เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นภรรยาตัวร้ายของนายพลยุค 80s

ภายใต้หลังคาบ้านไม้หลังเก่าที่ส่งกลิ่นอายสมุนไพรอบอวล แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวตามแรงลมพายุที่พัดกรรโชกอยู่ภายนอก จ้าวซูเหยียน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้ไม่ใช่ความนุ่มนวลของเตียงนอนในโรงพยาบาลที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งตัว ราวกับถูกรถบรรทุกทับซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ฟื้นแล้วหรือแม่หนู... อย่าเพิ่งขยับเชียวนะ กระดูกกระเดี้ยวเจ้าแทบจะแหลกละเอียดอยู่แล้ว” เสียงแหบพร่าแต่อบอุ่นของหญิงชราคนหนึ่งดังขึ้นข้างหู ซูเหยียนพยายามปรับโฟกัสสายตา เธอเห็นหญิงชราในชุดผ้าป่านสีซีดกำลังบดสมุนไพรอยู่ในโถหิน นี่คงจะเป็น คุณยายซ่ง ที่เธอแว่วได้ยินชื่อก่อนสติจะหลุดลอยไป จ้าวซูเหยียนพยายามขยับปากที่แห้งผาก “ที่นี่...” “บ้านยายเอง พ่อทหารคนนั้นแบกเจ้าฝ่าฝนมาส่งถึงที่นี่ นับว่าเจ้ายังดวงแข็งนักที่เขาผ่านมาทางนั้นพอดี” คุณยายซ่งวางโถบดสมุนไพรแล้วเดินเข้ามาประคองร่างบางให้ดื่มน้ำสมุนไพรสีเข้ม รสชาติขมปร่าของยาทำให้ซูเหยียนตื่นเต็มตา ภาพความทรงจำสุดท้ายก่อนจะหมดสติไหลย้อนกลับมาอีกครั้ง... ใบหน้าของ โจวหานอวี้ ช

“เป็นอะไรไป? แผลฉีกหรือไง?” เสียงทุ้มต่ำของหานอวี้ดังขึ้นเบาๆ เมื่อเขาสังเกตเห็นอาการกระสับกระส่ายของหญิงสาวข้างกาย ซูเหยียนหันไปมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม เขาดูหล่อและอันตรายในคราวเดียว บวกกับท่าทางน่าเกรงขาม ใครจะเชื่อว่าในเวลาไม่ถึงปี ชายคนนี้จะต้องกลายเป็นนักโทษประหารที่ถูกคนทั้งชาติตราหน้าว่าเป็นกบฏขายชาติ และคนที่วางแผนใส่ร้ายเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นพันธมิตรทางการเมืองที่เขาไว้ใจที่สุดร่วมมือกับคนในตระกูลจ้าวนั่นเอง! “หานอวี้...” ซูเหยียนเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังจนชายหนุ่มต้องหันมามองเต็มตา “ว่าไง” “ในช่วงนี้... มีใครในกองทัพพยายามเข้าหาคุณเพื่อเสนอโครงการลับ หรือขอให้คุณลงนามในเอกสารเกี่ยวกับการขนส่งอาวุธชายแดนบ้างไหมคะ?” คำถามของเธอทำเอาโจวหานอวี้ชะงัก แววตาของเขาหรี่ลงทันที บรรยากาศภายในรถเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” ซูเหยียนเม้มริมฝีปาก เธอจะบอกเขาได้อย่างไรว่าอ่านมาจากนิยายในโลกที่จากมาก “ฉัน... ฉันบังเอิญได้ยินแม่เลี้ยงกับชายชู้คนนั้นคุยกันก่อนที่จะถูกพวกมันผลักตกบันไดค่ะ พวกมั

ซูเหยียนไม่ได้อยู่ในสภาพเนื้อตัวมอมแมมหรือบาดเจ็บปางตายอย่างที่พวกเธอคาดคิด เธอสวมชุดกระโปรงเรียบหรูสีเข้ม ใบหน้าจิ้มลิ้มดูสะอาดสะอ้าน แววตาที่เคยอ่อนแอและเต็มไปด้วยน้ำตาบัดนี้กลับนิ่งสงบดุจน้ำในบ่อลึกที่มองไม่เห็นก้น “สวัสดีค่ะน้าหลิว... ม่านอวี้... ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน ดูพวกคุณจะตกใจที่เห็นฉันจังเลยนะ” ซูเหยียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา “ซะ... ซูเหยียน! แกยังไม่ตาย!” ม่านอวี้เผลออุทานออกมาด้วยความลืมตัว ก่อนจะรีบตะครุบปากตัวเองไว้ ซูเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางก้าวเข้าไปหาทีละก้าว “ตาย? ทำไมฉันต้องตายด้วยล่ะม่านอวี้ ในเมื่อฉันแค่พลัดตกบันไดเองตามที่พวกคุณบอกกับคุณพ่อไม่ใช่เหรอ? หรือว่า... การตกบันไดครั้งนั้นมันมีอะไรที่มากกว่าอุบัติเหตุ?” หลิวเหมยใจสั่นระรัว เธอพยายามรวบรวมสติแล้วก้าวเข้ามาขวาง “ซูเหยียน! นี่หนูหายไปไหนมา รู้ไหมว่าคุณพ่อเขาเป็นห่วงมากแค่ไหน! นายพลโจวไปพบแกที่ไหนคะเนี่ย?” “ผมพบเธอที่ป่าชิงสุ่ย...” โจวหานอวี้เป็นคนตอบแทน สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หลิวเหมยราวกับจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ “ในหลุมดินที่ถู

เช้าวันต่อมา รถทหารที่มารับซูเหยียนเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ตระกูลจ้าวมุ่งหน้าสู่ค่ายทหารที่โจวหานอวี้ประจำการอยู่ ทว่าระหว่างทางที่เป็นถนนเส้นเปลี่ยวเลียบคลอง รถทหารกลับถูกขวางหน้าด้วยรถบรรทุกขนไม้ที่จอดเสียอยู่ พลทหารที่เป็นคนขับรถชะลอความเร็วลง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย เดี๋ยวผมขอลงไปดูหน่อยนะครับ?” ซูเหยียนที่นั่งอยู่เบาะหลังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย สัญชาตญาณจากโลกปัจจุบันเตือนเธอว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ “อย่าลงจากรถ! เร่งเครื่องชนออกไปเลย!” ทว่าไม่ทันการณ์ ชายชุดดำห้าคนพุ่งออกมาจากข้างทางพร้อมปืนและอาวุธครบมือ พวกมันเล็งมาที่ยางรถและกระจกหน้า พลทหารขับรถรีบหมอบลงต่ำ ขณะที่ซูเหยียนใช้ไหวพริบคว้าปืนพกสำรองที่เหน็บอยู่ข้างประตูรถออกมา ปัง! ปัง! เสียงปืนสนั่นหวั่นไหว ซูเหยียนในร่างหมอสาวผู้เคยผ่านการฝึกยิงปืนเพื่อป้องกันตัวมาก่อน เล็งไปที่มือของมือปืนคนหนึ่งอย่างแม่นยำจนปืนหลุดจากมือมัน “เห้ย! นังนี่มันยิงปืนเป็น!” มือปืนคนหนึ่งสบถ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังวิกฤต เสียงรถทหารที่วิ่งตามมาทีหลังก็ดังกระหึ่มขึ้น พร้