LOGINภายในสวนเซิงเหนียน เสียงดนตรีและเสียงสนทนายังคงดำเนินไปอย่างครึกครื้น เหล่าบุตรีขุนนางต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์งดงาม บ้างจับกลุ่มพูดคุย บ้างชื่นชมเครื่องประดับของกันและกัน ขณะที่บุรุษจากตระกูลใหญ่ก็นั่งสนทนาอยู่ตามโต๊ะรับรอง
ซูอวี้หลันเดินออกจากเรือนริมน้ำโดยมีชิงเยวี่ยติดตามอยู่ด้านหลัง ทันทีที่ปรากฏตัวสายตาของผู้คนหลายคู่ก็หันมามอง บุตรีแม่ทัพใหญ่ซูเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงทั้งในด้านรูปโฉมและฐานะ แม้จะไม่ใช่คนที่ชอบออกงานสังคมบ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่ปรากฏตัวก็ย่อมได้รับความสนใจ
“นั่นคุณหนูใหญ่ตระกูลซูมิใช่หรือ?”
“ใช่แล้ว ได้ยินว่าท่านแม่ทัพซูรักบุตรีผู้นี้มาก ถึงกับมอบสินเดิมของฮูหยินให้ดูแลตั้งแต่อายุยังน้อย”
“นางงดงามจริง ๆ ไม่แปลกที่มีบุรุษหลายตระกูลส่งแม่สื่อไปทาบทาม” เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วเข้าหู แต่ซูอวี้หลันไม่ได้ใส่ใจ ชาติก่อนนางเคยภาคภูมิใจที่ได้รับความสนใจจากผู้คนเหล่านี้ เคยคิดว่าตนเองมีชีวิตที่น่าอิจฉา แต่บัดนี้เมื่อย้อนกลับมา นางกลับมองเห็นว่าความสุขที่เคยยึดถือเป็นเพียงภาพลวงตา นางเดินไปยังระเบียงริมน้ำ ก่อนหยุดยืนมองดอกบัวที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมแต่หัวใจของนางไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
“คุณหนูซู” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้นางหันกลับไป สตรีในชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม นางเป็นบุตรีของขุนนางที่เคยพบซูอวี้หลันในงานเลี้ยงหลายครั้ง
“ที่แท้คุณหนูก็อยู่ที่นี่เอง ข้าตามหาอยู่ตั้งนาน”
“คุณหนูหยาง...มีเรื่องอันใดหรือ?” ซูอวี้หลันจ้องมองหยางเย่หลินด้วยใบหน้านิ่งเรียบ
“อ๋องเจ็ดเสด็จมาถึงแล้วเจ้าค่ะ เห็นว่าพระองค์เพิ่งกลับจากค่ายทหาร วันนี้จึงมีแขกมาร่วมอวยพรเป็นจำนวนมาก” ซูอวี้หลันนิ่งไปเล็กน้อย
อ๋องเจ็ด…บุรุษผู้นั้นกำลังจะปรากฏตัวอีกครั้ง นางยังจำใบหน้าของเขาในวันที่ลานประหารได้ชัดเจน จำถ้อยคำเย็นชาที่เขาใช้ปฏิเสธความรักของนางได้ทุกคำ
‘หากไม่ใช่เพราะฐานะบุตรีแม่ทัพใหญ่และทรัพย์สินมหาศาลของตระกูลซู เจ้าคิดว่าข้าจะรับเจ้าเข้าจวนหรือ?’เสียงแว่วดังขึ้นในโสตประสาทจนมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อค่อยๆ กำแน่น นางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนคลายมือออกอย่างช้าๆ
ยังไม่ถึงเวลา…หากนางแสดงความเกลียดชังออกมาในตอนนี้ ย่อมไม่เกิดประโยชน์อันใด มีเพียงต้องทำให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่ควรจะเป็น แล้วค่อยๆ เปลี่ยนผลลัพธ์ทีละขั้น
“เช่นนั้นหรือ” หญิงสาวตอบเพียงเท่านั้น ไม่นานนักเสียงประกาศจากด้านหน้าก็ดังขึ้น
“อ๋องเจ็ดเสด็จ!” ผู้คนภายในสวนต่างพากันลุกขึ้นยืน เซียวจิ่งเหิงก้าวเข้ามาพร้อมผู้ติดตามสองสามคน เขาสวมชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆมงคล ใบหน้าหล่อเหลาสง่างาม ท่วงท่าผ่อนคลายแต่ยังคงไว้ซึ่งความน่าเกรงขามของเชื้อพระวงศ์
เขายิ้มรับคำอวยพรจากแขกเหรื่ออย่างเป็นมิตร ก่อนจะเอ่ยทักทายขุนนางที่เข้ามาคารวะ เมื่อสายตาของเขาเลื่อนผ่านกลุ่มสตรี ก็หยุดลงที่หญิงสาวผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ริมระเบียง ซูอวี้หลันชะงักภาพเก่าในอดีตค่อยๆ ฉายขึ้นมาจนต้องหลบสายตาคู่นั้น
“คุณหนูซู อ๋องเจ็ดทรงประสงค์จะสนทนากับท่านพ่ะย่ะค่ะ” ยังไม่ทันที่นางจะได้เบาใจ เสียงขันทีก็ดังขึ้นจนนางต้องหันหน้ากลับไปมอง ซูอวี้หลันมองขันทีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองเซียวจิ่งเหิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ใบหน้าของบุรุษผู้นั้นยังคงเป็นใบหน้าเดียวกับที่นางจดจำได้เพียงแต่ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกหัวใจเต้นแรง ไม่ได้รู้สึกเขินอาย และไม่ได้คิดว่าการได้พูดคุยกับเขาเป็นเรื่องพิเศษ นางเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนเดินตามขันทีไป
“ถวายพระพรอ๋องเจ็ดเพคะ” หญิงสาวยอบกายคำนับอย่างงดงาม
“คุณหนูซูไม่จำเป็นต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด” เซียวจิ่งเหิงยกมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนเชื้อเชิญให้นางนั่งลงตรงโต๊ะรับรอง
“ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงของคุณหนูซูมานาน วันนี้ได้พบตัวจริง นับว่าสมคำร่ำลือ”
“อ๋องเจ็ดทรงชมเกินไปแล้วเพคะ” ซูอวี้หลันตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ บทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องทั่วไป ตั้งแต่สุขภาพของแม่ทัพซู การเดินทางกลับเมืองหลวง ไปจนถึงสถานการณ์บริเวณชายแดน เซียวจิ่งเหิงแสดงท่าทีสนใจในคำตอบของนางเป็นอย่างดี ทั้งยังเอ่ยชมความรู้ความสามารถของนางหลายครั้ง
ซูอวี้หลันตอบทุกคำถามอย่างเหมาะสม ไม่แสดงความเย็นชาหรือรังเกียจออกมาแม้แต่น้อย ในสายตาของคนอื่น นางยังคงเป็นคุณหนูใหญ่ผู้สุภาพอ่อนโยนเช่นเดิมแต่ภายในใจกลับกำลังพิจารณาบุรุษตรงหน้าอย่างละเอียด
เวลานั้นซูอวี้หลันไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงรู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายที่มีสุขภาพอ่อนแอ ทั้งยังเคยส่งคนไปมอบยาบำรุงให้หลังจากกลับถึงจวนด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมาภายหลังคือการถูกหลินเยว่ซินใส่ร้ายว่าเป็นสตรีริษยา คอยกลั่นแกล้งชายาเอกที่มีร่างกายอ่อนแอนางถูกกล่าวหาว่าทำให้หลินเยว่ซินเจ็บป่วย ถูกตำหนิว่าไร้คุณธรรม และถูกเซียวจิ่งเหิงสั่งให้คุกเข่าขอโทษอีกฝ่ายต่อหน้าคนในจวน เมื่อนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นมุมปากของซูอวี้หลันก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา นางเกือบลืมไปแล้วว่า หลินเยว่ซินเริ่มใช้วิธีเรียกร้องความสงสารตั้งแต่วันนี้เอง“คุณหนูซู…” เสียงเรียกจากด้านข้างทำให้นางหันไปมอง หยางเย่หลินยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล ขณะสายตายังคงจับจ้องไปยังหลินเยว่ซินที่นอนอยู่บนพื้น“คุณหนูหลินเป็นลมแล้ว ท่านไม่เข้าไปดูหน่อยหรือ?” ซูอวี้หลันเลิกคิ้วเล็กน้อย“เหตุใดข้าต้องเข้าไปดูด้วย?” หยางเย่หลินชะงักไป ก่อนจะรีบกล่าว“ข้าเพียง...คิดว่าพวกเราเป็นสตรีเหมือนกัน หากมีอะไรให้ช่วยเหลือก็ควรช่วยกันเจ้าค่ะ”“คุณหนูหยางกล่าวถูกต้องแล้ว เพียงแต่ตอนนี้มีคนดูแลนางอยู่มากมาย อีกทั้งอ๋องเจ็ดก็ทรงจัดการให้
ชาติก่อนนางเคยมองเขาด้วยความรัก จึงไม่เคยสังเกตเห็นแววตาที่ใช้ประเมินผลประโยชน์จากคนรอบข้าง ไม่เคยเข้าใจว่าคำถามบางอย่างของเขาไม่ได้เกิดจากความสนใจ แต่เป็นการหยั่งเชิงเพื่อดูว่าตระกูลซูมีสิ่งใดให้เขาใช้ประโยชน์ได้บ้าง วันนี้เมื่อลองมองอีกครั้ง นางกลับเห็นทุกอย่างชัดเจนกว่าที่เคย“ได้ยินว่าแม่ทัพซูมีบุตรีเพียงคนเดียว อีกทั้งยังรักและทะนุถนอมเจ้าเป็นอย่างมาก” เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลง ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม“หากวันหน้ามีบุรุษที่เหมาะสมมาสู่ขอ ข้าคิดว่าท่านแม่ทัพคงต้องพิจารณาอย่างรอบคอบเป็นพิเศษ” ซูอวี้หลันสบตาเขา“ท่านพ่อเคยกล่าวไว้ว่า เรื่องคู่ครองของบุตรีเป็นเรื่องสำคัญ หากจะมอบข้าให้ผู้ใด ท่านย่อมต้องพิจารณาทั้งนิสัยใจคอและความจริงใจของคนผู้นั้นให้ดี” เซียวจิ่งเหิงหัวเราะเบาๆ“เช่นนั้นข้าคงต้องแสดงความจริงใจให้ท่านแม่ทัพเห็นเสียแล้ว” คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเริ่มหันมามอง ซูอวี้หลันลดสายตาลงเล็กน้อย ราวกับไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ ทั้งที่ในใจกลับเย็นเยียบ นางจำได้ดีว่าประโยคถัดไปของเขาคืออะไรและมันก็เป็นไปตามที่นางคาดไว้ทุกประการ“คุณหนูซู ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอเจ้า” เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลง ก่
ภายในสวนเซิงเหนียน เสียงดนตรีและเสียงสนทนายังคงดำเนินไปอย่างครึกครื้น เหล่าบุตรีขุนนางต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์งดงาม บ้างจับกลุ่มพูดคุย บ้างชื่นชมเครื่องประดับของกันและกัน ขณะที่บุรุษจากตระกูลใหญ่ก็นั่งสนทนาอยู่ตามโต๊ะรับรองซูอวี้หลันเดินออกจากเรือนริมน้ำโดยมีชิงเยวี่ยติดตามอยู่ด้านหลัง ทันทีที่ปรากฏตัวสายตาของผู้คนหลายคู่ก็หันมามอง บุตรีแม่ทัพใหญ่ซูเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงทั้งในด้านรูปโฉมและฐานะ แม้จะไม่ใช่คนที่ชอบออกงานสังคมบ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่ปรากฏตัวก็ย่อมได้รับความสนใจ“นั่นคุณหนูใหญ่ตระกูลซูมิใช่หรือ?”“ใช่แล้ว ได้ยินว่าท่านแม่ทัพซูรักบุตรีผู้นี้มาก ถึงกับมอบสินเดิมของฮูหยินให้ดูแลตั้งแต่อายุยังน้อย”“นางงดงามจริง ๆ ไม่แปลกที่มีบุรุษหลายตระกูลส่งแม่สื่อไปทาบทาม” เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วเข้าหู แต่ซูอวี้หลันไม่ได้ใส่ใจ ชาติก่อนนางเคยภาคภูมิใจที่ได้รับความสนใจจากผู้คนเหล่านี้ เคยคิดว่าตนเองมีชีวิตที่น่าอิจฉา แต่บัดนี้เมื่อย้อนกลับมา นางกลับมองเห็นว่าความสุขที่เคยยึดถือเป็นเพียงภาพลวงตา นางเดินไปยังระเบียงริมน้ำ ก่อนหยุดยืนมองดอกบัวที่ลอยอยู่บนผิวน้ำทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมแต่หัวใจของน
“หลินเยว่ซิน…” เสียงของซูอวี้หลันสั่นเครือ แต่ดวงตากลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ“เจ้าจะต้องชดใช้” หลินเยว่ซินหัวเราะเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นยืน“น่าเสียดายนัก พี่สาวคงไม่มีโอกาสเห็นวันนั้นแล้ว” เพียงนางส่งสัญญาณเล็กน้อย ทหารประหารก็เดินเข้ามาพร้อมดาบคมกริบ ซูอวี้หลันหันกลับไปมองเซียวจิ่งเหิงเป็นครั้งสุดท้ายนางอยากถามเขาเหลือเกินว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเคยมีสักเสี้ยววินาทีหรือไม่ที่เขามองนางในฐานะสตรีคนหนึ่ง ไม่ใช่เพียงทรัพย์สินหรือเครื่องมือสำหรับช่วงชิงอำนาจ แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของเขา นางก็เข้าใจว่าคำถามนั้นไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป นางหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นหากย้อนเวลากลับไปได้…นางจะไม่รักบุรุษผู้นี้อีก จะไม่ยอมเป็นชายารองของผู้ใด และจะไม่ยอมมอบชีวิตให้คนที่เห็นนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง“หากชาติหน้ามีจริง…” ซูอวี้หลันหลับตาลง หยาดน้ำฝนไหลผ่านแก้มราวกับน้ำตา“ข้าจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของข้า”เสียงดาบฟันลงมาฉับ!ก่อนที่โลกทั้งใบพลันเงียบงันเมื่อโลกทั้งใบพลันดับวูบลงทว่าความเจ็บปวดที่ควรจะดับสูญไปพร้อมกับลมหายใจนั้น กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีแว่วหวานและเสียงสนทนาของผู้คน ซูอวี้หลันขมวดคิ
สายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีหม่น หยาดฝนเย็นเยียบกระทบพื้นหินกลางลานประหารจนเกิดเสียงดังเปาะแปะ ท่ามกลางม่านฝนที่บดบังทัศนวิสัย สตรีในชุดนักโทษสีขาวเปรอะเปื้อนคราบเลือดกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงเส้นผมดำขลับที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงเปียกลู่แนบแก้ม ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งแตกจนแทบไม่เหลือเค้าความงดงามของคุณหนูใหญ่ตระกูลแม่ทัพผู้เคยมีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวง ซูอวี้หลันไม่รู้ว่าตนเองถูกขังอยู่ในคุกมานานเท่าใดแล้วหลายวันก่อนนางยังเป็นชายารองแห่งจวนอ๋องเจ็ด เป็นสตรีที่ผู้คนต่างกล่าวว่าน่าอิจฉา เพราะได้แต่งให้บุรุษผู้มีชาติกำเนิดสูงส่งและมีอนาคตบนบัลลังก์มังกร ทว่าบัดนี้นางกลับกลายเป็นนักโทษกบฏ ถูกถอดยศ ถูกริบทรัพย์สิน และถูกตัดสินประหารชีวิตในข้อหาสมคบคิดกับกองกำลังต่างแคว้นช่างน่าขันนัก...นางเกิดในตระกูลแม่ทัพ มีบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้ปกป้องแผ่นดิน มีมารดาทิ้งสินเดิมจำนวนมหาศาลเอาไว้ให้ ทั้งยังมีชีวิตที่สามารถเลือกเส้นทางของตนเองได้อย่างอิสระแต่เพราะความรักเพียงคำเดียว นางกลับยอมสละทุกสิ่งซูอวี้หลันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสุกสว่างบัดนี้แห้งผ







