บทที่ 2.2 นางร้ายสิ้นใจ

นางรู้ทันทีว่าคนในจวนอ๋อง ตั้งแต่เจ้าของจวนกระทั่งบ่าวรับใช้ ต่างมองนางและลูกเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า จึงไม่มีใครใส่ใจความเป็นตายของเสี่ยวเป่าอย่างแท้จริง

“แต่ท่านหมอ นางไม่ยอมกินอะไรเลยมาหลายวันแล้วนะ” มู่หว่านอินพยายามจะเอ่ยต่อ ทว่าท่านหมอชรากลับยกมือขัด

“ข้าบอกว่าปกติก็คือปกติ อย่าได้เรื่องมากไปนักเลย ยามนี้จวนอ๋องมีงานมงคลใหญ่ อย่าหาเรื่องให้ท่านอ๋องต้องรำคาญใจจะดีกว่า” เอ่ยจบ หมอชราก็หมุนกายเดินออกจากเรือนไปทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

มู่หว่านอินมองตามหลังหมอชราไปด้วยความรู้สึกสมเพชในชะตากรรมตนเอง นางทรุดตัวลงนั่งข้างตั่งนิ่ม โอบกอดร่างซูบผอมของบุตรสาวไว้แน่น

นางตัดสินใจแล้วว่าในเมื่อหมอในจวนไม่ใส่ใจ พรุ่งนี้เช้าตรู่ นางจะแอบพาเสี่ยวเป่าหลบหนีออกจากจวนอ๋อง พาลูกไปหาท่านหมอข้างนอกที่ยินดีรักษาให้อย่างจริงใจ

“เสี่ยวเป่า อดทนหน่อยนะลูก” มู่หว่านอินกระซิบข้างหูบุตรสาวน้ำเสียงสั่น

คืนนั้น มู่หว่านอินกอดร่างเสี่ยวเป่าไว้ในอ้อมอก นางลูบหลังและจุมพิตลงบนหน้าผากเล็กเบา ๆ คอยบอกรักพร้อมกับปลอบโยน

เสี่ยวเป่ายังคงนอนนิ่ง ดวงตาว่างเปล่าจ้องมองความมืดมิด ทว่าในความเงียบ หยาดน้ำตาหยดเล็กก็ไหลออกจากหางตาเด็กหญิงไม่หยุด

พระอาทิตย์ยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า ท้องฟ้ายังมืดสลัว มู่หว่านอินสะดุ้งตื่น หญิงสาวรีบหันไปข้างกายเพื่อมองหาเสี่ยวเป่า

ทว่าข้างกายของนางกลับว่างเปล่า

ความเย็นของฟูกนอน บ่งบอกว่าบุตรสาวลุกออกไปนานแล้ว หัวใจหญิงสาวร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“เสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่า!”

คนเป็นแม่ลุกขึ้นยืน ตะโกนเรียกชื่อลูกน้ำเสียงสั่น รีบวิ่งออกไปสำรวจตามระเบียง ห้องที่ใช้สำหรับอาบน้ำ และห้องทุกห้องในเรือน ทว่ากลับไร้ร่องรอยเด็กหญิง แต่ประตูเรือนหลังเล็กซึ่งเป็นประตูที่จะออกไปยังนอกเรือนถูกแง้มไว้

มู่หว่านอินไม่รอช้า รีบวิ่งออกไปนอกเรือน ลมยามเช้าพัดผ่านร่างจนหนาวสั่น หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณลานกว้างที่มีต้นไม้ใหญ่

และแล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า

“ไม่...ไม่จริง”

น้ำเสียงมู่หว่านอินขาดหายไปในลำคอ ร่างกายแข็งค้าง ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ร่างเด็กหญิงวัยสามขวบกำลังถูกแขวน แกว่งไปแกว่งมาอยู่ใต้กิ่งไม้ เชือกผูกรัดแน่นรอบคอ ร่างเสี่ยวเป่าทอดตัวนิ่งสนิท ท่ามกลางลมยามเช้าที่พัดโบกให้เรือนร่างนั้นแกว่งไปมาอย่างเชื่องช้า

เสี่ยวเป่า บุตรสาวอันเป็นที่รักยิ่งกว่าชีวิตของนางได้ผูกคอตายใต้ต้นไม้

มู่หว่านอินวิ่งไปหาต้นไม้ใหญ่อย่างไม่คิดชีวิต น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา นางพยายามชูมือขึ้นไปปลดร่างบุตรสาวลงมา กอดเรือนร่างที่เย็นชืดและไร้ลมหายใจไว้ในอ้อมอก

“เสี่ยวเป่า ตื่นสิลูก ตื่นมาคุยกับแม่ ฮึก...” มู่หว่านอินเขย่าร่างเล็กในอ้อมกอดทั้งน้ำตา ทว่าดวงตากลมโตกลับหลับสนิท ไร้ซึ่งการตอบสนอง

คนเป็นแม่แทบสิ้นสติ นางกอดศพบุตรสาวไว้แน่น กรีดร้องจนเสียงแหบแห้ง ในหัวใจมีเพียงความแค้นและความเสียใจที่ไม่อาจย้อนคืน

ชินอ๋องฉู่จินหยาง ชายผู้เป็นสามี และคนในจวนแห่งนี้ ได้ฆ่าลูกสาวของนางไปแล้ว

มู่หว่านอินก้มลงจุมพิตแก้มเย็นชืดของเสี่ยวเป่าเป็นครั้งสุดท้าย หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงบนใบหน้าจิ้มลิ้ม

ความชอกช้ำแสนสาหัสแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ ราวกับมีเข็มพิษนับพันเล่มทิ่มแทง อวัยวะภายในบิดเกร็งจนทรมาน ลมหายใจเหมือนถูกพรากไปจนหมดสิ้น

ความเจ็บปวดจากการสูญเสียดวงใจเพียงดวงเดียวไปตลอดกาล หนักหน่วงราวกับถูกภูเขาทั้งลูกทับ ร่างกายมู่หว่านอินสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนไม่อาจควบคุม

ความเย็นเยียบจากร่างไร้วิญญาณของบุตรสาวกระตุ้นจนสติริบหรี่ ลำคอตีบตันด้วยความตรอมใจ

ก่อนที่แรงมหาศาลจากความเจ็บปวดจะตีขึ้นมาจากอก นางกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ทะลักออกจากริมฝีปากที่สั่นเทา สาดกระเซ็นลงบนร่างที่ไร้ลมหายใจของบุตรสาว

มู่หว่านอินกอดเสี่ยวเป่าไว้แน่น ดวงตาคู่งามพร่ามัวและดับมืดลง

ร่างมู่หว่านอินทรุดลงบนตัวบุตรสาว สิ้นลมหายใจไปพร้อมกับความโกรธแค้นและหัวใจที่แหลกสลาย

เคียงคู่ร่างไร้วิญญาณของเสี่ยวเป่าใต้ต้นไม้ใหญ่อันหนาวเย็นยามเช้า ณ จวนชินอ๋องฉู่จินหยาง