เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นภรรยาตัวร้ายของนายพลยุค 80s

เปรี้ยง!

          เสียงกัมปนาทกลางพายุฝนปลุกร่างบอบบางที่นอนจมกองโคลนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ให้สะดุ้งเฮือก หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก ความเจ็บร้าวแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกบดละเอียด

          “ที่นี่ที่ไหนกัน...”

          ภาพความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบเริ่มไหลย้อนกลับมาราวกับภาพยนตร์ม้วนเก่า...

          หลังจากออกเวรผ่าตัดที่แสนเหนื่อยล้า จ้าวซูเหยียน ศัลยแพทย์หญิงมือหนึ่งแห่งเมืองเจียงหนาน แวะร้านดอกไม้เจ้าประจำเพื่อเลือกซื้อดอกไม้ที่สวยที่สุดกลับไปตกแต่งห้องหอ ที่กำลังจะเปิดใช้งานในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ห้องที่เธอวาดฝันว่าจะใช้ชีวิตร่วมกับคนรักที่คบกันมานานถึงห้าปี

          ทว่าทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ภาพตรงหน้ากลับกลาย

          บนเตียงกว้างที่เธอตั้งใจเลือกมาเพื่อเป็นพยานรักร่วมหอ ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจกับเพื่อนสนิทที่คบกันมานานกว่าสิบปีกลับกำลังเริงรักกันอย่างไม่ละอายใจ เสียงกระเป๋าที่ร่วงกระแทกพื้นทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวและผวาลุกขึ้นจากเตียงในสภาพไร้เสื้อผ้าปกปิด

          ซูเหยียนเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยงจนแทบอาเจียน เธอหมุนตัวเตรียมวิ่งหนีไปจากความจริงที่แสนโสโครกนี้ ทว่ายังไม่ทันจะพ้นประตู ลำคอระหงกลับถูกชายคนรักล็อคไว้จากทางด้านหลัง พร้อมกับที่เพื่อนสนิทคว้าบางสิ่งพุ่งเข้ามาหาเธอ

          ฉึก!

          ความเย็นเฉียบของปลายมีดปักลึกเข้าที่หน้าอกสลับกับเสียงกระซิบเหี้ยมเกรียมข้างหู

          “ขอโทษนะเพื่อนรัก... แต่ทุกอย่างที่เป็นของเธอ มันต้องเป็นของฉันคนเดียว รวมถึงว่าที่สามีของเธอด้วย!”

          “ทำไม... ถึงทำกับฉันแบบนี้ไป่หรู...”

          เธอเค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก เลือดอุ่นร้อนทะลักออกจากบาดแผลครั้งแล้วครั้งเล่า ดวงตาพร่ามัวจ้องมองเพื่อนที่รักที่สุดกำลังกระหน่ำแทงเธอซ้ำๆ ราวกับมีความเค้นอัดแน่นมานานนับสิบปี โดยมีว่าที่เจ้าบ่าวของเธอยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยสายตาสะใจ ไร้ซึ่งเยื่อใยที่เคยมีให้กัน

          ความเจ็บปวดพุ่งถึงขีดสุดก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง รู้ตัวอีกทีวิญญาณของเธอก็หลุดออกมาล่องลอยอยู่กลางห้อง จ้องมองร่างไร้วิญญาณของตัวเองที่จมกองเลือดด้วยสายตาแห่งความคั่งแค้น เธอสาบานกับตัวเองว่าหากมีโอกาสได้เกิดใหม่อีกครั้ง เธอจะเอาคืนพวกมันทั้งคู่ให้สาสม!

          แต่นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกปัจจุบัน... แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงกลับมามีลมหายใจอีกครั้ง ท่ามกลางป่าลึกและสายฝนที่หนาวเหน็บแบบนี้?

          ทันใดนั้น ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำหลาก

          ร่างนี้ชื่อจ้าวซูเหยียนเหมือนกัน เธอคือคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าว ลูกสาวเถ้าแก่โรงสีข้าวผู้มั่งคั่ง ทว่าชีวิตกลับไม่ได้สวยงามอย่างที่ใครคิด พ่อตราหน้าว่าเธอเป็นตัวกาลกิณีที่ทำให้แม่ต้องต้องตายตั้งแต่ยังเล็ก เธอจึงกลายเป็นเด็กที่ขาดความอบอุ่นและถูกทอดทิ้งมาโดยตลอด

          เมื่ออายุได้ห้าขวบ พ่อก็รับแม่เลี้ยงและน้องสาวเข้ามาในบ้าน ซูเหยียนในวัยเด็กหวังจะได้พึ่งพิงความอบอุ่นจากพวกเขา แต่นั่นกลับเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย เธอถูกขังในห้องมืด ถูกกลั่นแกล้ง และต้องกินเพียงอาหารเหลือเดนจากคนพวกนั้น

          จนกระทั่งวันหนึ่งในงานเลี้ยงสมาคมค้าข้าว ขณะที่เธออายุได้สิบแปดปี ซูเหยียนมีโอกาสได้ออกงานกับผู้เป็นพ่อเนื่องจากได้รับเชิญจากตระกูลโจว ซึ่งมีสัญญาหมั้นหมายกันมาตั้งแต่รุ่นปู่

          วันนั้นเองที่เธอได้พบกับว่าที่คู่หมั้น โจวอวี้เฉิน นายทหารหนุ่มอนาคตไกล รูปร่างสูงใหญ่และใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติทำให้เธอกังวลจนทำตัวไม่ถูก ทว่าความเย็นชาและสายตาหมางเมินของเขาก็ทำให้เธอหวาดกลัวเขาไม่น้อย

          แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทักทายเขา จ้าวไป่หรู น้องสาวต่างแม่กลับวิ่งเข้าไปเกาะแขนเขาอย่างสนิทสนมพร้อมส่งยิ้มหวานหยดจนเกินงาม

          ความรู้สึกขยะแขยงแล่นพล่านไปทั่วอก เมื่อเห็นใบหน้าของ จ้าวไป่หรู น้องสาวนอกไส้ในชาตินี้ที่มีหน้าตาเหมือนกับอีเพื่อนชั่วที่เพิ่งฆ่าเธอมาหมาดๆ ชะตากรรมมันจะเล่นตลกเกินไปแล้ว!

          ซูเหยียนที่นอนหายใจรวยรินอยู่ใต้ต้นไม้ขบกรามแน่น ความทรงจำส่วนสุดท้ายที่ทำให้เธอต้องมานอนรอความตายตรงนี้เริ่มฉายชัดขึ้นมา...