อดีตคู่หมั้นของนางร้าย ( Part 2 )

ในขณะที่กำลังเดินทางไปยังเรือนรับรองเพื่อพบเจอกับเซียวเหวินอวี่ ซูจินหลิงก็พยายามนึกทบทวนถึงชีวิตในชาติก่อนของตนเอง

นางกับเซียวเหวินอวี่มีพันธะหมั้นหมายกันมาตั้งแต่ครั้งยังเยาว์ เนื่องด้วยบิดาของนางกับเขาเป็นสหายสนิทกัน แต่เป็นเพราะนางในยามนั้นหลงรักกงจวินจนหัวปักหัวปำและไม่อยากไปลำบากที่ชายแดนหากแต่งงานกับเขา นางจึงได้ปฏิเสธการหมั้นหมายกับเขาไปเมื่อครึ่งปีก่อน และพยายามหาทางหมั้นหมายกับกงจวินแทน

ที่สำคัญนางยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของเซียวเหวินอวี่มาก่อน เพราะนางบ่ายเบี่ยงไม่ยอมพบเจอเขามาโดยตลอด และคิดว่าเขาคงเป็นพวกป่าเถื่อนชอบใช้กำลัง ไม่เหมือนกับกงจวินที่เป็นบัณฑิตดูมีความรู้ อีกทั้งยังมีฐานะสูงส่งเป็นถึงบุตรชายของท่านกั๋วกง ความคิดของนางในชาติก่อน ไม่ว่าอย่างไรเซียวเหวินอวี่ก็ไม่มีทางเทียบกับกงจวินได้อย่างแน่นอน

แต่เมื่อนางเดินทางมาถึงเรือนรับรอง และได้พบกับบุรุษที่กำลังนั่งสนทนาอยู่กับบิดา ความคิดในตอนนั้นของนางช่างดูโง่เขลายิ่งนัก

“หลิงเอ๋อร์ เจ้ามาแล้วหรือ”

ซูจินหลิงไม่ได้สนใจคำถามของบิดาเลยสักนิดเดียว เพราะสายตาของนางมัวแต่จับจ้องอยู่ที่ร่างของบุรุษผู้หนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นเซียวเหวินอวี่ อดีตคู่หมั้นของนาง

“ท่านคือ…” ซูจินหลิงหลงลืมมารยาทไปชั่วขณะ กระทั่งเดินเข้าไปใกล้กับเซียวเหวินอวี่ แล้วจับจ้องดวงหน้าของเขาไม่วางตา เพราะนอกจากเซียวเหวินอวี่จะมิใช่คนที่ดูป่าเถื่อน หากแต่เขายังเป็นชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง

ร่างกายของเขาดูสูงใหญ่กำยำ ประกายตามุ่งมั่นบดบังความห้าวหาญไว้ไม่มิด แม้ใบหน้าจะคร้ามแดดไปสักหน่อย แต่ก็ไม่ทำให้รัศมีของความหล่อเหลาลดน้อยลง ไหนจะสันกรามคมชัด คิ้วทรงกระบี่องอาจผึ่งผาย ดวงตาทั้งสองข้างหยักโค้งเล็กน้อยแลดูสง่างามทรงภูมิ ไม่ว่าจะมองอย่างไรเซียวเหวินอวี่ก็คือเทพบุตรชัดๆ

ซูจินหลิงรู้สึกว่าตนเองโง่เขลามากที่ชาติก่อนไปคว้าเอาเศษสวะอย่างกงจวินมาเป็นคู่หมั้นแทน

“อาการของเจ้าดีขึ้นแล้วหรือ”

เซียวเหวินอวี่ทำตัวไม่ถูกอยู่เล็กน้อย เมื่อซูจินหลิงเอาแต่จับจ้องมองเขาไม่วางตา เขาจึงได้เอ่ยถามว่านางเป็นอย่างไรบ้าง เพื่อไม่ให้สถานการณ์ในตอนนี้ดูน่ากระอักกระอ่วนจนเกินไป

ยามที่ซูจินหลิงได้ยินคำถามที่ดูราวกับห่วงใยของบุรุษตรงหน้า หัวใจของนางพลันเต้นสั่นไหวรุนแรงไม่เป็นจังหวะ ในตอนนั้น นางก็ตั้งมั่นเอาไว้ในใจ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ชาตินี้นางจะแต่งเป็นภรรยาของเซียวเหวินอวี่ให้ได้ แม้ว่านางจะถอนหมั้นกับเขาไปแล้วก็ตาม...

“อาการของข้าดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ เพราะได้ท่านพี่เซียวช่วยเอาไว้แท้ๆ” แม้จะเพิ่งเคยพบหน้ากันครั้งแรก ทว่าซูจินหลิงกลับเอ่ยเรียกอีกฝ่ายได้อย่างสนิทสนม อีกทั้งยังส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มไปให้ กระทั่งคนตาบอดก็ยังมองออกว่านางพึงใจในตัวเขา

ทว่าเซียวเหวินอวี่ในตอนนี้ยังรู้สึกขุ่นเคืองใจไม่หายที่นางส่งหนังสือถอนหมั้นไปให้กับเขาเมื่อครึ่งปีก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะรับไมตรีที่นางกำลังหยิบยื่นมาให้

“ข้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะช่วยเจ้าหรอก แต่เป็นเพราะตอนนั้นดื่มสุราหนักเกินไปหน่อยเลยเมาตกน้ำ”

มะ…เมาตกน้ำ!

ซูจินหลิงได้ยินเซียวเหวินอวี่เอ่ยบอกเช่นนั้นก็ถึงกับหน้าเหวอ เพราะนางคิดว่าที่เขากระโดดลงไปช่วยนางเพราะเขายังมีใจให้นาง แต่เป็นเพราะเขาเมาตกน้ำถึงได้ลากนางขึ้นมาด้วยอย่างนั้นหรือ!

แต่ไม่ว่าเขาจะช่วยนางเพราะสาเหตุอันใด อย่างไรนางกับเขาก็สัมผัสเนื้อตัวกันมาก่อนแล้ว จะให้นางปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ ได้อย่างไร

นางต้องนำมาใช้ประโยชน์สิ...

“แต่อย่างไรท่านพี่เซียวก็ช่วยข้าเอาไว้แล้ว อีกทั้งพวกเรายัง...”

“ท่านลุง ข้าขอตัวกลับก่อนนะขอรับ ประเดี๋ยวจะเดินทางกลับชายแดนไม่ทัน”

เซียวเหวินอวี่เอ่ยจบ เขาก็เร่งรุดออกไปทันที ซูจินหลิงที่คิดจะเจรจาเรื่องการหมั้นหมายกับเขาใหม่อีกครั้ง ก็ได้แต่ทำแก้มป่องด้วยความไม่พอใจ แต่กระนั้นก็ยังวิ่งไล่ตามเขาออกไปอยู่ดี