแค่ยืดอกขึ้น แล้วหลุดหัวเราะเยาะใส่หน้าเธอแทน

“ฮ่าๆ... หึ ทำมาเป็นปากดี สงสัยจะลืมไปแล้วสินะว่าตัวเองเป็นใคร...?”

ฉันก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวมันอีกนิด สายตากวาดมองมันตั้งแต่หัวจรดเท้าช้าๆ อย่างจงใจ ให้เธอรู้ตัวว่าฉันกำลังประเมินราคา... ตั้งแต่รองเท้าแบรนด์พื้นๆ คู่นั้น ลากยาวขึ้นมาจนถึงใบหน้าที่เรียบเฉยเกินไป

“ต่อให้เธอได้ไปยืนข้างผู้ชายระดับนั้น... เธอก็ไม่มีทางเทียบชั้นกับพวกเขาได้หรอกชีวา ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีตระกูล มีดีแค่หน้าตานิดหน่อย วันหนึ่งก็เป็นได้แค่ของเล่น พอพวกเขาเบื่อก็โยนทิ้งเหมือนเศษขยะ”

คำพูดจิกกัดนั้นทำให้ดวงตาของมันสั่นไหวนิดเดียว... นิดเดียวเท่านั้น!

“หึ” ริมฝีปากของฉันแสยะยิ้มด้วยความสะใจ ก่อนจะถอยออกมาก้าวหนึ่ง ยกแขนขึ้นกอดอกพลางเอียงศีรษะมองอย่างเหนือกว่า

“ก็ได้... งั้นฉันจะทำให้เธอเห็นกับตาเอง ว่าผู้ชายอย่างคุณออสตินกับคุณลีโอ... ฉันจะกระชากออกจากมือเธอให้ดู!”

“คิกๆ ถ้าคิดว่ากล้าพอก็ลองดูสิซินดี้... ชีวาอยากเห็นเหมือนกัน ว่าเธอจะแย่งไปได้จริงรึเปล่า” ชีวาไหวไหล่เบาๆ พร้อมกับกอดอก ยกยิ้มมุมปากด้วยท่าทีเย้ยหยันที่สุดเท่าที่เคยทำมา

“เพราะความจริงแล้ว... ชีวาอยากให้ซินดี้แย่งจะแย่อยู่แล้วล่ะ”

“….”

ฉันชะงักนิ่งไปชั่วเสี้ยววินาที รู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกแน่นขึ้นมากลางอกอย่างไม่มีสาเหตุ ดวงตาร้อนผ่าวด้วยความขัดใจ แต่ฉันไม่มีวันยอมปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลออกมาเด็ดขาด ฉันทำเพียงเชิดคางขึ้นสูง แล้วยิ้มตอบกลับไปอย่างคนที่ไม่คิดจะถอย

“หึ ได้!... จำคำฉันไว้ให้ดีชีวา... เกมแบบนี้ ไม่มีทางที่คนอย่างเธอจะชนะฉันได้หรอก!”

ฉันสะบัดหน้าแรงจนเรือนผมยาวสลวยพลิ้วไหวผ่านไหล่ยัยนั้น ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินออกจากห้องน้ำทันที

“เหอะ กล้าพูดมากนะว่าอยากให้แย่ง”

เสียงส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดัง กึกๆ และหัวใจที่เต้นระรัวจนปวดแปลบ แต่ยิ่งเจ็บใจมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งมั่นใจมากเท่านั้น ว่าเกมนี้... ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!

“มาลองดูกันได้เลยชีวา!”