LOGIN“หลินเยว่ซิน…” เสียงของซูอวี้หลันสั่นเครือ แต่ดวงตากลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ
“เจ้าจะต้องชดใช้” หลินเยว่ซินหัวเราะเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นยืน
“น่าเสียดายนัก พี่สาวคงไม่มีโอกาสเห็นวันนั้นแล้ว” เพียงนางส่งสัญญาณเล็กน้อย ทหารประหารก็เดินเข้ามาพร้อมดาบคมกริบ ซูอวี้หลันหันกลับไปมองเซียวจิ่งเหิงเป็นครั้งสุดท้าย
นางอยากถามเขาเหลือเกินว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเคยมีสักเสี้ยววินาทีหรือไม่ที่เขามองนางในฐานะสตรีคนหนึ่ง ไม่ใช่เพียงทรัพย์สินหรือเครื่องมือสำหรับช่วงชิงอำนาจ แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของเขา นางก็เข้าใจว่าคำถามนั้นไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป นางหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น
หากย้อนเวลากลับไปได้…นางจะไม่รักบุรุษผู้นี้อีก จะไม่ยอมเป็นชายารองของผู้ใด และจะไม่ยอมมอบชีวิตให้คนที่เห็นนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง
“หากชาติหน้ามีจริง…” ซูอวี้หลันหลับตาลง หยาดน้ำฝนไหลผ่านแก้มราวกับน้ำตา
“ข้าจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของข้า”
เสียงดาบฟันลงมา
ฉับ!
ก่อนที่โลกทั้งใบพลันเงียบงัน
เมื่อโลกทั้งใบพลันดับวูบลงทว่าความเจ็บปวดที่ควรจะดับสูญไปพร้อมกับลมหายใจนั้น กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีแว่วหวานและเสียงสนทนาของผู้คน ซูอวี้หลันขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรู้สึกถึงสายลมเย็นที่พัดผ่านใบหน้า กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกบัวลอยมากับอากาศ เสียงน้ำกระทบฝั่งดังแผ่วเบาอยู่ไม่ไกล ทุกสิ่งแตกต่างจากลานประหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและความตายอย่างสิ้นเชิง
เกิดอะไรขึ้น...นางยังไม่ตายหรือ
หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือหลังคาไม้แกะสลักลวดลายงดงาม ม่านโปร่งสีเขียวอ่อนพลิ้วไหวอยู่ตรงหน้าต่าง ข้างนอกมีต้นหลิวทอดกิ่งก้านลงเหนือผิวน้ำ สะท้อนแสงแดดระยิบระยับราวกับภาพวาด
นี่ไม่ใช่คุกหลวงและไม่ใช่ลานประหาร! ซูอวี้หลันรีบยกมือขึ้นสัมผัสลำคอของตนเอง ความทรงจำสุดท้ายยังแจ่มชัด เสียงดาบฟาดลงมา ความเย็นเยียบแล่นผ่านร่าง ก่อนที่ทุกสิ่งจะดับวูบลงแต่ตอนนี้นางกลับไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย นางก้มมองฝ่ามือของตนเอง นิ้วมือเรียวยาวยังคงขาวผ่อง ผิวพรรณเนียนละเอียด ไม่มีร่องรอยของการถูกทรมาน ไม่มีรอยเลือดแห้งกรัง และไม่มีโซ่ตรวนที่เคยพันธนาการนางเอาไว้
“คุณหนู ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ?” เสียงสาวใช้ดังขึ้นจากด้านข้าง ซูอวี้หลันหันขวับไปมองทันที เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ดวงตาของนางก็พลันเบิกกว้าง
“ชิงเยวี่ย?” สาวใช้ตัวน้อยชะงักไป ก่อนขยับเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าฉงน
“เจ้าค่ะ บ่าวเอง คุณหนูจำบ่าวไม่ได้หรือเจ้าคะ?” ชิงเยวี่ยยังมีชีวิตอยู่
ในชาติก่อน สาวใช้คนนี้ถูกขับออกจากจวนอ๋องเจ็ดหลังจากนางถูกใส่ร้ายว่าเป็นกบฏ นางพยายามติดตามซูอวี้หลันไปจนถึงคุกหลวง แต่กลับถูกทหารทำร้ายจนเสียชีวิตอยู่หน้าประตูเรือนจำ ภาพร่างไร้วิญญาณของชิงเยวี่ยผุดขึ้นในความทรงจำ ทำให้ซูอวี้หลันเผลอยื่นมือไปจับแขนอีกฝ่ายแน่น
“ชิงเยวี่ย เจ้ายังอยู่จริง ๆ…” น้ำเสียงของนางสั่นเครือ ชิงเยวี่ยมองผู้เป็นนายอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้สะบัดมือออก เพียงยกมือขึ้นประคองนางด้วยความเป็นห่วง
“คุณหนู ท่านเป็นอะไรหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงมีสีหน้าเช่นนี้?” ซูอวี้หลันไม่ได้ตอบในทันที นางกวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ สังเกตเห็นถ้วยชา เครื่องประดับ และเครื่องแต่งกายที่วางอยู่บนโต๊ะ
ทุกสิ่งล้วนคุ้นเคยจนหัวใจของนางสั่นสะท้านนี่คือเรือนริมน้ำในสวนเซิงเหนียน สถานที่จัดงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติของอ๋องเจ็ดเมื่อสามปีก่อน วันที่นางได้พบเซียวจิ่งเหิงเป็นครั้งแรก วันที่เขาเอ่ยปากขอหมั้นหมายกับนางและวันที่นางตอบตกลงด้วยความยินดีราวกับได้รับของขวัญล้ำค่าที่สุดในชีวิต
“วันนี้…วันที่เท่าไร?” ซูอวี้หลันถามอย่างเร่งร้อน
“วันที่สิบห้า เดือนสาม วันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของอ๋องเจ็ด คุณหนูถูกเชิญมาร่วมงานเลี้ยงที่ตำหนักบูรพาเจ้าค่ะ” ซูอวี้หลันชะงักงัน สามปีก่อนที่นางจะถูกประหาร นี่นางย้อนเวลากลับมาแล้วจริงๆ ความรู้สึกหลายอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ทั้งความตกใจ ความเจ็บปวด ความโกรธแค้น และความโล่งใจที่ไม่อาจอธิบายได้ นางกลับมาในวันที่ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป
บิดาของนางยังมีชีวิตอยู่ ตระกูลซูยังไม่ถูกทำลาย ทรัพย์สินที่มารดาทิ้งไว้ยังคงอยู่ และคนที่เคยทำร้ายนางก็ยังไม่ได้รับสิ่งที่ต้องการ ซูอวี้หลันหลับตาลงชั่วครู่ พยายามระงับความสั่นไหวในใจ เมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้งแววตาของนางก็เปลี่ยนไป
“คุณหนู ท่านจะออกไปที่งานเลี้ยงหรือไม่เจ้าคะ? ด้านนอกมีแขกมาถึงกันมากแล้ว” ชิงเยวี่ยเอ่ยถาม ซูอวี้หลันมองออกไปนอกหน้าต่าง ผิวน้ำยังคงสะท้อนแสงแดดเหมือนเดิม สายลมยังคงพัดผ่านต้นหลิวเหมือนเดิม ทุกสิ่งเหมือนกับวันนั้นไม่มีผิดเพี้ยน แม้แต่นางเองก็ยังสวมอาภรณ์สีชมพูอ่อนชุดเดียวกับในความทรงจำ
“ไปเถอะ” นางตอบเบาๆ
“ในเมื่อมาแล้ว ก็ไม่ควรเสียมารยาทต่อเจ้าภาพ”
เวลานั้นซูอวี้หลันไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงรู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายที่มีสุขภาพอ่อนแอ ทั้งยังเคยส่งคนไปมอบยาบำรุงให้หลังจากกลับถึงจวนด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมาภายหลังคือการถูกหลินเยว่ซินใส่ร้ายว่าเป็นสตรีริษยา คอยกลั่นแกล้งชายาเอกที่มีร่างกายอ่อนแอนางถูกกล่าวหาว่าทำให้หลินเยว่ซินเจ็บป่วย ถูกตำหนิว่าไร้คุณธรรม และถูกเซียวจิ่งเหิงสั่งให้คุกเข่าขอโทษอีกฝ่ายต่อหน้าคนในจวน เมื่อนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นมุมปากของซูอวี้หลันก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา นางเกือบลืมไปแล้วว่า หลินเยว่ซินเริ่มใช้วิธีเรียกร้องความสงสารตั้งแต่วันนี้เอง“คุณหนูซู…” เสียงเรียกจากด้านข้างทำให้นางหันไปมอง หยางเย่หลินยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล ขณะสายตายังคงจับจ้องไปยังหลินเยว่ซินที่นอนอยู่บนพื้น“คุณหนูหลินเป็นลมแล้ว ท่านไม่เข้าไปดูหน่อยหรือ?” ซูอวี้หลันเลิกคิ้วเล็กน้อย“เหตุใดข้าต้องเข้าไปดูด้วย?” หยางเย่หลินชะงักไป ก่อนจะรีบกล่าว“ข้าเพียง...คิดว่าพวกเราเป็นสตรีเหมือนกัน หากมีอะไรให้ช่วยเหลือก็ควรช่วยกันเจ้าค่ะ”“คุณหนูหยางกล่าวถูกต้องแล้ว เพียงแต่ตอนนี้มีคนดูแลนางอยู่มากมาย อีกทั้งอ๋องเจ็ดก็ทรงจัดการให้
ชาติก่อนนางเคยมองเขาด้วยความรัก จึงไม่เคยสังเกตเห็นแววตาที่ใช้ประเมินผลประโยชน์จากคนรอบข้าง ไม่เคยเข้าใจว่าคำถามบางอย่างของเขาไม่ได้เกิดจากความสนใจ แต่เป็นการหยั่งเชิงเพื่อดูว่าตระกูลซูมีสิ่งใดให้เขาใช้ประโยชน์ได้บ้าง วันนี้เมื่อลองมองอีกครั้ง นางกลับเห็นทุกอย่างชัดเจนกว่าที่เคย“ได้ยินว่าแม่ทัพซูมีบุตรีเพียงคนเดียว อีกทั้งยังรักและทะนุถนอมเจ้าเป็นอย่างมาก” เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลง ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม“หากวันหน้ามีบุรุษที่เหมาะสมมาสู่ขอ ข้าคิดว่าท่านแม่ทัพคงต้องพิจารณาอย่างรอบคอบเป็นพิเศษ” ซูอวี้หลันสบตาเขา“ท่านพ่อเคยกล่าวไว้ว่า เรื่องคู่ครองของบุตรีเป็นเรื่องสำคัญ หากจะมอบข้าให้ผู้ใด ท่านย่อมต้องพิจารณาทั้งนิสัยใจคอและความจริงใจของคนผู้นั้นให้ดี” เซียวจิ่งเหิงหัวเราะเบาๆ“เช่นนั้นข้าคงต้องแสดงความจริงใจให้ท่านแม่ทัพเห็นเสียแล้ว” คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเริ่มหันมามอง ซูอวี้หลันลดสายตาลงเล็กน้อย ราวกับไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ ทั้งที่ในใจกลับเย็นเยียบ นางจำได้ดีว่าประโยคถัดไปของเขาคืออะไรและมันก็เป็นไปตามที่นางคาดไว้ทุกประการ“คุณหนูซู ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอเจ้า” เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลง ก่
ภายในสวนเซิงเหนียน เสียงดนตรีและเสียงสนทนายังคงดำเนินไปอย่างครึกครื้น เหล่าบุตรีขุนนางต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์งดงาม บ้างจับกลุ่มพูดคุย บ้างชื่นชมเครื่องประดับของกันและกัน ขณะที่บุรุษจากตระกูลใหญ่ก็นั่งสนทนาอยู่ตามโต๊ะรับรองซูอวี้หลันเดินออกจากเรือนริมน้ำโดยมีชิงเยวี่ยติดตามอยู่ด้านหลัง ทันทีที่ปรากฏตัวสายตาของผู้คนหลายคู่ก็หันมามอง บุตรีแม่ทัพใหญ่ซูเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงทั้งในด้านรูปโฉมและฐานะ แม้จะไม่ใช่คนที่ชอบออกงานสังคมบ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่ปรากฏตัวก็ย่อมได้รับความสนใจ“นั่นคุณหนูใหญ่ตระกูลซูมิใช่หรือ?”“ใช่แล้ว ได้ยินว่าท่านแม่ทัพซูรักบุตรีผู้นี้มาก ถึงกับมอบสินเดิมของฮูหยินให้ดูแลตั้งแต่อายุยังน้อย”“นางงดงามจริง ๆ ไม่แปลกที่มีบุรุษหลายตระกูลส่งแม่สื่อไปทาบทาม” เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วเข้าหู แต่ซูอวี้หลันไม่ได้ใส่ใจ ชาติก่อนนางเคยภาคภูมิใจที่ได้รับความสนใจจากผู้คนเหล่านี้ เคยคิดว่าตนเองมีชีวิตที่น่าอิจฉา แต่บัดนี้เมื่อย้อนกลับมา นางกลับมองเห็นว่าความสุขที่เคยยึดถือเป็นเพียงภาพลวงตา นางเดินไปยังระเบียงริมน้ำ ก่อนหยุดยืนมองดอกบัวที่ลอยอยู่บนผิวน้ำทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมแต่หัวใจของน
“หลินเยว่ซิน…” เสียงของซูอวี้หลันสั่นเครือ แต่ดวงตากลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ“เจ้าจะต้องชดใช้” หลินเยว่ซินหัวเราะเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นยืน“น่าเสียดายนัก พี่สาวคงไม่มีโอกาสเห็นวันนั้นแล้ว” เพียงนางส่งสัญญาณเล็กน้อย ทหารประหารก็เดินเข้ามาพร้อมดาบคมกริบ ซูอวี้หลันหันกลับไปมองเซียวจิ่งเหิงเป็นครั้งสุดท้ายนางอยากถามเขาเหลือเกินว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเคยมีสักเสี้ยววินาทีหรือไม่ที่เขามองนางในฐานะสตรีคนหนึ่ง ไม่ใช่เพียงทรัพย์สินหรือเครื่องมือสำหรับช่วงชิงอำนาจ แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของเขา นางก็เข้าใจว่าคำถามนั้นไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป นางหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นหากย้อนเวลากลับไปได้…นางจะไม่รักบุรุษผู้นี้อีก จะไม่ยอมเป็นชายารองของผู้ใด และจะไม่ยอมมอบชีวิตให้คนที่เห็นนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง“หากชาติหน้ามีจริง…” ซูอวี้หลันหลับตาลง หยาดน้ำฝนไหลผ่านแก้มราวกับน้ำตา“ข้าจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของข้า”เสียงดาบฟันลงมาฉับ!ก่อนที่โลกทั้งใบพลันเงียบงันเมื่อโลกทั้งใบพลันดับวูบลงทว่าความเจ็บปวดที่ควรจะดับสูญไปพร้อมกับลมหายใจนั้น กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีแว่วหวานและเสียงสนทนาของผู้คน ซูอวี้หลันขมวดคิ
สายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีหม่น หยาดฝนเย็นเยียบกระทบพื้นหินกลางลานประหารจนเกิดเสียงดังเปาะแปะ ท่ามกลางม่านฝนที่บดบังทัศนวิสัย สตรีในชุดนักโทษสีขาวเปรอะเปื้อนคราบเลือดกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงเส้นผมดำขลับที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงเปียกลู่แนบแก้ม ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งแตกจนแทบไม่เหลือเค้าความงดงามของคุณหนูใหญ่ตระกูลแม่ทัพผู้เคยมีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวง ซูอวี้หลันไม่รู้ว่าตนเองถูกขังอยู่ในคุกมานานเท่าใดแล้วหลายวันก่อนนางยังเป็นชายารองแห่งจวนอ๋องเจ็ด เป็นสตรีที่ผู้คนต่างกล่าวว่าน่าอิจฉา เพราะได้แต่งให้บุรุษผู้มีชาติกำเนิดสูงส่งและมีอนาคตบนบัลลังก์มังกร ทว่าบัดนี้นางกลับกลายเป็นนักโทษกบฏ ถูกถอดยศ ถูกริบทรัพย์สิน และถูกตัดสินประหารชีวิตในข้อหาสมคบคิดกับกองกำลังต่างแคว้นช่างน่าขันนัก...นางเกิดในตระกูลแม่ทัพ มีบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้ปกป้องแผ่นดิน มีมารดาทิ้งสินเดิมจำนวนมหาศาลเอาไว้ให้ ทั้งยังมีชีวิตที่สามารถเลือกเส้นทางของตนเองได้อย่างอิสระแต่เพราะความรักเพียงคำเดียว นางกลับยอมสละทุกสิ่งซูอวี้หลันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสุกสว่างบัดนี้แห้งผ







