Masukเพราะรักนางจึงทำทุกอย่างให้ได้แต่งกับเขา แม้เขาแสนจะรังเกียจเดียจฉันท์ วันเข้าหอก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา นางจึงวางยาปลุกกำหนัดเขา คิดว่าเมื่อเป็นสามีภรรยากันแล้วเขาจะหันมาเหลียวแลนางบ้างแต่เปล่าเลย สถานการณ์ยิ่งแย่ไปกว่าเดิม เมื่อเขาคิดจะรับหญิงที่เขามีใจเข้ามาเป็นฮูหยินอีกคนหนึ่ง ข้าอาจจะต้องทบทวนตัวเองจริงๆ แล้ว ว่าทุกอย่างที่ข้าทำไปทั้งหมดนี้เพื่ออะไร
Lihat lebih banyak彼女の名前は、叶 木蓮(かのう もくれん)。明日は二十五歳の誕生日。奇しくも、彼女と同じ誕生日。双子の妹、睡蓮(すいれん)がいる。二人は、子どもの頃、いつも同じケーキを囲んで笑い合った。髪型も服もそっくりで、まるで鏡に映ったもう一人の自分。でも、二年前、睡蓮は突然、アメリカへ渡った。何の前触れもなく、ただ「行ってくる」とだけ言い残して。空港で見送った彼女の背中は、どこか遠くへ消えていく影のようだった。
「どうしたの?何かあったの?」
何度LINEで訊ねても、返事はなかった。既読にもならず、連絡は途絶えた。今もその理由は分からない。木蓮の胸の奥にぽっかり空いた穴が、時折疼く。
最近、体調が優れない。食欲がなく、吐き気が続き、微熱が引かない。心配になった木蓮は、総合病院を受診した。待合室は消毒液の匂いと、ざわめく人々の声で満ちていた。診察室に入ると、白衣の医師が穏やかな笑みを浮かべ、カルテに目を落とした。
「食欲がなくて、吐き気がするんですね?微熱も続いている」
「はい、もしかして……コロナでしょうか?」
医師は和かに目を細め、柔らかい声で言った。
「念のため、こちらで確認しましょう」と、カルテを手渡され、内科から産婦人科へ案内された。産婦人科の待合室は、柔らかな光に包まれ、どこか温かみのある空気が漂っていた。期待と不安が胸の中で交錯する。初めて乗る受診台はひんやりと冷たく、気恥ずかしさで思わず顔を手で覆った。カーテン越しに眩いライトが揺れ、機械の小さな音が響く。しばらくすると、トクトク、トクトクと、微かで力強い音が聞こえてきた。「おめでとうございます、心音が確認できました」「…………心音?」胸がドキンと跳ねた。
頭が一瞬空白になり、言葉が喉に詰まった。「赤ちゃんです。双子の赤ちゃんですよ」医師の言葉が、柔らかな波のように心に広がった。彼女の頬は喜びで熱くなり、思わず赤らんだ。「双子………まるで私と睡蓮みたい」涙がこぼれそうになり、慌てて目を瞬いた。
診察室を出て、妊娠証明書を二通受け取り、待合の椅子に腰掛けた。証明書を握る手が、わずかに震えている。周囲には、お腹の大きな妊婦さんが旦那さんと微笑ましく言葉を交わしている。幸せそうな笑顔が、まるで未来の自分を映しているようだった。木蓮はそっとお腹に手を当てた。そこには、確かに新しい命が宿っている。双子の鼓動が、彼女の心と共鳴する。睡蓮に伝えたい。この喜びを、彼女と分かち合いたい。でも、彼女は今、どこにいるのだろう。アメリカの空の下で、どんな思いを抱えているのだろう。ふと、誕生日を一緒に祝ったあの日の笑顔が脳裏をよぎった。いつかまた、彼女とケーキを囲める日が来るだろうか。
そして木蓮にはもう一人、この喜びを分かち合いたい人がいる。婚約者の和田将暉(わだ まさき)、三十歳。彼は医療事務機器を主に扱う和田コーポレーションの若き経営者だ。精悍な顔立ちに、穏やかな笑みを湛えた彼は、どんなときも落ち着きを失わない。
二年前、桜が満開の頃、ラグジュアリーなホテルの一室で、彼は木蓮の左の薬指にプラチナの指輪をそっと嵌めた。「一生大切にする」と囁く声は、春風のように柔らかだった。指輪には、澄んだ湖のようなアクアマリンの貴石が光を弾き、まるで彼の誠実な心を映しているようだった。
「はい、よろしくお願いします」
木蓮はその場で頷き、そっと目を閉じて彼の柔らかい唇に自分の唇を重ねた。あの瞬間、心臓の鼓動が彼と共鳴した気がした。
木蓮の実家は製薬会社を営んでいる。名家の娘と若手実業家の婚約………周囲の目は冷ややかだった。「企業間の契約結婚だ」と囁く声が、陰で聞こえたこともある。けれど、将暉はそんな噂を意に介さず、いつも優しく、彼女を丁寧に扱った。一度もケンカをしたことのない、穏やかな関係。夜、二人で過ごす時間は、言葉を超えて深く愛し合った。彼の手が木蓮の髪を撫でるたび、胸の奥が温かくなる。
(将暉さん、驚くかしら!ビックリさせちゃおう!)
診察室での衝撃が、まだ胸の中で波打っている。「双子の赤ちゃん………二人の愛の結晶が、私の中に宿っているなんて」スマートフォンの画面を指で撫で、妊娠証明書を写真に収めた。ショルダーバッグにそっと仕舞いながら、明日の誕生日を想像した。二十五歳の誕生日、特別なサプライズとして彼にこのニュースを伝えようと木蓮は微笑んだ。
きっとあの穏やかな瞳が、驚きと喜びで輝くはずだ。食卓に並ぶ彼の好きな赤ワインと、木蓮の手作りのケーキ。その中で、「パパになるよ」と囁いたら、どんな顔をするだろう。
「島田さん、お待たせしました」
待たせていた黒塗りのベントレーの隣に立つと、白い手袋を履いた運転手の島田が慌てて後部座席のドアを恭しく開けた。
「島田さん、ありがとう」
「奥様、お加減はいかがですか?」
ルームミラー越しに、島田の不安げな顔が映る。彼の心配そうな声に、つい笑みがこぼれた。
「奥様はやめて、まだ結婚していないわ」
「そうでした、失礼しました」
木蓮は小さく微笑み、そっと下腹に手を当てた。まだ目立たないそこには、確かに新しい命が息づいている。
「それに、病気じゃなかったわ」
「それは、ようございました!」
島田の声が弾み、車内が一瞬明るくなった。木蓮は窓の外に流れる街並みを眺めた。ビルの隙間から見える夕陽が、アクアマリンのようにきらめく。明日の誕生日、将暉とどんな未来を語ろうか。双子の赤ちゃんが、木蓮たちをどんな冒険に連れていくのだろう。胸の奥で、期待と愛が静かに膨らんだ。ふと、遠いアメリカの空の下、睡蓮のことを思った。彼女にも、いつかこの喜びを伝えたい。姉妹で、母として、また新しい絆を紡げる日が来ることを願って。
จวนเฉินหลี่หมิง เขามักจะชอบไปนั่งเล่นที่เรือนเล็กที่เคยเป็นของเพ่ยอิง เขามักจะเหม่อมองและเห็นไปว่าในเรือนเล็กนั้นมีร่างของนางเดินไปมาทำกิจวัตรประจำวันอยู่ บางครั้งก็เห็นบ่าวของนางเดินไปมาในนั้นอยู่ไหวเมื่อมองจากที่ไกล ๆ หรือไม่ เขามองมาก็มักจะเห็นเพ่ยอิงนั่งอยู่ที่ชิงช้าและไกวมันเล่นช้าๆ บางครั้งเห็นนางรดน้ำต้นไม้หรือถอนหญ้าหน้าเรือนของนาง บางครั้งเขานอนหลับก็ฝันไปว่านางทำอาหารและขนมมาให้เขารับประทานเช่นที่นางเคยทำ ในฝันนั้นเขารับมันเอาไว้อย่างเต็มใจ โอบกอดนางไว้ในอ้อมแขนและหอมแก้มนางอย่างรักใคร่ เขาพานางไปนั่งที่โต๊ะกลมในห้องโถงกลางของเรือนเขา แล้วชิมอาหารหรือขนมของนางอย่างเอร็ดอร่อย นางหยิบมันป้อนให้เขา ทั้งสองนั่งหยอกเย้ากัน พลอดรักกันอย่างมีความสุข บางครั้งเขาก็ฝันถึงวันที่เขาบรรเลงเพลงรักกับนางอย่างเร่าร้อน รุนแรง ในฝันนั้นเขามีความสุขมากเหลือเกิด เมื่อจบเพลงรักนั้นเขาโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขนแกร่งของเขาแล้วผล็อยหลับไปด้วยกัน เขายิ้มมุมปากอย่างมีความสุขเหลือเกิน หากเขาไปทำงานในตอนเช้านางจะมาส่งเขาขึ้นรถม้าและนางมักจะห่ออาหารหรือขนมที่นางทำเองส่งให้เขาเพื่อนำไปกินที่ทำงาน แล
ท่านแม่ทัพตงเหวินเดินเป็นเสือติดจั่นที่หน้าเรือนตัวเอง สลับกับพ่อตาท่านเสนาบดีจง ผลัดกันเดินสลับไปมาจนกระทั่งท่านแม่ทัพตงฮั่วกับฮูหยินใหญ่ทนไม่ไหว “โอ้ย จะเดินไปมาทำไมกันข้าเวียนหัวจะตายแล้ว ใช่ใช่เอายามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ข้าไม่ไหวแล้ว ”ฮูหยินใหญ่เอ่ยขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหว เพราะเฝ้ามองทั้งสองคนเดินสวนสนามกันไปมาได้สักพักใหญ่แล้ว เสียงกรีดร้องเจ็บปวดของเพ่ยอิงดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้ทั้งหมดขะเง้อคอมองเข้าไปในห้องแม้จะไม่มีใครเห็นอะไรก็ตาม ก็ยังจะชะเง้อกันเป็นระยะถ้าได้ยินเสียงอะไรดังขึ้น สักพักแม่นมลู่วิ่งออกมารายงานใกล้แล้วเจ้าค่ะ อีกสักครู่ก็น่าจะได้เห็นคุณหนูตัวน้อยๆแล้ว ทุกคนพยักหน้าพร้อมกันดีใจสุดๆ จากนั้นแม่นมลู่ก็กลับเข้าไปในเรือนอีกครั้ง เสียงกรีดร้องของเพ่ยอิงดังขึ้นกว่าเดิมจนทุกคนตะลึง จากนั้นก็มีเสียงทารกร้องแว่วๆออกมา ทุกคนพากันโห่ร้องขึ้นมาแม้แต่บ่าวไพร่ก็ร่วมขบวนนี้ด้วย จากนั้นแม่นมลู่ก็ออกมาอีกครั้ง “ ได้คุณหนูแฝดเจ้าค่ะ ชายหนึ่ง หญิงหนึ่งคน ”สิ้นเสียงแม่นมลู่ เสียงโห่ร้องดีใจประสานกันอีกครั้ง หน้าท่านแม่ทัพตงเหวินบานยิ่งกว่าจานเชิง ส่วนพ่อตาเสนาบดีจงก็บานแข่งกัน พากันวิ่งแ
เมื่อท่านแม่ทัพตงเหวินและฮูหยินน้อยมาถึงห้องโถงกลาง พบว่าทุกคนนั่งรออยู่บนเก้าอี้มุกรอบๆหลายๆคน มีทั้งท่านแม่ทัพตงฮั่วและฮูหยินใหญ่ ข้างมีบิดามารดาของฟางถิงถิงซึ่งเป็นญาติผู้น้องของฮูหยินเหม่ยเซียง ถัดมาเป็นบิดามารดาของรองแม่ทัพซีห้าวเมื่อเดินไปถึงเก้าอี้ที่ว่างอยู่ทั้งสองสามีภรรยาก็นั่งลงข้างกัน ทั้งสองมองที่บนพื้นตรงหน้าของท่านแม่ทัพใหญ่กับฮูหยินมี รองแม่ทัพซีห้าว และฟางถิงถิงนั่งอยู่ข้างกัน “ เมื่อมาครบกันแล้ว เรื่องราวเป็นอย่างไร เจ้าลองเล่ามา ใครจะพูดก่อน ” เสียงท่านแม่ทัพใหญ่ดังขึ้นวันนี้เสียงค่อนข้างจะเกรี้ยวกราดผิดจากทุกวันเพ่ยอิงมองไปที่คู่ที่นั่งอยู่ข้างล่าง แม่ทัพซีห้าวเอ่ยปากพูดขึ้นก่อนว่าเขามาเยี่ยมท่านแม่ทัพตงเหวินแล้วเข้าไปในห้องหนังสือที่ปกติเขาเข้าไปพบปะกันที่นั่นเป็นประจำ วันนี้เข้าไปไม่พบท่านแม่ทัพ แต่มีถ้วยน้ำแกงวางอยู่เขารู้สึกระหายก็เลยยกขึ้นดื่มจนหมดถ้วย จากนั้นเขารู้สึกร้อนรุ่มเกิดอารมณ์กำหนัดอย่างรุนแรงเขาเป็นทหารที่เคยฝึกเกี่ยวกับเรื่องพิษมาก่อนจึงรู้ว่าใช่อาการของยาปลุกกำหนัดแต่มันเป็นชนิดรุนแรงมาต้องใช้ยาแก้ทันทีหรือไม่ก็ต้องเสพสมกับสตรีในทันทีเช่นกันไม่อ
เพ่ยเอ๋อลงจากรถม้าหน้าจวนแม่ทัพพร้อมใช่ใช่ บ่าวหน้าจวนดูลุกลี้ลุกลนชอบกล ชักช้าเหมือนถ่วงเวลา จากนั้นรีบไปเรียนฮูหยินใหญ่ว่าฮูหยินน้อยมาแล้ว ใช่ใช่เห็นความผิดปกติของบ่าวหน้าจวนสังหรณ์ใจว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่นอน "ฮูหยินน้อยรีบเข้าไปหาท่านแม่ทัพในจวนเถิดเจ้าค่ะ ใช้ใช่สังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องกับท่านแม่ทัพ ไปเจ้าค่ะ"ใช่ใช่ รีบฉุดมือฮูหยินน้อยวิ่งไปโดยเร็ว เมื่อไปถึงหน้าเรือนที่พำนักกับสามี เมื่อแม่ทัพตงได้ยินเสียงเมียก็รีบส่งเสียงเรียก" เพ่ยเอ๋อรีบเข้ามาช่วยพี่เร็วๆ" เพ่ยอิงตรงเข้าไปหลังฉากกั้นที่มีถังอาบน้ำขนาดใหญ่ที่แช่ได้ครั้งละสามคน เห็นแม่ทัพตงเหวินถอดเสื้อผ้าแช่ตัวอยู่ ใบหน้าขึ้นสีแดงแปลกๆดวงตาแดงก่ำ จึงรีบตรงไปหา “ท่านพี่เป็นอะไร” แม่ทัพตงร้องเสียงดัง “ถอดเสื้อผ้าเจ้าเดียวนี้ แล้วรีบลงมาในอ่างพี่ถูกยาปลุกกำหนัดเร็วๆเข้า” เพ่ยเอ๋อรีบถอดเสื้อจนหมดก้าวลงไปในอ่างทันทีพร้อมขึ้นคร่อมสามี แม่ทัพตงประกบจูบเมียรัก ไล้เลียผลอิงเถาสีแดงเล็กน้อย ก่อนค่อยๆขยับลำกายแกร่งเข้าสอดใส่จนสุดลำกาย แล้วขยับโยกช้าๆ เพ่ยอิงยกสะโพกกระแทกลงมาจนร่องอวบกลืนกินท่อนแกร่งของสามีจนมิดลำกาย ยกสะโพกขึ้นลงข


















Ulasan-ulasan