บทที่ 13 ซ่งอวี้เหวิน

แม่สื่อจากจวนตระกูลกู้ยกพัดขึ้นปิดริมฝีปาก แม้จะไม่ได้กล่าวสิ่งใด แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสนใจ บ่าวไพร่ในจวนต่างพากันก้มหน้าลง ไม่กล้าแสดงสีหน้าออกมา

ถ้อยคำของซ่งอวี้หรูทิ่มแทงจุดอ่อนที่อ่อนไหวมากที่สุดของโจวเยี่ยนเหมยอย่างแม่นยำ

ไม่ว่านางจะได้รับความโปรดปรานมากเพียงใด

ไม่ว่าจะควบคุมเรือนหลังมานานกี่ปี

ชาติกำเนิดจากหอสังคีตก็ยังเป็นรอยด่างพร้อยที่ไม่อาจลบเลือนไปได้

ใบหน้าของโจวเยี่ยนเหมยซีดสลับแดง ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธ

“เจ้า...”

นางยกมือขึ้นกุมหน้าอก ราวกับทนรับถ้อยคำเหยียดหยามไม่ไหว สาวใช้ด้านหลังรีบเข้ามาประคอง แต่ยังมีอีกคนหนึ่งที่เร็วกว่านั้น

เด็กชายวัยเก้าขวบในชุดสีน้ำเงินเข้มรีบวิ่งออกมาจากด้านข้าง ก่อนจะประคองแขนของโจวเยี่ยนเหมยเอาไว้

“อี๋เหนียง!”

เขาเงยหน้ามองมารดาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันกลับมาจ้องซ่งอวี้หรูด้วยแววตาไม่พอใจ

เด็กชายผู้นี้คือซ่งอวี้เหวิน คุณชายใหญ่แห่งจวนอัครเสนาบดี และเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของโจวเยี่ยนเหมย

“พี่หญิง”

ซ่งอวี้เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

“ท่านดูแคลนอี๋เหนียงของข้าถึงเพียงนี้ได้อย่างไร”

“ท่านลืมไปแล้วหรือว่า หลายปีมานี้ผู้ใดเป็นคนคอยอบรมเลี้ยงดูท่าน”

“แม้อี๋เหนียงจะไม่ได้ให้กำเนิดท่าน แต่ก็รักและดูแลท่านไม่ต่างจากบุตรสาวแท้ ๆ”

“บัดนี้ท่านกำลังจะแต่งงานกับคุณชายรองกู้ ได้รับสินสอดมากมาย แล้วจึงคิดว่าตนเองสูงส่งจนไม่ต้องเห็นหัวอี๋เหนียงอีกแล้วใช่หรือไม่”

คำพูดของเด็กชายวัยเก้าขวบชัดถ้อยชัดคำ อีกทั้งยังรู้จักนำเรื่องบุญคุณและความกตัญญูมากดดันผู้อื่น 

ซ่งอวี้หรูจ้องมองน้องชายต่างมารดาด้วยสายตาเย็นชา ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ซ่งอวี้เหวินเป็นเด็กชายที่น่ารักและเชื่อฟัง

ทุกครั้งที่เขาอยากได้สิ่งใด เพียงเรียกนางว่าพี่หญิงด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เจ้าของร่างเดิมก็พร้อมจะยกทุกอย่างให้ ไม่ว่าจะเป็นของเล่นล้ำค่า เครื่องประดับเงินทอง แม้แต่ของที่มารดาทิ้งไว้ นางก็เคยแบ่งปันให้น้องชายผู้นี้

เจ้าของร่างเดิมรักเขาอย่างจริงใจ แต่ในนิยายกลับเปิดเผยความลับที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด ซ่งอวี้เหวินไม่ใช่บุตรชายแท้ ๆ ของซ่งเหวินหยวน

โจวเยี่ยนเหมยลักลอบมีสัมพันธ์กับบุรุษอื่นจนตั้งครรภ์ เรื่องนี้ถูกปิดบังมานานหลายปี แม้ภายหลังความจริงจะเปิดเผย ซ่งเหวินหยวนก็ตายจากไปนานแล้ว

ก่อนหน้านี้ซ่งอวี้หรูยังไม่ได้คิดพุ่งเป้าไปที่ซ่งอวี้เหวินไม่ว่าเขาจะเป็นบุตรของผู้ใด เรื่องชาติกำเนิดก็ไม่ใช่ความผิดของเด็ก อีกทั้งเจ้าของร่างเดิมรักเขามาก นางจึงคิดว่าอย่างน้อยนางก็ควรจะไว้ชีวิตเขา และไม่ควรนำความผิดของโจวเยี่ยนเหมยมาลงกับเด็กคนหนึ่ง

แต่เมื่อเห็นท่าทางในวันนี้ ซ่งอวี้หรูก็เริ่มรู้สึกว่าตนเองอาจประเมินเด็กชายผู้นี้ต่ำเกินไป เขาอายุเพียงเก้าขวบ แต่กลับรู้จักกล่าวหานางต่อหน้าคนนอก รู้จักบิดเบือนเรื่องสินสอดให้กลายเป็นว่านางหลงตัวเองเพราะกำลังจะแต่งเข้าสู่ตระกูลสูงศักดิ์ และรู้จักใช้คำว่า “บุญคุณเลี้ยงดู” มากดทับนาง

คำพูดเหล่านี้เป็นสิ่งที่เด็กวัยเก้าขวบคิดขึ้นมาเองจริงหรือ... เป็นโจวเยี่ยนเหมยหรือผู้ใดที่เป็นคนสั่งสอนเขา

ซ่งอวี้หรูหรี่ตาลงเล็กน้อย ในนิยาย หลังจากโจวเยี่ยนเหมยยักย้ายทรัพย์สินของจวนจำนวนมาก เงินทองส่วนหนึ่งถูกส่งไปสนับสนุนซ่งอวี้เหวิน

เมื่อเติบใหญ่ เขาใช้เงินเหล่านั้นสร้างเส้นสาย คบหาขุนนาง และหาทางเข้าสู่ราชสำนัก แม้ภายหลังรู้ว่าตนเองไม่ใช่สายเลือดของซ่งเหวินหยวน เขากลับไม่เคยคิดถึงบุญคุณการเลี้ยงดูของอีกฝ่าย

ยิ่งไม่เคยนึกถึงความรักที่เจ้าของร่างเดิมมอบให้เขา ในยามที่จวนอัครเสนาบดีตกต่ำ เขาเลือกยืนอยู่ข้างโจวเยี่ยนเหมย และช่วยนางปกปิดหลักฐานหลายอย่าง

‘เด็กคนนี้ไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องยักยอกเงินจริงหรือ’

‘แม้ตอนนี้เขาจะมีอายุเพียงเก้าขวบ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนเด็กทั่วไป’

ซ่งอวี้เหวินเห็นนางเงียบ ก็คิดว่าคำพูดของตนเองทำให้อีกฝ่ายรู้สึกผิด จึงกล่าวต่อ

“พี่หญิงควรขอโทษอี๋เหนียง สินสอดเหล่านี้มอบให้จวนของเราแล้ว ก็ควรให้ผู้ใหญ่ในจวนเป็นผู้จัดการ ท่านยังไม่ได้แต่งออกไป ก็คิดจะแบ่งแยกทรัพย์สินของตนเองออกจากจวนแล้วหรือ”

โจวเยี่ยนเหมยแสร้งดึงแขนบุตรชายเบา ๆ

“เหวินเอ๋อร์ อย่าพูดเช่นนั้น”

แต่น้ำเสียงของนางกลับเบาบางจนแทบไม่มีเจตนาจะห้ามจริง ๆ ซ่งอวี้หรูมองสองแม่ลูกตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมา

“เจ้ากล่าวว่าสินสอดเหล่านี้มอบให้จวนของเราหรือ”

ซ่งอวี้เหวินพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“ย่อมเป็นเช่นนั้น”

“ดี”

ซ่งอวี้หรูยกมือชี้ไปยังแม่สื่อจากตระกูลกู้

“เช่นนั้นให้แม่สื่อเป็นผู้ตอบเถิดว่า สินสอดเหล่านี้เป็นของจวนอัครเสนาบดี หรือเป็นของสตรีที่จะแต่งเข้าจวนตระกูลกู้”

แม่สื่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วตอบอย่างชัดเจน

“สินสอดทุกชิ้นในรายการนี้ นายท่านผู้เฒ่ากู้มอบให้คุณหนูใหญ่ซ่งเป็นการเฉพาะเจ้าค่ะ”

“หลังจากรับสินสอดแล้ว จวนอัครเสนาบดีจะจัดเตรียมทรัพย์สินเดิมของเจ้าสาวเพิ่มเติมอย่างไร ย่อมเป็นเรื่องของจวนอัครเสนาบดี”

“แต่สินสอดที่ส่งมาในวันนี้ ตามธรรมเนียมแล้วถือเป็นทรัพย์สินของคุณหนูใหญ่ซ่ง”

ใบหน้าของซ่งอวี้เหวินแข็งค้าง ซ่งอวี้หรูจึงหันไปมองเขา

“ได้ยินชัดหรือไม่ ของเหล่านี้เป็นของข้า ข้าจะเก็บไว้ที่ใด จะให้ผู้ใดดูแล หรือจะนำไปเผาเล่น ก็เป็นสิทธิ์ของข้า”

นางเหลือบมองโจวเยี่ยนเหมย ก่อนจะกล่าวต่ออย่างจงใจ

“ไม่เกี่ยวกับอนุภรรยาในจวน และยิ่งไม่เกี่ยวกับเด็กอายุเก้าขวบที่ยังหาเงินเองไม่ได้แม้แต่เหรียญเดียว”

ซ่งอวี้เหวินหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

“ท่าน!”

“ส่วนเรื่องบุญคุณเลี้ยงดู...”

น้ำเสียงของซ่งอวี้หรูเย็นลง

“โจวอี๋เหนียงกินอยู่ในจวนอัครเสนาบดี ใช้เงินของบิดาข้า จ้างบ่าวไพร่ด้วยเงินของจวน แล้วนางเลี้ยงดูข้าด้วยสิ่งใด หรือเงินทุกตำลึงที่ใช้กับข้าเป็นเงินที่นางหาได้จากการขายทรัพย์สินของตนเอง”

โจวเยี่ยนเหมยเม้มริมฝีปากแน่น ซ่งอวี้หรูไม่เปิดโอกาสให้นางตอบ

“นางดูแลข้าเพราะเป็นหน้าที่ของผู้ที่ได้รับอำนาจดูแลเรือนหลัง หากทำได้ดี ข้าย่อมให้เกียรติ แต่หากทำไม่ดีต่อข้า ข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องก้มศีรษะขอบคุณนาง”

คำพูดนั้นทำให้โจวเยี่ยนเหมยหน้าซีดลงทันที

ซ่งอวี้เหวินยังต้องการโต้แย้ง แต่เสียงเคร่งขรึมของซ่งเหวินหยวนกลับดังขึ้นเสียก่อน

“พอแล้ว!”

ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน ซ่งเหวินหยวนยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้ามืดครึ้มอย่างยิ่ง เขาเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะกวาดตามองโจวเยี่ยนเหมยและซ่งอวี้เหวิน

“สินสอดทั้งหมดให้ทำตามคำสั่งของหรูเอ๋อร์ เก็บไว้ในคลังส่วนตัวของนาง ทำบัญชีสามชุดตามที่นางกล่าว ห้ามผู้ใดแตะต้องโดยไม่ได้รับอนุญาต”

พ่อบ้านหลัวรีบรับคำ

“ขอรับ นายท่าน”

จากนั้นซ่งเหวินหยวนจึงมองไปทางซ่งอวี้เหวิน

“ส่วนเจ้า”

เด็กชายรีบก้มหน้า

“ท่านพ่อ”

“อายุเพียงเก้าขวบกลับกล้าออกคำสั่งให้พี่สาวส่งมอบสินสอดแก่คลังกลาง ใครเป็นผู้สอนเจ้า”

ซ่งอวี้เหวินหน้าซีด

“ไม่มีผู้ใดสอนขอรับ ข้าเพียงคิดว่า...”

“เจ้าคิดหรือ”

ซ่งเหวินหยวนหัวเราะเย็นชา

“ดูเหมือนช่วงนี้เจ้าเรียนรู้เรื่องภายในจวนมากกว่าตำราเสียอีก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป งดออกจากเรือนหนึ่งเดือน คัดคัมภีร์กตัญญูวันละสิบรอบ”

“หากคัดไม่เสร็จ ห้ามกินมื้อเย็น”

โจวเยี่ยนเหมยตกใจ

“ท่านพี่ เหวินเอ๋อร์ยังเด็ก...”

“เพราะยังเด็ก ข้าจึงต้องรีบสั่งสอน”

ซ่งเหวินหยวนตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไม่เช่นนั้นวันหน้าคงกลายเป็นคนไม่รู้จักแยกแยะของตนเองกับของผู้อื่น”

ถ้อยคำนี้ทำให้โจวเยี่ยนเหมยสะอึก ใบหน้าซีดขาวลงในทันที

นางไม่แน่ใจว่าซ่งเหวินหยวนกำลังตำหนิบุตรชาย หรือกำลังกล่าวกระทบตนเองกันแน่

ซ่งอวี้หรูยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างสงบ

เดิมทีนางคิดจะปล่อยซ่งอวี้เหวินไป เพราะเห็นแก่ความรักที่เจ้าของร่างเดิมเคยมอบให้เขา แต่วันนี้เด็กชายผู้นี้ทำให้นางเข้าใจเรื่องหนึ่ง การไม่ถือโทษ ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยให้เติบโตขึ้นมาเป็นภัย

หากเขายังคิดปกป้องโจวเยี่ยนเหมยอย่างไม่แยกแยะผิดถูก และช่วยมารดาแตะต้องทรัพย์สินของนาง...

เช่นนั้นนางก็คงต้องตรวจสอบเขาไปพร้อมกัน

‘ดูเหมือนข้าจะต้องให้คนจับตาดูสองแม่ลูกคู่นี้อย่างใกล้ชิดเสียแล้ว โดยเฉพาะเงินที่หายไปจากบัญชี บางทีเด็กอายุเก้าขวบคนนี้อาจรู้มากกว่าที่ทุกคนคิด’

ซ่งอวี้เหวินก้มหน้าอยู่ข้างมารดา ปลายนิ้วกำชายเสื้อแน่น

ในช่วงเวลาที่ไม่มีผู้ใดทันสังเกต ดวงตาของเด็กชายกลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่หญิงที่เคยรักและตามใจเขาทุกอย่างจึงเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ เมื่อก่อนเพียงเขาเอ่ยปากขอ นางก็พร้อมยกสิ่งของทุกอย่างให้

แต่วันนี้นางกลับทำให้อี๋เหนียงเสียหน้า ทำให้เขาถูกท่านพ่อลงโทษ และยังแยกสินสอดมหาศาลทั้งหมดไปเก็บไว้คนเดียว หรือเพราะกำลังจะแต่งเข้าจวนตระกูลกู้ นางจึงไม่เห็นเขาเป็นน้องชายอีกต่อไปแล้ว