บทที่ 29 ความกังขาของกู้ชิงเหิง

เผยซูเจินมองหลานสาวทั้งสาม ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“วันหน้าพวกเจ้าต้องสนิทสนมกันไว้ ล้วนเป็นหญิงสาวในครอบครัวเดียวกัน หากมีเรื่องใดก็ควรช่วยเหลือกัน”

คุณหนูทั้งสามรับคำพร้อมกัน

“เจ้าค่ะ ท่านย่า”

เผยซูเจินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นจึงหันไปมองกู้ชิงอวิ๋น

“ชิงอวิ๋น วันนี้ภรรยาของเจ้าเหน็ดเหนื่อยมามากแล้ว เจ้าพานางกลับไปพักเสียเถิด”

“ขอรับท่านย่า”

กู้ชิงอวิ๋นประสานมือรับคำ เผยซูเจินยังกล่าวต่อ

“พรุ่งนี้เป็นวันที่นางต้องกลับบ้านเดิม เจ้าต้องไปเป็นเพื่อนนางด้วยตนเอง”

“ของขวัญสำหรับกลับจวนอัครเสนาบดีจะขาดตกบกพร่องไม่ได้”

“โดยเฉพาะของสำหรับท่านอัครเสนาบดี ต้องจัดเตรียมให้สมเกียรติ อย่าให้ผู้ใดกล่าวได้ว่าจวนตระกูลกู้ไม่ให้ความสำคัญกับสะใภ้ใหม่”

กู้ชิงอวิ๋นพยักหน้า

“หลานเข้าใจแล้วขอรับ เมื่อเช้าหลานได้สั่งให้พ่อบ้านจัดเตรียมของบางส่วนไว้แล้ว เย็นนี้จะตรวจสอบอีกครั้งด้วยตนเอง”

“ดี”

เผยซูเจินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“พาภรรยาของเจ้ากลับไปพักเถิด”

กู้ชิงอวิ๋นหันไปมองซ่งอวี้หรู ก่อนจะยื่นมือออกไปประคองแขนของนางอย่างเป็นธรรมชาติ

“พวกเรากลับเรือนกันเถิด”

ซ่งอวี้หรูพยักหน้า ก่อนจากไป นางยังไม่ลืมหันกลับมากล่าวกับคุณหนูทั้งสาม

“วันหน้าว่าง ๆ มาหาข้าที่เรือนได้นะ ข้ามีของที่นำมาจากจวนตระกูลซ่งอีกหลายอย่าง พวกเจ้าสามารถมาช่วยข้าเลือกดูได้”

ดวงตาของหญิงสาวทั้งสามสว่างขึ้น

“เจ้าค่ะ พี่สะใภ้รอง”

ทั้งสามตอบพร้อมกัน กู้ชิงอวิ๋นจึงพาภรรยาออกจากห้องโถงไปอย่างช้า ๆ ระหว่างทาง ซ่งอวี้หรูยังคงครุ่นคิดถึงชะตาของน้องสาวทั้งสามคนไม่หยุด

‘เรื่องของชิงหลิงจัดการง่ายที่สุด เพียงห้ามการแต่งงานกับจวนเจิ้งอันโหวก็จบแล้ว’

‘แต่หากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไปมากแล้ว อาจต้องหาหลักฐานว่าคนในจวนนั้นเห็นแก่ตัวและไร้คุณธรรม’

‘ส่วนชิงเสวี่ยยุ่งยากกว่า นางงดงามเกินไป ย่อมดึงดูดสายตาองค์ชายมากกว่าหนึ่ง’

‘หากองค์รัชทายาทมีใจให้นางจริง ก็ต้องดูว่าเขาสามารถปกป้องนางได้หรือไม่ ไม่ใช่ปล่อยให้องค์ชายหกชิงตัวไปแล้วค่อยยอมสละทุกอย่างตอนสายเกินไป’

‘สำหรับชิงอิง...’

นางอดยิ้มออกมาไม่ได้

‘ไม้เบื่อไม้เมามักลงเอยกันจริงเสียด้วย คราวหน้าหากมีโอกาส ข้าต้องลองพบซื่อจื่อจวนชิ่งกั๋วกงดูสักครั้ง ว่าเขามีความรู้สึกต่อชิงอิงอยู่ก่อนแล้ว หรือเพิ่งมารู้ตัวในวันที่เกิดหายนะ’

กู้ชิงอวิ๋นเดินฟังความคิดของนางอยู่ข้างกายอย่างเงียบ ๆ ภรรยาของเขาเพิ่งแต่งเข้าจวนได้เพียงสองวัน แต่กลับเริ่มวางแผนเปลี่ยนชะตาของน้องสาวทั้งสามคนแล้ว

นางเอ่ยเสมอว่าอยากเป็นปลาเค็ม แต่ความจริงกลับไม่เคยคิดทอดทิ้งผู้ใดที่แสดงความจริงใจต่อนาง เขากระชับมือที่ประคองแขนของนางขึ้นเล็กน้อย

ซ่งอวี้หรูหันมามอง

“มีอะไรหรือ”

“ไม่มี”

กู้ชิงอวิ๋นตอบอย่างสงบ

“ทางข้างหน้ามีขั้นบันได ระวังหน่อย”

นางก้มลงมอง ก่อนจะก้าวข้ามอย่างระมัดระวัง

“ขอบคุณะเจ้าคะ”

‘สามีของข้าช่างเอาใจใส่จริง ๆ มีเขาคอยช่วยเหลือ เรื่องช่วยน้องสาวทั้งสามคงไม่ยากเกินไป’

มุมปากของกู้ชิงอวิ๋นยกขึ้นเล็กน้อย นางคิดถูกแล้ว ในเมื่อพวกนางเป็นน้องสาวของเขา เขาย่อมไม่มีวันปล่อยให้ชะตากรรมเช่นนั้นเกิดขึ้น

หลังจากคนทั้งสองเดินจากไปแล้ว บรรยากาศในห้องโถงกลับเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด กู้ชิงเหิงยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม เขาก้มหน้าลง สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจและสับสน ในหัวของเขามีเพียงคำถามเดิมวนเวียนซ้ำไปมา เพราะเหตุใดตราบัญชาทัพจึงถูกยึดคืนง่ายดายถึงเพียงนี้

เพราะเหตุใดท่านปู่จึงตัดสินใจลงโทษเขารุนแรง

เพราะเหตุใดคนในตระกูลจึงพร้อมใจกันยืนอยู่ข้างซ่งอวี้หรู

เขามัวแต่คิดทบทวนเรื่องกองกำลังที่สูญเสียไป จึงไม่ได้สนใจสถานการณ์รอบกาย

ยิ่งไม่ทันเห็นว่าสีหน้าของกู้จิ่งเซวียนกับหลินจิ้งเย็นชาลงเพียงใดหลังจากได้ยินชะตากรรมของบุตรสาวทั้งสอง

เผยซูเจินรอจนแน่ใจว่าซ่งอวี้หรูเดินห่างออกไปแล้ว จึงหันมามองหลานสาวทั้งสาม

“ชิงอิง ชิงหลิง ชิงเสวี่ย พวกเจ้าตามข้าไปที่เรือน”

น้ำเสียงของนางสงบนิ่ง แต่ไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืน

“เจ้าค่ะ”

ทั้งสามรับคำพร้อมกัน กู้จิ่งเซวียนกับหลินจิ้งเองก็ลุกขึ้น

“ท่านแม่ พวกเราจะไปด้วย”

เผยซูเจินพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองสามี กู้เจิ้งหยวนเข้าใจความหมายของนางทันที เรื่องคู่ครองของหลานสาวทั้งสามต้องถูกตรวจสอบใหม่ทั้งหมด จวนเจิ้งอันโหวต้องหยุดการเจรจาเรื่องแต่งงานโดยเร็ว ความสัมพันธ์ระหว่างชิงเสวี่ยกับราชวงศ์ต้องระมัดระวังอย่างที่สุด

ส่วนซื่อจื่อจวนชิ่งกั๋วกง แม้ในอนาคตจะยอมตายเพื่อชิงอิง แต่ก่อนจะฝากหลานสาวไว้ในมือของเขา พวกเขาต้องตรวจสอบให้แน่ชัดก่อนว่า บุรุษผู้นั้นคู่ควรจริงหรือไม่ เผยซูเจินกำไม้เท้าแน่น ในเมื่อรู้จุดจบล่วงหน้าแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลต้องปล่อยให้หลานสาวทั้งสามเดินเข้าสู่ชะตากรรมเดิมอีก

ส่วนกู้ชิงเหิง... หญิงชราหันไปมองหลานชายที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น เขาเป็นผู้ใช้ความงามของชิงเสวี่ยล่อลวงองค์ชายหก เพียงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ก็เพียงพอให้นางไม่อาจมองเขาเป็นหลานชายที่ไร้พิษภัยได้อีกต่อไป

“ชิงเหิง”

กู้เจิ้งหยวนเรียกเสียงเรียบ กู้ชิงเหิงเงยหน้าขึ้น

“ขอรับท่านปู่”

“กลับไปที่เรือนของเจ้าเสีย ในช่วงหนึ่งเดือนนี้ ห้ามออกจากจวนโดยไม่ได้รับอนุญาต”

กู้ชิงเหิงชะงัก

“ท่านปู่ ข้ายังต้องไปพบสหายในราชสำนัก อีกทั้ง...”

“ข้ากล่าวว่า ห้ามออกจากจวน”

น้ำเสียงของกู้เจิ้งหยวนเย็นชาลง

“เจ้าฟังไม่เข้าใจหรือ”

กู้ชิงเหิงเม้มริมฝีปาก ก่อนจะก้มศีรษะรับคำ

“หลานเข้าใจแล้วขอรับ”

เขาลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะคำนับผู้อาวุโสและเดินออกจากห้องโถงไป ไม่มีผู้ใดรั้งไว้ ยิ่งไม่มีผู้ใดเอ่ยปลอบโยน เมื่อก้าวพ้นประตู สีหน้าสำนึกผิดของกู้ชิงเหิงก็หายไปในทันที ดวงตาของเขาเย็นชาเสียจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง

ตราบัญชาทัพถูกยึดคืน เขาถูกสั่งกักบริเวณหนึ่งเดือน คนในตระกูลเปลี่ยนท่าทีต่อเขาอย่างพร้อมเพรียง ทุกอย่างเกิดขึ้นหลังจากซ่งอวี้หรูแต่งเข้ามาหากเขายังเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความบังเอิญ ก็คงโง่เขลาเกินไปแล้ว

กู้ชิงเหิงหยุดฝีเท้า ก่อนจะหันไปมองทิศทางเรือนของกู้ชิงอวิ๋น ซ่งอวี้หรูจะต้องเป็นต้นเหตุ นางอาจกล่าวบางสิ่งกับคนตระกูลกู้ หรืออาจกุมความลับบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขาอยู่ในมือ เขาต้องหาทางรู้ให้ได้ว่านางล่วงรู้สิ่งใดมาและก่อนที่นางจะทำลายแผนการของเขามากไปกว่านี้ เขาต้องช่วงชิงอำนาจที่สูญเสียไปกลับคืนมาให้เร็วที่สุด

กู้ชิงเหิงเดินจากไปด้วยสีหน้าเย็นชา โดยไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกันนั้น คนตระกูลกู้ไม่ได้กำลังคิดเพียงเรื่องกองกำลังสามหมื่นนายอีกแล้ว

พวกเขากำลังเริ่มต้นเปลี่ยนแปลงหมากทุกตัวที่เขาเคยวางไว้ในอนาคต ทั้งการแต่งงานของกู้ชิงหลิง ความสัมพันธ์ระหว่างกู้ชิงเสวี่ยกับองค์ชายหก รวมไปถึงชะตาคู่ครองของกู้ชิงอิง หมากที่กู้ชิงเหิงยังไม่ทันได้หยิบขึ้นมาวางบนกระดาน ก็กำลังจะถูกคนตระกูลกู้เก็บออกไปทีละตัวแล้ว