บทที่ 18 ส่งตัวขึ้นเกี้ยว

สวี่ซูหลันจึงค่อย ๆ คลุมผ้าสีแดงลงบนศีรษะของนาง สายตาของซ่งอวี้หรูถูกบดบัง เหลือเพียงพื้นที่เล็ก ๆ ใต้ชายผ้าให้มองเห็นพื้นตรงหน้า

ไม่นาน สตรีผู้มีสามีพร้อมหน้า บุตรธิดาครบถ้วน และมีชีวิตราบรื่น ซึ่งถูกเชิญมาเป็นสตรีมงคล ก็เดินเข้ามาประคองซ่งอวี้หรูออกจากห้อง

เสียงประทัดดังขึ้นอีกครั้ง บ่าวไพร่สองข้างทางต่างก้มศีรษะส่งเจ้าสาว ซ่งอวี้หรูเดินตามการประคองไปยังหอบรรพชนอย่างเชื่องช้า ชุดเจ้าสาวหนัก มงกุฎหนัก แม้แต่รองเท้าปักก็ยังเดินลำบาก

‘การแต่งงานในยุคโบราณนี้ทรมานจริง ๆ ยังไม่ทันถึงจวนเจ้าบ่าว ข้าก็เหนื่อยจนอยากนอนแล้ว หากพิธีที่จวนตระกูลกู้ยังยืดยาวอีก ข้าคงต้องย่ำแย่แน่ๆ’

นางบ่นอยู่ภายในใจตลอดทาง แต่ฝีเท้ายังคงเรียบร้อย ไม่ได้เสียมารยาทแม้แต่น้อย

เมื่อมาถึงหอบรรพชน ซ่งเหวินหยวนยืนรออยู่ก่อนแล้ว

วันนี้เขาสวมอาภรณ์พิธีการเต็มยศ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมกลับมีร่องรอยอาลัยอย่างชัดเจน เมื่อเห็นบุตรสาวเดินเข้ามา เขาก็เม้มริมฝีปากแน่น หรูเอ๋อร์ตัวน้อยที่เขาเคยอุ้มไว้ในอ้อมแขนกำลังจะแต่งออกจากจวนแล้วจริง ๆ

เมื่อวานนางยังนั่งเรียกเขาว่าตาแก่และออกคำสั่งให้แต่งฮูหยินใหม่อยู่เลย แต่วันนี้กลับต้องจากบ้านไปเป็นสะใภ้ของผู้อื่น

ซ่งอวี้หรูคุกเข่าลงต่อหน้าป้ายบรรพชน นางคำนับบรรพบุรุษสามครั้ง จากนั้นจึงหันมาคารวะบิดา

“บุตรสาวอกตัญญู วันนี้ต้องจากเรือนไปแล้ว”

เสียงของนางดังมาจากใต้ผ้าคลุมหน้า

“ขอท่านพ่อรักษาสุขภาพให้ดี อย่ามัวแต่ทำงานจนลืมพักผ่อน”

“เรื่องในจวนก็อย่าได้ปล่อยให้สตรีที่ไว้ใจไม่ได้จัดการอีก”

ซ่งเหวินหยวนเดิมกำลังสะเทือนใจ แต่เมื่อได้ยินประโยคหลัง มุมปากก็พลันกระตุก แม้กระทั่งในวันแต่งงาน บุตรสาวยังไม่ลืมตำหนิเขาเรื่องโจวเยี่ยนเหมย

“รู้แล้ว”

เขาตอบเสียงเข้ม

“เจ้าดูแลตนเองให้ดีก็พอ”

ซ่งอวี้หรูคำนับอีกครั้ง ซ่งเหวินหยวนมองร่างของนาง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“จำเอาไว้ ต่อให้แต่งออกไปแล้ว เจ้าก็ยังเป็นบุตรสาวของข้า”

“หากผู้ใดรังแกเจ้า กลับมาบอกพ่อ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ใด พ่อจะทวงความยุติธรรมให้เจ้าเอง”

ซ่งอวี้หรูนิ่งไปเล็กน้อย ภายในใจรู้สึกอุ่นวาบ

‘ตาแก่ผู้นี้ แม้จะตาบอดเรื่องสตรี แต่ก็รักข้าจริง ๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะไม่ยอมให้เขาถูกกู้ชิงเหิงใส่ความจนต้องสูญสิ้นตำแหน่งอัครเสนาบดีอย่างแน่นอน’

นางไม่ได้กล่าวความคิดนั้นออกมา เพียงรับคำเบา ๆ

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อคารวะผู้อาวุโสเสร็จสิ้น ก็ถึงเวลาส่งเจ้าสาวขึ้นเกี้ยว ตามธรรมเนียม เท้าของเจ้าสาวไม่ควรแตะพื้นระหว่างออกจากเรือนจนถึงเกี้ยว จึงต้องให้พี่ชายหรือน้องชายในตระกูลเป็นผู้แบกไปส่ง

ซ่งอวี้หรูไม่มีพี่ชายร่วมมารดา ส่วนซ่งอวี้เหวินเด็กเกินไปแถมยังถูกกักบริเวณ อีกทั้งหลังจากเรื่องก่อนหน้านี้ ไม่มีผู้ใดคิดให้เขามาทำหน้าที่ส่งนาง

ท้ายที่สุด ผู้ที่ได้รับเลือกจึงเป็นซ่งอวี้หรง ญาติผู้น้องจากจวนสายรอง

เขาหันหลังนั่งย่อลงตรงหน้าซ่งอวี้หรู

“พี่หญิง ขึ้นมาเถิด”

ซ่งอวี้หรูวางมือลงบนบ่าของเขา ก่อนจะถูกชิงอวี่กับสตรีมงคลช่วยประคองขึ้นหลัง ซ่งอวี้หรงลุกขึ้นอย่างมั่นคง แล้วค่อย ๆ แบกนางเดินออกจากหอบรรพชน

เสียงร้องไห้เบา ๆ ดังขึ้นจากบรรดาสตรีในตระกูล แม้การแต่งงานจะเป็นเรื่องมงคล แต่ช่วงเวลาที่บุตรสาวต้องจากบ้านก็ยังทำให้ผู้คนอดเศร้าไม่ได้

ซ่งอวี้หรูอยู่บนหลังของญาติผู้น้อง มองเห็นเพียงพื้นและชายอาภรณ์ของผู้คนผ่านผ้าคลุมหน้า

นางนึกถึงเรื่องราวในนิยายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ในเนื้อเรื่องเดิม หลังจากซ่งอวี้หรูถูกขับออกจากจวนตระกูลกู้ ชื่อเสียงย่อยยับ และถูกคนทั้งเมืองหลวงรังเกียจ ญาติสายหลักแทบทุกคนต่างหลีกหนี ไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับนาง

แม้แต่ซ่งเหวินหยวนเองก็ถูกใส่ร้ายจนยากจะปกป้องบุตรสาว ผู้ที่ยังคงยื่นมือเข้าช่วยในช่วงสุดท้ายกลับเป็นคนจากจวนสายรองของตระกูลซ่ง

พวกเขาช่วยซ่อนนาง ช่วยหาหมอ และเมื่อซ่งอวี้หรูเสียชีวิตลงอย่างน่าอนาถ ผู้ที่นำศพของนางไปฝังอย่างสมเกียรติก็คือซ่งอวี้หรงผู้นี้

แม้ในนิยายเขาจะปรากฏตัวเพียงไม่กี่ครั้ง แต่กลับเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังรักษาความเป็นญาติจนถึงวาระสุดท้าย

เมื่อเดินใกล้ถึงเกี้ยว ซ่งอวี้หรงก็ลดเสียงลงจนได้ยินกันเพียงสองคน

“พี่หญิง”

“อืม”

“ข้ารู้ว่าเมื่อก่อนท่านไม่ค่อยชอบพวกเราจากจวนสายรอง”

ฝีเท้าของเขายังคงมั่นคง

“แต่ไม่ว่าอย่างไร พวกเราก็ยังใช้นามสกุลซ่งเหมือนกัน วันนี้ท่านแต่งเข้าสู่ตระกูลกู้ อาจมีทั้งคนที่รักและคนที่ไม่ชอบท่าน”

“หากวันหน้าเกิดเรื่องใดขึ้น แล้วไม่สะดวกกลับมาหาท่านลุงใหญ่...”

เขาหยุดอยู่ข้างเกี้ยว ก่อนจะกล่าวอย่างจริงจัง

“จวนสายรองยินดีช่วยเกื้อหนุนท่านตลอดไป ตราบใดที่พวกเรายังอยู่ จะไม่มีวันปล่อยให้ท่านไร้ที่พึ่ง”

ใต้ผ้าคลุมหน้า ซ่งอวี้หรูกะพริบตาเบา ๆ

ถ้อยคำเหล่านั้นตรงกับสิ่งที่เขาเคยทำในนิยาย ในเนื้อเรื่องเดิมต่อให้นางร้ายเช่นซ่งอวี้หรูทำผิดมากมาย คนผู้นี้ก็ยังช่วยเก็บศพให้นาง ดังนั้นซ่งอวี้หรูจึงรู้ดีว่า คำพูดของคนผู้นี้ไม่ใช่เพียงถ้อยคำตามมารยาท

ชาตินี้นางยังไม่ได้ตกต่ำ ยังมีบิดา มีตระกูลเถา และกำลังจะแต่งเข้าสู่จวนตระกูลกู้ แต่เขากลับยังกล่าวว่าจะเป็นที่พึ่งให้นาง ซ่งอวี้หรูพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“ข้าจะจดจำคำพูดของเจ้าไว้”

นางเว้นไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ

“และข้าก็ขอรับรองว่า หากวันหนึ่งจวนสายรองต้องการความช่วยเหลือ ข้าจะไม่ทอดทิ้งพวกเจ้าเช่นกัน”

ซ่งอวี้หรงชะงักไปก่อนจะยิ้มออกมา

“ขอบคุณพี่หญิง”

เขาย่อตัวลงอย่างระมัดระวัง แล้วให้สตรีมงคลช่วยประคองซ่งอวี้หรูเข้าไปนั่งภายในเกี้ยว เมื่อเจ้าสาวนั่งเรียบร้อย ม่านเกี้ยวสีแดงก็ถูกปล่อยลง เสียงแม่สื่อดังขึ้นทันที

“เจ้าสาวขึ้นเกี้ยวแล้ว!”

เสียงประทัดดังสนั่น เสียงฆ้องกลองมงคลเริ่มบรรเลงอีกครั้ง

กู้ชิงอวิ๋นซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าเกี้ยวหันกลับมามองเล็กน้อย แม้ม่านสีแดงจะบดบังเจ้าสาวเอาไว้จนมองไม่เห็นแม้แต่เงา แต่แววตาของเขากลับอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว

ซ่งเหวินหยวนยืนอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ มองเกี้ยวเจ้าสาวด้วยสีหน้าหนักอึ้ง เขาอยากสั่งให้หยุดขบวน อยากบอกว่าบุตรสาวยังเด็กเกินไป อยากเก็บนางไว้ในจวนอีกสักสองสามปี แต่ธรรมเนียมและคำมั่นของสองตระกูลไม่อนุญาตให้เขาทำเช่นนั้น สุดท้าย เขาจึงทำได้เพียงกล่าวเสียงดัง

“กู้ชิงอวิ๋น!”

เจ้าบ่าวหันกลับมา ซ่งเหวินหยวนจ้องเขาอย่างจริงจัง

“จงจำคำพูดของข้าในวันนี้เอาไว้ให้ดี หากวันใดเจ้าทำให้หรูเอ๋อร์ต้องหลั่งน้ำตา ข้าจะไปรับนางกลับมาด้วยตนเอง”

กู้ชิงอวิ๋นประสานมือคำนับ

“ท่านพ่อตาโปรดวางใจ”

คำว่า “ท่านพ่อตา” ทำให้ซ่งเหวินหยวนสีหน้าแข็งค้างไปเล็กน้อย

กู้ชิงอวิ๋นกลับกล่าวต่ออย่างหนักแน่น

“ข้าจะดูแลนางให้ดีที่สุด”

ภายในเกี้ยว ซ่งอวี้หรูได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน นางอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้

‘พระรองแสนดีช่างรู้จักพูดจริง ๆ’

‘ขอเพียงข้าไม่ตายไปก่อน และเขาไม่โง่ไปตายแทนพระเอกในอนาคต ชีวิตแต่งงานของข้าก็คงสุขสบายไม่น้อย’

‘สามีรูปงาม บ้านร่ำรวย ผู้อาวุโสรักใคร่ แค่เพียงจัดการกู้ชิงเหิงให้พ้นทางได้ ชีวิตปลาเค็มของข้าก็สมบูรณ์แล้ว’

กู้ชิงอวิ๋นที่อยู่ไม่ไกลได้ยินความคิดนั้น สีหน้าพลันนิ่งไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่เปลี่ยน แต่แววตากลับลึกขึ้น

แม้ในวันแต่งงาน นางก็ยังไม่ลืมว่านางจะต้องตาย และตัวเขาเองก็จะตายแทนกู้ชิงเหิง ดูเหมือนหลังจากแต่งนางเข้าจวนไปแล้ว เขาต้องระมัดระวังพี่ชายผู้นี้ให้มากกว่าเดิมจริง ๆ

เสียงแม่สื่อประกาศฤกษ์เคลื่อนขบวนดังขึ้น กู้ชิงอวิ๋นจึงขึ้นม้าอีกครั้ง ขบวนรับเจ้าสาวค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหน้าจวนอัครเสนาบดี ท่ามกลางเสียงประทัด เสียงดนตรี และกลีบดอกไม้ที่ถูกโปรยลงมาจากสองข้างทาง

ซ่งอวี้หรูนั่งอยู่ภายในเกี้ยว โยกไปมาตามจังหวะการเดินของคนหาม นางยกมือขึ้นแตะผ้าคลุมหน้าเบา ๆ พลางสูดลมหายใจเข้าลึก

นับจากวินาทีที่เกี้ยวเคลื่อนพ้นประตูจวนตระกูลซ่ง ชีวิตของนางก็เดินเข้าสู่เส้นเรื่องหลักอย่างเต็มตัวแล้ว

จวนตระกูลกู้

กู้ชิงอวิ๋น

กู้ชิงเหิง

รวมถึงหายนะของคนทั้งตระกูลที่กำลังรออยู่ในอนาคต ทุกสิ่งกำลังเข้าใกล้นางขึ้นเรื่อย ๆ ซ่งอวี้หรูหลับตาลงช้า ๆ

‘ช่างเถิด วันนี้เป็นวันแต่งงาน ข้ายังไม่ควรคิดเรื่องฆ่าฟันให้เสียบรรยากาศ’

‘ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ...’

ท้องของนางส่งเสียงร้องเบา ๆ

‘เมื่อใดข้าจะได้กินข้าวเสียที’

ด้านนอกเกี้ยว กู้ชิงอวิ๋นซึ่งขี่ม้าอยู่ด้านหน้าเกือบเสียจังหวะจนต้องกำบังเหียนแน่นขึ้น

เขาเงยหน้ามองถนนเบื้องหน้า ก่อนจะลอบถอนหายใจอย่างจนใจ เจ้าสาวของเขาไม่เพียงจะไม่ประหม่าในวันแต่งงาน นางยังคิดถึงอาหารมากกว่าสามีเช่นเขาเสียอีก

ขบวนมงคลทอดยาวไปตามถนน มุ่งหน้าสู่จวนตระกูลกู้ท่ามกลางสายตาของผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวง