LOGINชาติก่อนนางเคยมองเขาด้วยความรัก จึงไม่เคยสังเกตเห็นแววตาที่ใช้ประเมินผลประโยชน์จากคนรอบข้าง ไม่เคยเข้าใจว่าคำถามบางอย่างของเขาไม่ได้เกิดจากความสนใจ แต่เป็นการหยั่งเชิงเพื่อดูว่าตระกูลซูมีสิ่งใดให้เขาใช้ประโยชน์ได้บ้าง วันนี้เมื่อลองมองอีกครั้ง นางกลับเห็นทุกอย่างชัดเจนกว่าที่เคย
“ได้ยินว่าแม่ทัพซูมีบุตรีเพียงคนเดียว อีกทั้งยังรักและทะนุถนอมเจ้าเป็นอย่างมาก” เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลง ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“หากวันหน้ามีบุรุษที่เหมาะสมมาสู่ขอ ข้าคิดว่าท่านแม่ทัพคงต้องพิจารณาอย่างรอบคอบเป็นพิเศษ” ซูอวี้หลันสบตาเขา
“ท่านพ่อเคยกล่าวไว้ว่า เรื่องคู่ครองของบุตรีเป็นเรื่องสำคัญ หากจะมอบข้าให้ผู้ใด ท่านย่อมต้องพิจารณาทั้งนิสัยใจคอและความจริงใจของคนผู้นั้นให้ดี” เซียวจิ่งเหิงหัวเราะเบาๆ
“เช่นนั้นข้าคงต้องแสดงความจริงใจให้ท่านแม่ทัพเห็นเสียแล้ว” คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเริ่มหันมามอง ซูอวี้หลันลดสายตาลงเล็กน้อย ราวกับไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ ทั้งที่ในใจกลับเย็นเยียบ นางจำได้ดีว่าประโยคถัดไปของเขาคืออะไรและมันก็เป็นไปตามที่นางคาดไว้ทุกประการ
“คุณหนูซู ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอเจ้า” เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลง ก่อนมองนางด้วยสายตาจริงจัง
“ข้าต้องการสานสัมพันธ์กับตระกูลซู และหวังว่าจะมีโอกาสได้ดูแลเจ้าไปตลอดชีวิต” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ
“หากเจ้าไม่รังเกียจ ข้าต้องการทูลขอพระราชทานสมรสให้เจ้ากับข้า” เสียงสนทนารอบข้างคล้ายเงียบลงไปชั่วขณะ บุตรีขุนนางที่นั่งอยู่ใกล้กันต่างพากันมองมาทางนี้ด้วยความตกใจ บางคนแสดงความอิจฉา บางคนแสดงความยินดีล่วงหน้า สำหรับพวกนาง การได้รับความสนใจจากอ๋องเจ็ดถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ซูอวี้หลันก้มหน้าลง ปลายนิ้วแตะขอบถ้วยชาเบาๆ
ภาพในชาติก่อนซ้อนทับเข้ามาในความทรงจำนางจำได้ว่าตนเองเคยดีใจเพียงใดในตอนนั้น เคยกลับไปเล่าให้บิดาฟังด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ เคยเฝ้ารอวันที่จะได้เป็นเจ้าสาวของเขาและเคยคิดว่าตนเองเป็นสตรีที่โชคดีที่สุดในเมืองหลวง
แต่ครั้งนี้นางรู้แล้วว่าเส้นทางที่เริ่มต้นด้วยคำขอแต่งงานนี้จะจบลงอย่างไร
“เรื่องนี้…” นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“หม่อมฉันคงต้องกลับไปปรึกษาท่านพ่อก่อนเพคะ” เซียวจิ่งเหิงยิ้มรับ
“แน่นอน ข้าจะไม่เร่งรัดเจ้า” เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“แต่ข้าหวังว่าจะได้รับคำตอบที่ดีจากเจ้า” ซูอวี้หลันพยักหน้า
“เพคะ”
“ช่วยด้วยเจ้าค่ะ! คุณหนูหลินเป็นลม!”
เสียงร้องตะโกนอย่างตื่นตระหนกดังขึ้นจากอีกฟากของสวนเซิงเหนียน ทำให้เสียงสนทนาที่กำลังดำเนินไปอย่างครึกครื้นหยุดชะงักลงในทันที เหล่าคุณหนูและฮูหยินที่นั่งอยู่ตามโต๊ะรับรองต่างหันไปมองเป็นตาเดียวกัน ก่อนจะเห็นร่างของสตรีในชุดกระโปรงสีแดงอ่อนล้มลงข้างโต๊ะหินอ่อน สาวใช้สองคนรีบเข้าไปประคอง แต่ดูเหมือนว่าผู้เป็นนายจะหมดสติไปแล้วจริง ๆ
“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ!” สาวใช้ร้องเรียกซ้ำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือหนึ่งประคองไหล่ อีกมือพยายามแตะใบหน้าของผู้เป็นนาย ทว่าหลินเยว่ซินกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย
“เกิดอะไรขึ้น?” เซียวจิ่งเหิงลุกขึ้นจากที่นั่งทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนสาวเท้าเข้าไปยังจุดเกิดเหตุ
“ทูลอ๋องเจ็ด คุณหนูของบ่าวจู่ๆ ก็หน้ามืดเจ้าค่ะ เมื่อครู่ยังสนทนากับผู้อื่นอยู่ดีๆ แต่พอเมื่อครู่ก็มีสีหน้าซีดลง จากนั้นก็หมดสติไปเลยเจ้าค่ะ” สาวใช้คุกเข่ารายงานอย่างร้อนรน น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้
เซียวจิ่งเหิงก้มลงมองหลินเยว่ซิน สตรีที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นมีใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากไร้สีเลือด ขนตายาวหลุบต่ำ ดูราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่พร้อมจะแตกสลายหากมีผู้ใดสัมผัสแรงเกินไป
“รีบไปตามหมอหลวงมา!”
“พ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีรับคำสั่งแล้วรีบวิ่งออกไปทันที
ขณะเดียวกัน เหล่าคุณหนูที่อยู่ใกล้เคียงต่างพากันเข้ามาดูอาการ บางคนแสดงความสงสาร บางคนถึงกับยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ
“คุณหนูหลินร่างกายอ่อนแออยู่แล้วกระมัง?”
“ข้าเคยได้ยินว่าตั้งแต่เด็กนางก็มีสุขภาพไม่แข็งแรงนัก”
“น่าสงสารจริงๆ วันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของอ๋องเจ็ดแท้ๆ กลับต้องมาเกิดเรื่องเช่นนี้” เสียงพูดคุยดังขึ้นไม่ขาดสาย ซูอวี้หลันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม นางวางถ้วยชาลงอย่างช้าๆ ก่อนทอดสายตามองเหตุการณ์ตรงหน้าโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ
หลินเยว่ซิน…ในที่สุดสตรีผู้นี้ก็ปรากฏตัวแล้ว นางยังคงมีใบหน้าอ่อนหวานเช่นเดิม ยังคงใช้ท่าทีบอบบางให้ผู้คนสงสาร และยังคงรู้จักเลือกช่วงเวลาที่เหมาะสมในการแสดงบทบาทของตนเองได้อย่างไม่มีที่ติ ชาติก่อนหลังจากเซียวจิ่งเหิงเอ่ยปากขอหมั้นหมายกับนาง หลินเยว่ซินก็เกิดอาการหน้ามืดหมดสติกลางงานเลี้ยงเช่นเดียวกัน
เวลานั้นซูอวี้หลันไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงรู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายที่มีสุขภาพอ่อนแอ ทั้งยังเคยส่งคนไปมอบยาบำรุงให้หลังจากกลับถึงจวนด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมาภายหลังคือการถูกหลินเยว่ซินใส่ร้ายว่าเป็นสตรีริษยา คอยกลั่นแกล้งชายาเอกที่มีร่างกายอ่อนแอนางถูกกล่าวหาว่าทำให้หลินเยว่ซินเจ็บป่วย ถูกตำหนิว่าไร้คุณธรรม และถูกเซียวจิ่งเหิงสั่งให้คุกเข่าขอโทษอีกฝ่ายต่อหน้าคนในจวน เมื่อนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นมุมปากของซูอวี้หลันก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา นางเกือบลืมไปแล้วว่า หลินเยว่ซินเริ่มใช้วิธีเรียกร้องความสงสารตั้งแต่วันนี้เอง“คุณหนูซู…” เสียงเรียกจากด้านข้างทำให้นางหันไปมอง หยางเย่หลินยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล ขณะสายตายังคงจับจ้องไปยังหลินเยว่ซินที่นอนอยู่บนพื้น“คุณหนูหลินเป็นลมแล้ว ท่านไม่เข้าไปดูหน่อยหรือ?” ซูอวี้หลันเลิกคิ้วเล็กน้อย“เหตุใดข้าต้องเข้าไปดูด้วย?” หยางเย่หลินชะงักไป ก่อนจะรีบกล่าว“ข้าเพียง...คิดว่าพวกเราเป็นสตรีเหมือนกัน หากมีอะไรให้ช่วยเหลือก็ควรช่วยกันเจ้าค่ะ”“คุณหนูหยางกล่าวถูกต้องแล้ว เพียงแต่ตอนนี้มีคนดูแลนางอยู่มากมาย อีกทั้งอ๋องเจ็ดก็ทรงจัดการให้
ชาติก่อนนางเคยมองเขาด้วยความรัก จึงไม่เคยสังเกตเห็นแววตาที่ใช้ประเมินผลประโยชน์จากคนรอบข้าง ไม่เคยเข้าใจว่าคำถามบางอย่างของเขาไม่ได้เกิดจากความสนใจ แต่เป็นการหยั่งเชิงเพื่อดูว่าตระกูลซูมีสิ่งใดให้เขาใช้ประโยชน์ได้บ้าง วันนี้เมื่อลองมองอีกครั้ง นางกลับเห็นทุกอย่างชัดเจนกว่าที่เคย“ได้ยินว่าแม่ทัพซูมีบุตรีเพียงคนเดียว อีกทั้งยังรักและทะนุถนอมเจ้าเป็นอย่างมาก” เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลง ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม“หากวันหน้ามีบุรุษที่เหมาะสมมาสู่ขอ ข้าคิดว่าท่านแม่ทัพคงต้องพิจารณาอย่างรอบคอบเป็นพิเศษ” ซูอวี้หลันสบตาเขา“ท่านพ่อเคยกล่าวไว้ว่า เรื่องคู่ครองของบุตรีเป็นเรื่องสำคัญ หากจะมอบข้าให้ผู้ใด ท่านย่อมต้องพิจารณาทั้งนิสัยใจคอและความจริงใจของคนผู้นั้นให้ดี” เซียวจิ่งเหิงหัวเราะเบาๆ“เช่นนั้นข้าคงต้องแสดงความจริงใจให้ท่านแม่ทัพเห็นเสียแล้ว” คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเริ่มหันมามอง ซูอวี้หลันลดสายตาลงเล็กน้อย ราวกับไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ ทั้งที่ในใจกลับเย็นเยียบ นางจำได้ดีว่าประโยคถัดไปของเขาคืออะไรและมันก็เป็นไปตามที่นางคาดไว้ทุกประการ“คุณหนูซู ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอเจ้า” เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลง ก่
ภายในสวนเซิงเหนียน เสียงดนตรีและเสียงสนทนายังคงดำเนินไปอย่างครึกครื้น เหล่าบุตรีขุนนางต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์งดงาม บ้างจับกลุ่มพูดคุย บ้างชื่นชมเครื่องประดับของกันและกัน ขณะที่บุรุษจากตระกูลใหญ่ก็นั่งสนทนาอยู่ตามโต๊ะรับรองซูอวี้หลันเดินออกจากเรือนริมน้ำโดยมีชิงเยวี่ยติดตามอยู่ด้านหลัง ทันทีที่ปรากฏตัวสายตาของผู้คนหลายคู่ก็หันมามอง บุตรีแม่ทัพใหญ่ซูเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงทั้งในด้านรูปโฉมและฐานะ แม้จะไม่ใช่คนที่ชอบออกงานสังคมบ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่ปรากฏตัวก็ย่อมได้รับความสนใจ“นั่นคุณหนูใหญ่ตระกูลซูมิใช่หรือ?”“ใช่แล้ว ได้ยินว่าท่านแม่ทัพซูรักบุตรีผู้นี้มาก ถึงกับมอบสินเดิมของฮูหยินให้ดูแลตั้งแต่อายุยังน้อย”“นางงดงามจริง ๆ ไม่แปลกที่มีบุรุษหลายตระกูลส่งแม่สื่อไปทาบทาม” เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วเข้าหู แต่ซูอวี้หลันไม่ได้ใส่ใจ ชาติก่อนนางเคยภาคภูมิใจที่ได้รับความสนใจจากผู้คนเหล่านี้ เคยคิดว่าตนเองมีชีวิตที่น่าอิจฉา แต่บัดนี้เมื่อย้อนกลับมา นางกลับมองเห็นว่าความสุขที่เคยยึดถือเป็นเพียงภาพลวงตา นางเดินไปยังระเบียงริมน้ำ ก่อนหยุดยืนมองดอกบัวที่ลอยอยู่บนผิวน้ำทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมแต่หัวใจของน
“หลินเยว่ซิน…” เสียงของซูอวี้หลันสั่นเครือ แต่ดวงตากลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ“เจ้าจะต้องชดใช้” หลินเยว่ซินหัวเราะเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นยืน“น่าเสียดายนัก พี่สาวคงไม่มีโอกาสเห็นวันนั้นแล้ว” เพียงนางส่งสัญญาณเล็กน้อย ทหารประหารก็เดินเข้ามาพร้อมดาบคมกริบ ซูอวี้หลันหันกลับไปมองเซียวจิ่งเหิงเป็นครั้งสุดท้ายนางอยากถามเขาเหลือเกินว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเคยมีสักเสี้ยววินาทีหรือไม่ที่เขามองนางในฐานะสตรีคนหนึ่ง ไม่ใช่เพียงทรัพย์สินหรือเครื่องมือสำหรับช่วงชิงอำนาจ แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของเขา นางก็เข้าใจว่าคำถามนั้นไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป นางหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นหากย้อนเวลากลับไปได้…นางจะไม่รักบุรุษผู้นี้อีก จะไม่ยอมเป็นชายารองของผู้ใด และจะไม่ยอมมอบชีวิตให้คนที่เห็นนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง“หากชาติหน้ามีจริง…” ซูอวี้หลันหลับตาลง หยาดน้ำฝนไหลผ่านแก้มราวกับน้ำตา“ข้าจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของข้า”เสียงดาบฟันลงมาฉับ!ก่อนที่โลกทั้งใบพลันเงียบงันเมื่อโลกทั้งใบพลันดับวูบลงทว่าความเจ็บปวดที่ควรจะดับสูญไปพร้อมกับลมหายใจนั้น กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีแว่วหวานและเสียงสนทนาของผู้คน ซูอวี้หลันขมวดคิ
สายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีหม่น หยาดฝนเย็นเยียบกระทบพื้นหินกลางลานประหารจนเกิดเสียงดังเปาะแปะ ท่ามกลางม่านฝนที่บดบังทัศนวิสัย สตรีในชุดนักโทษสีขาวเปรอะเปื้อนคราบเลือดกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงเส้นผมดำขลับที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงเปียกลู่แนบแก้ม ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งแตกจนแทบไม่เหลือเค้าความงดงามของคุณหนูใหญ่ตระกูลแม่ทัพผู้เคยมีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวง ซูอวี้หลันไม่รู้ว่าตนเองถูกขังอยู่ในคุกมานานเท่าใดแล้วหลายวันก่อนนางยังเป็นชายารองแห่งจวนอ๋องเจ็ด เป็นสตรีที่ผู้คนต่างกล่าวว่าน่าอิจฉา เพราะได้แต่งให้บุรุษผู้มีชาติกำเนิดสูงส่งและมีอนาคตบนบัลลังก์มังกร ทว่าบัดนี้นางกลับกลายเป็นนักโทษกบฏ ถูกถอดยศ ถูกริบทรัพย์สิน และถูกตัดสินประหารชีวิตในข้อหาสมคบคิดกับกองกำลังต่างแคว้นช่างน่าขันนัก...นางเกิดในตระกูลแม่ทัพ มีบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้ปกป้องแผ่นดิน มีมารดาทิ้งสินเดิมจำนวนมหาศาลเอาไว้ให้ ทั้งยังมีชีวิตที่สามารถเลือกเส้นทางของตนเองได้อย่างอิสระแต่เพราะความรักเพียงคำเดียว นางกลับยอมสละทุกสิ่งซูอวี้หลันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสุกสว่างบัดนี้แห้งผ







