บทที่ 3.1 ชีวิตใหม่ที่ได้พบลูก

มู่หว่านอินนั่งอยู่บนเรือท่ามกลางแม่น้ำที่ไร้ขอบเขต รอบข้างเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ ปกคลุมผิวน้ำจนมองไม่เห็นฝั่ง

ตรงหัวเรือมีหญิงชราคนหนึ่ง อีกฝ่ายกำลังก้มหน้าก้มตาพายเรือไปข้างหน้าเชื่องช้า ท่วงท่าสงบนิ่งราวกับทำสิ่งนี้มานานแล้ว

มู่หว่านอินก้มลงมองมือของตนเอง ร่างกายนางในยามนี้โปร่งแสง ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับสูญย้อนกลับเข้ามาในหัว ภาพศพเสี่ยวเป่าที่แขวนอยู่ใต้ต้นไม้ กลิ่นคาวเลือดที่นางกระอักออกมาจากอก ความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากหัวใจจนแหลกสลาย ทุกอย่างยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ

“ข้าตายแล้วหรือ”

“ใช่แล้ว เจ้าตายแล้ว” หญิงชราที่หัวเรือเอ่ยตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

“สายน้ำที่เรือลำนี้กำลังแล่นผ่านคือแม่น้ำลืมเลือน สุดสายน้ำ ยายแก่เช่นข้าจะส่งเจ้าไปข้ามสะพานไน่เหอ เพื่อดื่มน้ำแกงลืมเลือน ตัดขาดพันธะในชาติภพเก่า แล้วจะได้ไปเกิดใหม่”

“เกิดใหม่หรือ” มู่หว่านอินพึมพำกับตนเอง น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาที่ขอบตา เมื่อนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มของเสี่ยวเป่า

“ข้าไม่อยากไปเกิดใหม่”

ยายเมิ่งชะงักมือเล็กน้อย เรือไม้หยุดโคลงเคลงไปชั่วขณะ ก่อนที่หญิงชราจะค่อย ๆ หันไปหาสตรีแซ่มู่ มนุษย์ทุกคนที่ผ่านแม่น้ำสายนี้ล้วนอยากหลุดพ้นจากความทรมานในอดีต แต่สตรีตรงหน้ากลับเอ่ยปากปฏิเสธโอกาสในการเริ่มต้นใหม่

“ไม่อยากเกิดใหม่ แล้วเจ้าปรารถนาสิ่งใดเล่า”

“ข้าอยากย้อนเวลากลับไปในอดีตเพื่อแก้ไขชะตา ข้าทำผิดพลาดไปหมดทุกอย่าง ข้าไร้ความสามารถจนไม่อาจปกป้องลูก ข้าเฝ้ารอชายใจร้ายคนนั้นด้วยความซื่อสัตย์ แต่กลับนำพาชีวิตบุตรสาวไปสู่ความตาย ข้าได้อยู่กับเสี่ยวเป่าแค่เพียงสามปีเท่านั้น นางยังเด็กเหลือเกิน ยังไม่ทันได้เติบโต หากข้ามุ่งหน้าไปเกิดใหม่ แล้วลูกของข้าเล่า ความต้อยต่ำและความตายอันน่าอนาถของนาง ใครจะคืนความยุติธรรมให้”

ยายเมิ่งมองดูสตรีตรงหน้าด้วยสายตาเวทนา ท่ามกลางหมอกควันแห่งแม่น้ำลืมเลือน นางเห็นวิญญาณมามากมายนับไม่ถ้วน แต่มีเพียงไม่กี่ดวงที่มีเพลิงแค้นและความรักอันแรงกล้าเช่นนี้

“ย้อนเวลานั้นทำได้” ยายเมิ่งถอนหายใจยาว

“ทว่าเจ้ารู้หรือไม่ โลกที่เจ้าเพิ่งจากมา แท้จริงแล้วเป็นเพียงโลกในนิยายเท่านั้น”

คำตอบนั้นทำให้มู่หว่านอินนิ่งไป “โลกนิยายหรือ”

“ถูกต้อง” ยายเมิ่งพายเรือต่อเบา ๆ พลางอธิบาย

“ตามเส้นเรื่องเดิมที่ถูกลิขิตไว้ เจ้าคือนางร้ายที่มีชะตาต้องไปแย่งชิงองค์รัชทายาทผู้เป็นพระเอกของเรื่องกับนางเอก ทว่าชะตาชีวิตของเจ้ากลับพลิกผัน เพราะเจ้าได้พบและแต่งงานกับชินอ๋องฉู่จินหยาง ซึ่งเขาคือตัวร้ายของโลกใบนั้น บุรุษผู้มีเป้าหมายเดียวคือการทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งชิงบัลลังก์จากองค์รัชทายาท”

มู่หว่านอินฟังคำเหล่านั้นด้วยความตกตะลึง หัวสมองตื้อไปหมด ชีวิตที่นางคิดว่าตนเองเป็นผู้เลือก ที่แท้แล้วเป็นเพียงนิยายที่ถูกแต่งขึ้น

“เพราะเจ้ารักตัวร้าย เส้นเรื่องเดิมจึงเปลี่ยนทิศทาง แต่ถึงกระนั้น เจ้าก็ยังคงมีฐานะเป็นนางร้าย และตามบทบาทของโลกนิยาย นางร้ายไม่ได้จบด้วยความสุข สุดท้ายเจ้าก็ต้องพบกับความตายเหมือนเดิมตามเส้นเรื่อง”

ยายเมิ่งหยุดพูดไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยกล่าวต่อ “ยายแก่เช่นข้าบอกเจ้าได้เพียงเท่านี้ เมื่อรู้ความจริงแล้ว เจ้ายังคิดจะย้อนเวลากลับไปเผชิญชะตากรรมเดิมอีกหรือไม่”

มู่หว่านอินหลุบตาลง นั่งนิ่งอยู่กลางเรือ ท่ามกลางเสียงสายน้ำที่พัดผ่าน ความเงียบสงบทำให้สติค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น นางทบทวนถ้อยคำของยายเมิ่งและความทรงจำก่อนตายทั้งหมด

โลกนิยาย นางร้าย ตัวร้าย

ความคิดหนึ่งพลันสว่างวาบในหัว ราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงกลางความมืดมิด

มีบางอย่างผิดปกติอย่างรุนแรง

เด็กน้อยวัยเพียงสามขวบอย่างเสี่ยวเป่า ร่างกายซูบผอม หวาดกลัวผู้คน และสั่นสะท้านอยู่ตลอดเวลา จะมีความคิดและความกล้า หรือแม้แต่พละกำลังไปผูกเชือกแขวนคอตายเองบนกิ่งไม้สูงนอกเรือนได้อย่างไร

ลำพังแค่การผูกเชือกให้แน่น และการปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ ย่อมเป็นเรื่องที่เกินกำลังของเด็กสามขวบ

นอกจากนี้ ยามที่เห็นศพบุตรสาว นางร้องไห้กอดศพด้วยความเสียใจ แต่เหตุใดอวัยวะภายในถึงได้บิดเกร็งจนร้อนผ่าว กระอักเลือดออกมา แล้วสิ้นใจทันที

อาการเช่นนั้นไม่ใช่คนใจสลายตายธรรมดา แต่มันคืออาการของคนที่ถูกวางยาพิษ

จะต้องมีคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ใครบางคนในจวนอ๋องแห่งนั้นอาจจะเป็นสาวรับใช้ หมอชรา หรือสตรีคนใหม่ของฉู่จินหยาง ที่ลงมือฆ่าเสี่ยวเป่าอย่างโหดเหี้ยม แล้วจัดฉากให้ดูเหมือนว่าเด็กผูกคอตาย ส่วนนางอาจถูกวางยาพิษให้ตายตามลูก

ทำลายชีวิตนางไม่พอ ยังกล้าลงมือกับเด็กบริสุทธิ์อย่างเสี่ยวเป่า

ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง พลันลุกโชนไปด้วยเพลิงแค้น

“ข้ายืนยันจะย้อนเวลากลับไปเจ้าค่ะ ยายเมิ่ง” มู่หว่านอินเงยหน้าขึ้น สบตากับหญิงชราอย่างมุ่งมั่น

“ต่อให้ข้าจะเป็นเพียงนางร้ายในนิยายของใคร หรือต้องสู้กับตัวร้ายอย่างฉู่จินหยาง ข้าก็ไม่สนใจ ข้าจะกลับไปเอาคืนคนที่ทำร้ายลูกของข้า”

ยายเมิ่งจ้องมองดวงตาดุจเปลวเพลิงตรงหน้า ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

“หากนั่นคือความปรารถนาอันแรงกล้าของเจ้า เช่นนั้นก็จงกลับไปแก้ไขชะตากรรมของตนเองเสียเถิด”

สิ้นสุดเสียง ผืนน้ำรอบเรือพลันหมุนวน ดึงวิญญาณของมู่หว่านอินกลับไปยังอดีต