Share

บทที่ 4

last update publish date: 2026-11-15 22:34:23

เวลานั้นซูอวี้หลันไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงรู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายที่มีสุขภาพอ่อนแอ ทั้งยังเคยส่งคนไปมอบยาบำรุงให้หลังจากกลับถึงจวนด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมาภายหลังคือการถูกหลินเยว่ซินใส่ร้ายว่าเป็นสตรีริษยา คอยกลั่นแกล้งชายาเอกที่มีร่างกายอ่อนแอ

นางถูกกล่าวหาว่าทำให้หลินเยว่ซินเจ็บป่วย ถูกตำหนิว่าไร้คุณธรรม และถูกเซียวจิ่งเหิงสั่งให้คุกเข่าขอโทษอีกฝ่ายต่อหน้าคนในจวน เมื่อนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นมุมปากของซูอวี้หลันก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา นางเกือบลืมไปแล้วว่า หลินเยว่ซินเริ่มใช้วิธีเรียกร้องความสงสารตั้งแต่วันนี้เอง

“คุณหนูซู…” เสียงเรียกจากด้านข้างทำให้นางหันไปมอง หยางเย่หลินยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล ขณะสายตายังคงจับจ้องไปยังหลินเยว่ซินที่นอนอยู่บนพื้น

“คุณหนูหลินเป็นลมแล้ว ท่านไม่เข้าไปดูหน่อยหรือ?” ซูอวี้หลันเลิกคิ้วเล็กน้อย

“เหตุใดข้าต้องเข้าไปดูด้วย?” หยางเย่หลินชะงักไป ก่อนจะรีบกล่าว

“ข้าเพียง...คิดว่าพวกเราเป็นสตรีเหมือนกัน หากมีอะไรให้ช่วยเหลือก็ควรช่วยกันเจ้าค่ะ”

“คุณหนูหยางกล่าวถูกต้องแล้ว เพียงแต่ตอนนี้มีคนดูแลนางอยู่มากมาย อีกทั้งอ๋องเจ็ดก็ทรงจัดการให้ตามหมอหลวงแล้ว อากาศในสวนนี่ก็ร้อนยิ่งนัก...ข้าเกรงว่า หากข้าเข้าไปอีกก็คงจะไม่ได้ช่วยอะไรมิได้มาก” น้ำเสียงของซูอวี้หลันยังคงสุภาพ ไม่มีท่าทีเย็นชาหรือดูแคลนแม้แต่น้อย หยางเย่หลินพยักหน้า แต่ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณหนูซูช่างใจเย็นเสียจริง” ซูอวี้หลันหันไปตามเสียง สตรีในชุดสีเหลืองอ่อนผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น นางเป็นบุตรีของขุนนางฝ่ายบุ๋น มีนิสัยชอบพูดจาเหน็บแนมผู้อื่นอยู่เสมอ

“เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ แต่คุณหนูซูกลับนั่งดื่มชาอย่างสบายใจ ไม่คิดจะเข้าไปช่วยเหลือเลยหรือ?” ซูอวี้หลันมองอีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง

“คุณหนูเฟิงคงเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้เป็นหมอ อีกทั้งคุณหนูหลินก็มีคนดูแลอยู่ หากข้าเข้าไปโดยไม่รู้วิธีช่วยเหลือหรือ ข้าเกรงว่าจะยิ่งทำให้วุ่นวายมากกว่าเดิม”

“แต่…”

“หรือว่าคุณหนูเฟิงมีความรู้ทางการแพทย์เล่า?” คำถามเรียบง่ายทำให้อีกฝ่ายชะงักไปทันที ซูอวี้หลันยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงอย่างไม่รีบร้อน

“หากมีความรู้ เช่นนั้นก็เชิญท่านเข้าไปช่วยดูอาการนางเถิด ข้าย่อมไม่ขัดขวาง” สตรีชุดเหลืองเม้มปากแน่น ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย เพราะไม่อาจหาคำพูดมาตอบโต้ได้ หยางเย่หลินรีบยกมือขึ้นปิดปากกลั้นหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเรื่องสนทนาเพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้งไปมากกว่านี้

ในเวลานั้นเองหมอหลวงก็มาถึงเขารีบวางหีบยา ก่อนคุกเข่าลงตรวจชีพจรของหลินเยว่ซินอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปกราบทูลเซียวจิ่งเหิง

“ทูลอ๋องเจ็ด คุณหนูหลินเพียงอ่อนเพลียและมีอาการหน้ามืดจากร่างกายที่อ่อนแอพ่ะย่ะค่ะ มิได้มีอาการร้ายแรง เพียงให้พักผ่อนและดื่มยาบำรุงก็จะดีขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นก็ดี” เซียวจิ่งเหิงถอนหายใจเบาๆ ก่อนสั่งให้คนพาหลินเยว่ซินไปพักที่เรือนรับรอง แต่ในขณะที่สาวใช้กำลังจะประคองนางขึ้น หลินเยว่ซินกลับค่อยๆ ขยับเปลือกตา ก่อนลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า

“ท่านอ๋อง…” เสียงหวานแผ่วเบาดังขึ้น เซียวจิ่งเหิงหันไปมองทันที

“เจ้าฟื้นแล้วหรือ?” หลินเยว่ซินพยายามยันกายขึ้น แต่ดูเหมือนจะยังไม่มีแรงมากนัก นางจึงต้องให้สาวใช้ประคองอยู่ด้านหลัง

“หม่อมฉันเสียมารยาทแล้วเพคะ ทำให้งานเลี้ยงของพระองค์ต้องวุ่นวาย…”

“ไม่เป็นไร สุขภาพของเจ้าเป็นสำคัญ”

“ขอบพระทัยที่ทรงห่วงใยเพคะ” หลินเยว่ซินก้มหน้าลงเล็กน้อย ขนตายาวสั่นไหว น้ำเสียงอ่อนหวานเจือความสำนึกผิดจนผู้คนรอบข้างอดรู้สึกสงสารไม่ได้

“คุณหนูหลินอย่าได้คิดมากเลยเจ้าค่ะ”

“ใช่แล้ว พักผ่อนให้มากๆ เถิด” เหล่าคุณหนูต่างพากันกล่าวปลอบโยน หลินเยว่ซินยิ้มรับอย่างอ่อนแรง ก่อนกวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับกำลังมองหาใครบางคน เมื่อสายตาของนางหยุดลงที่ซูอวี้หลัน รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลงเล็กน้อย

“พี่หญิงซู…” เสียงเรียกนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ซูอวี้หลันเลิกคิ้วเล็กน้อย พี่หญิง...นางกับหลินเยว่ซินไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นเรียกขานเช่นนั้นด้วยซ้ำ

“คุณหนูหลินมีเรื่องใดหรือ?” หลินเยว่ซินเม้มริมฝีปาก ก่อนกล่าวอย่างลังเล

“ข้าเพียงอยากขอบคุณพี่หญิงซูที่มาร่วมงานในวันนี้เจ้าค่ะ น่าเสียดายที่ร่างกายของข้าไม่เอาไหน ทำให้ต้องเกิดเรื่องวุ่นวายเช่นนี้…”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • นางร้ายย้อนชะตา ครานี้อ๋องเก้าคลั่งรัก   บทที่ 4

    เวลานั้นซูอวี้หลันไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงรู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายที่มีสุขภาพอ่อนแอ ทั้งยังเคยส่งคนไปมอบยาบำรุงให้หลังจากกลับถึงจวนด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมาภายหลังคือการถูกหลินเยว่ซินใส่ร้ายว่าเป็นสตรีริษยา คอยกลั่นแกล้งชายาเอกที่มีร่างกายอ่อนแอนางถูกกล่าวหาว่าทำให้หลินเยว่ซินเจ็บป่วย ถูกตำหนิว่าไร้คุณธรรม และถูกเซียวจิ่งเหิงสั่งให้คุกเข่าขอโทษอีกฝ่ายต่อหน้าคนในจวน เมื่อนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นมุมปากของซูอวี้หลันก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา นางเกือบลืมไปแล้วว่า หลินเยว่ซินเริ่มใช้วิธีเรียกร้องความสงสารตั้งแต่วันนี้เอง“คุณหนูซู…” เสียงเรียกจากด้านข้างทำให้นางหันไปมอง หยางเย่หลินยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล ขณะสายตายังคงจับจ้องไปยังหลินเยว่ซินที่นอนอยู่บนพื้น“คุณหนูหลินเป็นลมแล้ว ท่านไม่เข้าไปดูหน่อยหรือ?” ซูอวี้หลันเลิกคิ้วเล็กน้อย“เหตุใดข้าต้องเข้าไปดูด้วย?” หยางเย่หลินชะงักไป ก่อนจะรีบกล่าว“ข้าเพียง...คิดว่าพวกเราเป็นสตรีเหมือนกัน หากมีอะไรให้ช่วยเหลือก็ควรช่วยกันเจ้าค่ะ”“คุณหนูหยางกล่าวถูกต้องแล้ว เพียงแต่ตอนนี้มีคนดูแลนางอยู่มากมาย อีกทั้งอ๋องเจ็ดก็ทรงจัดการให้

  • นางร้ายย้อนชะตา ครานี้อ๋องเก้าคลั่งรัก   บทที่ 3

    ชาติก่อนนางเคยมองเขาด้วยความรัก จึงไม่เคยสังเกตเห็นแววตาที่ใช้ประเมินผลประโยชน์จากคนรอบข้าง ไม่เคยเข้าใจว่าคำถามบางอย่างของเขาไม่ได้เกิดจากความสนใจ แต่เป็นการหยั่งเชิงเพื่อดูว่าตระกูลซูมีสิ่งใดให้เขาใช้ประโยชน์ได้บ้าง วันนี้เมื่อลองมองอีกครั้ง นางกลับเห็นทุกอย่างชัดเจนกว่าที่เคย“ได้ยินว่าแม่ทัพซูมีบุตรีเพียงคนเดียว อีกทั้งยังรักและทะนุถนอมเจ้าเป็นอย่างมาก” เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลง ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม“หากวันหน้ามีบุรุษที่เหมาะสมมาสู่ขอ ข้าคิดว่าท่านแม่ทัพคงต้องพิจารณาอย่างรอบคอบเป็นพิเศษ” ซูอวี้หลันสบตาเขา“ท่านพ่อเคยกล่าวไว้ว่า เรื่องคู่ครองของบุตรีเป็นเรื่องสำคัญ หากจะมอบข้าให้ผู้ใด ท่านย่อมต้องพิจารณาทั้งนิสัยใจคอและความจริงใจของคนผู้นั้นให้ดี” เซียวจิ่งเหิงหัวเราะเบาๆ“เช่นนั้นข้าคงต้องแสดงความจริงใจให้ท่านแม่ทัพเห็นเสียแล้ว” คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเริ่มหันมามอง ซูอวี้หลันลดสายตาลงเล็กน้อย ราวกับไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ ทั้งที่ในใจกลับเย็นเยียบ นางจำได้ดีว่าประโยคถัดไปของเขาคืออะไรและมันก็เป็นไปตามที่นางคาดไว้ทุกประการ“คุณหนูซู ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอเจ้า” เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลง ก่

  • นางร้ายย้อนชะตา ครานี้อ๋องเก้าคลั่งรัก   บทที่ 2

    ภายในสวนเซิงเหนียน เสียงดนตรีและเสียงสนทนายังคงดำเนินไปอย่างครึกครื้น เหล่าบุตรีขุนนางต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์งดงาม บ้างจับกลุ่มพูดคุย บ้างชื่นชมเครื่องประดับของกันและกัน ขณะที่บุรุษจากตระกูลใหญ่ก็นั่งสนทนาอยู่ตามโต๊ะรับรองซูอวี้หลันเดินออกจากเรือนริมน้ำโดยมีชิงเยวี่ยติดตามอยู่ด้านหลัง ทันทีที่ปรากฏตัวสายตาของผู้คนหลายคู่ก็หันมามอง บุตรีแม่ทัพใหญ่ซูเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงทั้งในด้านรูปโฉมและฐานะ แม้จะไม่ใช่คนที่ชอบออกงานสังคมบ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่ปรากฏตัวก็ย่อมได้รับความสนใจ“นั่นคุณหนูใหญ่ตระกูลซูมิใช่หรือ?”“ใช่แล้ว ได้ยินว่าท่านแม่ทัพซูรักบุตรีผู้นี้มาก ถึงกับมอบสินเดิมของฮูหยินให้ดูแลตั้งแต่อายุยังน้อย”“นางงดงามจริง ๆ ไม่แปลกที่มีบุรุษหลายตระกูลส่งแม่สื่อไปทาบทาม” เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วเข้าหู แต่ซูอวี้หลันไม่ได้ใส่ใจ ชาติก่อนนางเคยภาคภูมิใจที่ได้รับความสนใจจากผู้คนเหล่านี้ เคยคิดว่าตนเองมีชีวิตที่น่าอิจฉา แต่บัดนี้เมื่อย้อนกลับมา นางกลับมองเห็นว่าความสุขที่เคยยึดถือเป็นเพียงภาพลวงตา นางเดินไปยังระเบียงริมน้ำ ก่อนหยุดยืนมองดอกบัวที่ลอยอยู่บนผิวน้ำทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมแต่หัวใจของน

  • นางร้ายย้อนชะตา ครานี้อ๋องเก้าคลั่งรัก   บทที่ 1

    “หลินเยว่ซิน…” เสียงของซูอวี้หลันสั่นเครือ แต่ดวงตากลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ“เจ้าจะต้องชดใช้” หลินเยว่ซินหัวเราะเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นยืน“น่าเสียดายนัก พี่สาวคงไม่มีโอกาสเห็นวันนั้นแล้ว” เพียงนางส่งสัญญาณเล็กน้อย ทหารประหารก็เดินเข้ามาพร้อมดาบคมกริบ ซูอวี้หลันหันกลับไปมองเซียวจิ่งเหิงเป็นครั้งสุดท้ายนางอยากถามเขาเหลือเกินว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเคยมีสักเสี้ยววินาทีหรือไม่ที่เขามองนางในฐานะสตรีคนหนึ่ง ไม่ใช่เพียงทรัพย์สินหรือเครื่องมือสำหรับช่วงชิงอำนาจ แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของเขา นางก็เข้าใจว่าคำถามนั้นไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป นางหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นหากย้อนเวลากลับไปได้…นางจะไม่รักบุรุษผู้นี้อีก จะไม่ยอมเป็นชายารองของผู้ใด และจะไม่ยอมมอบชีวิตให้คนที่เห็นนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง“หากชาติหน้ามีจริง…” ซูอวี้หลันหลับตาลง หยาดน้ำฝนไหลผ่านแก้มราวกับน้ำตา“ข้าจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของข้า”เสียงดาบฟันลงมาฉับ!ก่อนที่โลกทั้งใบพลันเงียบงันเมื่อโลกทั้งใบพลันดับวูบลงทว่าความเจ็บปวดที่ควรจะดับสูญไปพร้อมกับลมหายใจนั้น กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีแว่วหวานและเสียงสนทนาของผู้คน ซูอวี้หลันขมวดคิ

  • นางร้ายย้อนชะตา ครานี้อ๋องเก้าคลั่งรัก   บทนำ

    สายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีหม่น หยาดฝนเย็นเยียบกระทบพื้นหินกลางลานประหารจนเกิดเสียงดังเปาะแปะ ท่ามกลางม่านฝนที่บดบังทัศนวิสัย สตรีในชุดนักโทษสีขาวเปรอะเปื้อนคราบเลือดกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงเส้นผมดำขลับที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงเปียกลู่แนบแก้ม ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งแตกจนแทบไม่เหลือเค้าความงดงามของคุณหนูใหญ่ตระกูลแม่ทัพผู้เคยมีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวง ซูอวี้หลันไม่รู้ว่าตนเองถูกขังอยู่ในคุกมานานเท่าใดแล้วหลายวันก่อนนางยังเป็นชายารองแห่งจวนอ๋องเจ็ด เป็นสตรีที่ผู้คนต่างกล่าวว่าน่าอิจฉา เพราะได้แต่งให้บุรุษผู้มีชาติกำเนิดสูงส่งและมีอนาคตบนบัลลังก์มังกร ทว่าบัดนี้นางกลับกลายเป็นนักโทษกบฏ ถูกถอดยศ ถูกริบทรัพย์สิน และถูกตัดสินประหารชีวิตในข้อหาสมคบคิดกับกองกำลังต่างแคว้นช่างน่าขันนัก...นางเกิดในตระกูลแม่ทัพ มีบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้ปกป้องแผ่นดิน มีมารดาทิ้งสินเดิมจำนวนมหาศาลเอาไว้ให้ ทั้งยังมีชีวิตที่สามารถเลือกเส้นทางของตนเองได้อย่างอิสระแต่เพราะความรักเพียงคำเดียว นางกลับยอมสละทุกสิ่งซูอวี้หลันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสุกสว่างบัดนี้แห้งผ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status