LOGIN7
เงามืดของความรัก
--------------------------
ซ่งผิงซื่อออกจากห้องพักมาสักพักแล้ว หญิงสาวจึงได้มานั่งในห้องอาหารและร่วมกินอาหารพร้อมกับเด็กๆ เธอมองดูเด็กนักเรียนของตนกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข ก่อนจะเหม่อมองออกไปด้านนอก สักพักก็พาหัวใจตนเองดำดิ่งลงไปยังอดีตที่เจ็บช้ำ เพราะเสียงเตือนกำหนดการล่วงหน้า ซึ่งเธอเป็นคนตั้งไว้ในโทรศัพท์ดังขึ้นมา...
14 กุมภาพันธ์ 2025 - วันถ่าย Prewedding
ซ่งผิงซื่อกดปิดเสียงและลบมันทิ้งอย่างรวดเร็ว...
ทำไมก่อนหน้านี้เราไม่ลบทิ้งไปนะ...
หญิงสาวนึกในใจ ก่อนจะหันไปปาดน้ำตาทิ้ง แม้ว่าเรื่องระหว่างเธอกับว่านเหลียงจะจบลงไปสามเดือนแล้ว แต่หญิงสาวก็ยังคงลืมมันไม่ลง
ต่อหน้าคนอื่นเธอก็สามารถทำตัวร่าเริงได้อย่างปกติ แต่พอมีอะไรมากระทบจิตใจเข้าก็อดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้
“ผิงซื่อ เธอต้องปลงได้แล้ว เธอควรจะดีใจมากกว่านะ”
พอได้ยินเสียงนั้น ซ่งผิงซื่อก็หันไปมอง พบว่าตอนนี้เพื่อนรักมานั่งอยู่ตรงหน้าแล้ว ซ้ำยังมองมาทางเธอด้วยความห่วงใย
“ถ้าเธอยังร้องไห้เพราะไอ้เลวนั่นอยู่อีก ฉันจะเลิกคบเธอจริงๆ”
จั๋วชิงบอกอย่างโมโห พลางนึกถึงเรื่องราวความรักของเพื่อนรักที่ไม่ว่ามองจากมุมไหน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นความโชคดีของซ่งผิงซื่อ
“จั๋วชิง ชาติที่แล้วฉันต้องติดค้างเธอมากแน่ๆ ชาตินี้ถึงได้กลัวเธอนัก”
“เธอกลัวฉันน่ะดีแล้ว แล้วก็เลิกเสียทีนะ ไอ้การที่ไปนึกถึงผู้ชายเส็งเคร็งแบบว่านเหลียง ดูยังไงมันก็ไม่เหมาะสมกับเธอ”
“ไม่รู้ว่าชาติก่อน ฉันไปทำอะไรใครไว้ ชาตินี้ถึงได้ไม่เคยสมหวังเรื่องความรักเลย ขนาดคนที่กำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้วก็ยังนอกใจไปทำผู้หญิงอื่นท้องได้”
“เธออย่ามัวไปตั้งคำถามเพื่อหาคำตอบไร้สาระ มูฟออนได้แล้ว เธอก็ไม่ได้ขี้เหร่อีกไม่นานก็มีคนมาจีบน่า”
“ฉันไม่อยากมีความรักอีกแล้ว ต่อไปจะอยู่เป็นโสด”
“ให้มันจริงเถอะ คนสวยอย่างเธอ โสดได้ไม่เกินครึ่งปีหรอกน่า เชื่อฉันเถอะ มามะ...เดี๋ยวฉันไปตักของอร่อยมาให้กิน แล้วก็เลิกเศร้าได้แล้ว”
“รู้แล้วๆ เชื่อเธอแล้วจริงๆ”
ในโลกนี้คงมีเพียงแค่จั๋วชิงเท่านั้นที่ห่วงใยเธอจริงๆ จำได้ว่าตอนที่เธอพบเจอเรื่องราวย่ำแย่ในเรื่องความรักก็มีจั๋วชิงนี่แหละที่นั่งร้องไห้ไปพร้อมกับเธอ
“ลองพูดให้ฉันฟังซิ”
“พูดอะไร?”
“ว่านเหลียงคนเลว ฉันจะลืมแกแล้ว” จั๋วชิงพูดอย่างใส่อารมณ์ จนอีกฝ่ายถึงกับหลุดขำ “พูดเร็ว พูดแบบจริงจังด้วย เร็วเข้า เร็ว!”
จั๋วชิงเขย่าแขนเพื่อนแรงๆ ทำให้ซ่งผิงซื่อจำต้องพูดมันออกมา
“ว่านเหลียงคนเลวฉันจะลืมแกให้ได้ เป็นยังไงบ้าง จริงจังพอไหม”
“ดีมาก ฉันไปตักอาหารก่อน เราต้องฉลองกันหน่อยที่เธอคิดได้แล้ว” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลุกจากโต๊ะไป ปล่อยให้ซ่งผิงซื่ออยู่ที่โต๊ะตามลำพัง
ว่านเหลียงคือผู้ชายที่เธอควรจะลืมจริงๆ ด้วยนั่นแหละ...
ว่านเหลียงเป็นเพื่อนสมัยเรียนของเธอกับจั๋วชิง แต่เส้นทางอนาคตของว่านเหลียงกลับไม่ได้เป็นครูตามโรงเรียนเหมือนพวกเธอ เพราะเขาไปเอาดีทางด้านการแสดงตั้งแต่ตอนเรียนอยู่ปีสาม ตอนนั้นมีแมวมองมาติดต่อให้เขาไปแคสโฆษณา
หลังโฆษณาชิ้นแรกถูกเผยแพร่ออกสู่สาธารณะ ชายหนุ่มก็ได้โอกาสทำงานในวงการอีกหลายชิ้น ทั้งถ่ายเอ็มวี เป็นตัวประกอบในซีรีส์ ถ่ายแบบ กระทั่งในที่สุดก็ได้กลายเป็นนักแสดงหนุ่มหน้าใหม่ที่มีชื่อเสียง
ตอนที่ชายหนุ่มยังไม่มีชื่อเสียงมากนัก ว่านเหลียงก็ยังคงคบหากับซ่งผิงซื่ออยู่ เพราะเขาจีบเธอตั้งแต่เรียนปีหนึ่งเทอมสอง ก่อนที่ทั้งคู่จะตัดสินใจคบหากันในที่สุด
เมื่อเขามีชื่อเสียงมากขึ้น เวลาที่จะได้ใช้ร่วมกันในฐานะแฟนก็หายไป เขาไม่สามารถไปเดตกับเธอได้เหมือนคู่รักวัยรุ่นทั่วไป ขนาดจะไปกินข้าวด้วยกันแต่ละทีก็ต้องสั่งมากินในรถตู้
การเดตของเขากับเธอเหมือนอารมณ์ของคนหนีภรรยาเที่ยวก็ไม่ปาน ขนาดเธอชวนเขาไปดูหนังเรื่องที่อยากดูด้วยกัน ทั้งคู่ก็ต้องแยกกันซื้อตั๋วแล้วต่างคนต่างเข้าไปในโรง
ซ่งผิงซื่อเป็นคนอดทนเก่งมาก หญิงสาวมองว่าเขากำลังมีชื่อเสียงและกำลังสร้างฐานะจึงไม่เคยต่อว่าหรือโกรธเคืองแม้แต่นิดเดียว ซ้ำยังสนับสนุนเขาอย่างมากด้วย
ต่อมาเมื่อเขาเริ่มมีคู่ขวัญเป็นดาราสาวคนหนึ่งในสังกัดเดียวกัน
ทั้งสองก็ต้องไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เพื่อสร้างภาพคู่จิ้นให้แฟนคลับปลาบปลื้ม ในขณะที่แฟนตัวจริงอย่างซ่งผิงซื่อได้แต่หลบอยู่ในเงามืดเท่านั้นกระทั่งคบหากันมาหลายปี ซ่งผิงซื่อก็เริ่มคุยกับเขาเรื่องอนาคต แล้วว่านเหลียงก็ตกลงว่าจะแต่งงานกับเธอ ทว่าในช่วงที่กำลังจัดเตรียมเรื่องงานแต่งงาน ว่านเหลียงกลับมาบอกเธอว่าเขาทำดาราสาวที่เป็นคู่ขวัญกันตั้งท้อง และแน่นอนว่าซ่งผิงซื่อไม่สามารถทนอยู่ในสถานะแบบนี้ได้อีกแล้ว เธอจึงยินยอมไปจากชีวิตของอีกฝ่าย โดยไม่ยินยอมรับเงินก้อนหนึ่งที่ชายหนุ่มเสนอมาให้
เขาบอกว่ายินดีจ่ายให้เธอเป็นค่าเสียเวลาที่ต้องมาคบหากับเขาจนป่านนี้และไม่ได้แต่งงานกัน แต่นั่นอาจไม่ได้เจ็บเท่าไร เพราะสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บช้ำยิ่งกว่าก็คือเธอเพิ่งรู้เมื่อไม่กี่เดือนมานี้เองว่า ว่านเหลียงกับดาราสาวคนนั้นแอบคบกันมาตลอด ตั้งแต่ตอนที่ถ่ายแบบร่วมกันครั้งแรก ซึ่งหมายความว่าเขาคบซ้อนในระหว่างที่ยังคบกับเธออยู่ด้วย
ภาพข่าวการแต่งงานของว่านเหลียงกับดาราสาวอย่างหลี่ถิงเป็นข่าวใหญ่เมื่อเดือนที่แล้ว ทุกคนต่างร่วมกันแสดงความยินดี ขอให้พวกเขารักกันอย่างชื่นมื่นตลอดไป
พอมาคิดดูตอนนี้ก็ตลกจริงๆ ว่านเหลียงกล่าวอย่างเห็นแก่ตัวว่าจะมอบเงินให้เธอ แต่เขาจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าช่วงเวลาในวัยสาวของทุกคนต่างมีค่า แต่เขาก็หลอกลวงและทำลายความรักของเธอจนป่นปี้ไม่เหลือ
ทว่าจู่ๆ เธอก็นึกไปถึงนิยายที่อ่านค้างไว้ที่ห้องพัก เรื่องนั้นคนที่เป็นนางร้ายที่มีชื่อเดียวกับเธอก็ต้องผิดหวังและตายไปเพราะความรักที่ลวงหลอกเช่นกัน และต่อให้มันเป็นแค่เพียงนิยายเท่านั้น แต่นั่นก็แสดงให้เห็นว่าใครๆ ก็ผิดหวังในความรักกันได้ทั้งนั้น เพราะฉะนั้นต่อไปนี้เธอจะไม่เอาตัวเองไปผูกติดกับผู้ชายหน้าไหนอีกแล้ว และหากจะต้องอยู่แบบโสดๆ เธอก็จะเป็นคนโสดที่มีความสุขที่สุด
เธอคิดกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น ก่อนจะหยิบไอแพดมาอ่านนิยายที่อ่านค้างไว้ออกมาจากถุงผ้าที่เอาติดตัวมาจากห้องพักด้วยเพื่ออ่านต่อ ทว่าก่อนจะเปิดไปอ่านในเนื้อหาของตอนต่อไป สายตาของเธอกลับโฟกัสไปที่ร่างของใครคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปเบื้องหน้า
หญิงสาวเห็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยอายุราวสองสามขวบที่สวมชุดแบบจีนโบราณกำลังวิ่งอออกมากลางถนน ด้วยความเป็นห่วงเธอจึงลุกจากห้องอาหาร ซึ่งตัวเองนั่งอยู่โซนด้านนอกอยู่แล้วไปดู
“พ่อแม่อยู่ไหนนะ ทำไมปล่อยให้ลูกสาวตัวน้อยๆ มาเดินกลางถนนคนเดียว” เธอบ่นและก้าวเร็วๆ ตรงไปหา ตั้งใจว่าจะไปคอยดูแลเพราะตรงนั้นไม่มีผู้ใหญ่แม้แต่คนเดียว
ทว่าจู่ๆ กลับมีรถยนต์คันหนึ่งขับมาตามถนนด้วยความเร็ว ซ่งผิงซื่อมัวแต่ห่วงเด็กน้อยจึงวิ่งไปคว้าตัวเด็กน้อยเอาไว้ ก่อนที่เธอจะถูกชนเข้าอย่างแรง จนทำให้ไอแพดที่เธอเผลอหยิบติดมือมาด้วยตกลงพื้น ก่อนที่ตัวเธอจะล้มลงโดยที่ศีรษะมีเลือดอาบเต็มไปหมดจากการถูกกระแทกอย่างแรงก่อนหน้านี้
เลือดจำนวนมากไหลนองไปตามพื้น ก่อนที่มันจะไหลไปอาบบน
ไอแพดที่กำลังเปลี่ยนหน้าไปอย่างรวดเร็ว“ผิงซื่อ!” จั๋วชิงทำจานอาหารในมือทั้งสองจานตกแตก เพราะตกใจกับภาพที่เห็น ตอนนั้นทุกอย่างดูโกลาหลมากๆ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไร นอกจากการวิ่งเข้าไปหาเพื่อนรักที่มีเลือดท่วมตัว
บทส่งท้าย ชาตินี้ขอมีเพียงเจ้าความรักระหว่างเขากับซ่งผิงซื่อ คงไม่ต่างจากความฝันในวัยเด็กที่ยากจะตื่นได้ ดังนั้นต่อให้มีสตรีงดงามทั่วทั้งใต้หล้ามายืนเรียงให้เลือกเฟ้น ใจเขาก็ยังคงเลือกแค่เพียงนาง ในความทรงจำของเขา นับตั้งแต่ได้พานพบนางในตอนที่อีกฝ่ายมีอายุสิบสามหนาว องค์หญิงตัวน้อยจากต่างแคว้นก็ได้มาสร้างที่พำนักอยู่ในใจของเขาแล้ว เมื่อเวลาผ่านพ้น จนสองคนหลอมรวมเป็นหนึ่ง เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขารักนางอย่างลึกซึ้ง ดังนั้นชายหนุ่มจึงแทบไม่เสียเวลาคิดเลย เมื่อองค์จักรพรรดิกล่าวว่าจะมอบสมรสพระราชทานให้กับเขา ทว่าการแต่งงานครั้งนี้ ย่อมหมายถึงการต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไปหลายสิ่ง รวมถึงในอนาคตยังต้องทำหน้าที่ปกครองแคว้นเว่ยที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะต้องทำมาก่อนด้วย แต่เพื่อสตรีที่รักแล้ว...ไม่ว่าอะไรเขาก็ยอมแลกทั้งนั้น ขอเพียงให้ได้อยู่กับนางเป็นพอ “ท่านยินดีแต่งกับข้า ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องสูญเสียความเป็นอิสระอย่างนั้นหรือ” ซ่งผิงซื่อเอ่ยถามขณะเดินกุมมือกับอีกฝ่ายไปด้วยกันในอุทยานหลวง ยามนี้นางกับเขาสามารถแสดงความรักที่มีต่อกันได
40 ชีวิตคนไม่จีรังชีวิตคนเราไม่จีรัง เช่นเดียวกับอำนาจที่เพียงพริบตาก็มลายหายไปราวกับหมอกควันสายหนึ่ง... ซ่งผิงซื่อกับเว่ยว่านคุนได้พาอันหลี่จิ้งมาพบกับองค์รัชทายาทถึง ในคุกหลวง แม้เขาจะได้รับการปฏิบัติด้วยอย่างดี แต่ให้อย่างไรที่นี่ก็คือที่คุมขังที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน บรรยากาศอับชื้นนี้ ทำให้ซ่งผิงซื่อนิ่วหน้าด้วยความไม่ชอบใจ ซ้ำยังรู้สึกวิงเวียนตลอดเวลา “พี่ว่านคุน ข้ารู้สึกเวียนหัว และเหมือนจะอาเจียนเลย ข้าขอไปรอข้างนอกนะเจ้าคะ” “เจ้ารีบให้จั๋วชิงพาออกไปก่อน เดี๋ยวอีกครู่ พี่จะตามไปนะ” “เจ้าค่ะ” นางขานรับและรีบหมุนกายกลับออกไป โดยมีจั๋วชิงเข้ามาประคอง ทางด้านอันหลี่จิ้งเห็นว่าองค์หญิงไม่ค่อยสบายก็เอ่ยกับองค์ชายใหญ่เพียงว่า “องค์ชายส่งหม่อมฉันตรงนี้ก็ได้เพคะ” “ได้ ก่อนไปข้ามีสิ่งนี้มอบให้เจ้า ฮองเฮาฝากมาบอกว่าให้ข้านำมันมาให้องค์รัชทายาท แต่ข้ามาคิดๆ ดูแล้ว เขาคงไม่อยากพบหน้าข้านักหรอก เจ้าเอาไปให้เองเถอะ” “ได้เพคะ ขอบคุณองค์ชายใหญ่ยิ่งนักที่เมตตา หม่อมฉันคงได้แต่ตอบแทนท่านในวันหน้าแล้ว” อันหลี่จิ้งยอบกายล
39 รักแท้มีจริงหรือไรออกเรือนกับบุรุษไม่จริงใจ ไฉนเลยจะได้รักแท้ไปครอบครอง... อันหลี่จิ้งเพิ่งประจักษ์ในคำกล่าวที่ว่าก็ในคืนนั้นนั่นเอง เนื่องจากเว่ยว่านชางได้ลอบเข้ามาในเรือนพักของภรรยา ทว่าสิ่งแรกที่เขาถามกับนางก็คือคำถามที่ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงหรือไม่ อันหลี่จิ้งไม่รั้งรอที่จะเข้าไปสวมกอด พร้อมกับเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้สามีได้รับรู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงๆ ทว่าไม่เพียงเว่ยว่านชางจะไม่มีสีหน้าที่ยินดี เขากลับมีโทสะจนผลักหญิงสาวลงไปกองกับพื้นพรม “ชั่วช้านัก! เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้มารหัวขนเช่นนี้เกิดขึ้นมาได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้จะต้องทำให้ข้าสูญเสียทุกสิ่ง” “องค์รัชทายาทเพคะ ทำไม...” “เจ้านี่มันช่างโง่เง่านัก แม้ว่าข้าจะรักเจ้าเพียงใด เจ้าก็ไม่มีทางสำคัญไปกว่าตำแหน่งรัชทายาทของข้า ตำแหน่งนี้กว่าข้าจะได้มานั้นไม่ง่ายเลย เจ้าคิดหรือว่าข้าจะยอมสูญเสียมันไป” เว่ยว่านชางระบายความอัดอั้นตันใจออกมาจนหมด ที่ผ่านมาเขาต้องใช้ความพยายามมากมายกว่าจะได้ตำแหน่งนี้มาครอง แต่กลับต้องมาสูญเสียไปเพราะมารหัวขนที่ตัวเขาเองไม่ต้องการ
38 เชื่อมั่นในบุพเพฮองเฮาปรึกษากับองค์จักรพรรดิถึงเรื่องของโอรส ด้วยพวกเขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้เว่ยว่านชางจะรับทราบด้วยหรือไม่ “ฝ่าบาท เรื่องนี้เราควรทำเช่นไรดีเพคะ หากสิ่งที่องค์หญิง เถียนเอ๋อร์กล่าวเป็นความจริง ไม่เท่ากับว่าความพยายามของเราที่ผ่านมาสูญเปล่าหรือ” “หากว่านชางทำตัวเหลวไหล เห็นทีว่าตำแหน่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นอาจต้องเปลี่ยนแปลง” “หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” ฮองเฮากล่าวอย่างเข้าใจ พลางเอื้อมมือไปสัมผัสมือขององค์จักรพรรดิ ทั้งสองมองหน้ากันโดยไม่ต้องมีคำพูดใด เพราะเข้าใจกันดีว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องที่จะเห็นแก่ครอบครัวเพียงอย่างเดียวได้ เนื่องจากแคว้นเว่ยกับแคว้นเถียน ในยามนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีริ้วคลื่นแห่งความแก่งแย่งเกิดขึ้น เพราะขุนนางบางส่วนในแคว้นต่างสนับสนุนให้แคว้นเว่ยหาทางผนวกรวมแคว้นเถียนเป็นหนึ่งเดียว โดยใช้องค์หญิงเถียนเอ๋อร์เป็นหมากชน ทว่าการศึกย่อมต้องวางแผน และใช้เวลาหลายปี ดังนั้นหากการแต่งงานครั้งนี้ไม่เกิดขึ้น ย่อมไม่อาจยื้อเวลาให้แคว้นเว่ยสั่งสมไพร่พล เพื่อเตรียมการรับศึกได้ เว่ยว่านชางที่ตั้งใจมาปรึกษาเรื่องนี้กับบิด
37 นางช่างดื้อรั้นเสียจริงหลายวันต่อมา... เว่ยว่านคุนกลับมาจัดการเรื่องของซ่งผิงซื่อ ซึ่งหายตัวไประหว่างการเดินทางมาเยือนแคว้นเว่ย ด้วยการสร้างหลักฐานเท็จจากความร่วมมือของซ่งซีอัน ทุกคนในวังหลวงแคว้นเว่ยจึงได้รับทราบว่า หญิงสาวเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงรถม้าหน้าผา จนตอนนี้ก็ยังหาตัวไม่พบ ทว่าในตอนที่เว่ยว่านชางทราบข่าว ตัวเขาดูมีท่าทีที่สงบนิ่งไม่มีความตื่นตระหนกตกใจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังกล่าวว่าในเมื่อคนตายไปแล้วก็ให้มันจบไปเถิด ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้อันหลี่จิ้งรู้สึกยินดีกับเรื่องที่ได้รับทราบมา ไม่น้อย หญิงสาวจึงหมายมาดว่าหลังจากนี้คงเหลือเพียงนางกับลูกเท่านั้นที่จะได้เป็นหนึ่ง ส่วนทางด้านเว่ยว่านคุน เมื่อเห็นว่าทางวังหลวงไม่เกิดความสงสัย ชายหนุ่มก็ตั้งใจจะหาเวลาสนทนากับองค์จักรพรรดิเพื่อขอออกเดินทาง แต่ยังไม่ทันจะได้จัดการเรื่องนั้นได้ดังใจ ปิ่นเฉียนก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในหอหมื่นอักษร “ปิ่นเฉียน เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่” เว่ยว่านคุนถามขึ้นมา ก่อนจะมีสีหน้าตื่นตกใจเพราะคิดไปไกลว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีกับภรรยาของตน “ข้าสั
36 บุพเพรักร่วมห้อง เดินทางอีกไม่กี่ลี้ก็จะเข้าสู่เขตแดนแคว้นเว่ยแล้ว... ซ่งผิงซื่อกรีดนิ้วลงบนม่าน ทอดมองทิวทัศน์ที่ยามนี้มีหิมะโปรยปรายลงมาเป็นระยะ มือของนางเอื้อมออกไปนอกชายคารถม้า ปล่อยให้ละอองหิมะเย็นเยียบตกต้องลงบนฝ่ามือ เพียงไม่นานสายลมก็พัดก้อนน้ำแข็ง จนมันละลายกลายเป็นเพียงละอองไอน้ำ ซ่งผิงซื่อพรูลมหายใจอีกคราให้กับความรู้สึกหนักอกอันยากอธิบายยามนี้นางได้ข่าวจากคนของเฉียนฟ่านหลิงมาแจ้งแล้วว่าซู่เฟยตั้งครรภ์แล้ว ทว่าการตั้งครรภ์ครั้งนี้ถูกปิดเป็นความลับเอาไว้ ซึ่งหญิงสาวแน่ใจว่า อันหลี่จิ้งย่อมมีแผนการบางอย่างวางไว้แล้ว หรือไม่บางทีก็อาจต้องการรอให้นางไปถึงที่นั่นก่อนจึงค่อยเปิดเผยความจริง แต่ก็ดี...หากความจริงเรื่องนั้นเปิดเผยออกมา แคว้นเถียนก็จะมีเหตุผลมากพอให้ตัดสัมพันธ์กับแคว้นเว่ย จากนั้นก็คงมีการกรีฑาทัพมาบุกยึดตามรายละเอียดในหน้าประวัติศาสตร์อย่างที่ควรจะเป็นไป สงครามใดบ้างยากจะหลีกหนีความสูญเสีย นางคงไม่อาจช่วยได้ทุกคน แต่อย่างน้อยเมื่อนางไปถึงที่แคว้นเว่ย และได้รั้งตำแหน่งพระชายาเอกอาจพอจะต้านความสูญเสียไว้
5.2ซ้อนแผนในคืนเดียวกันนั้นเอง จั๋วชิงถูกส่งตัวออกไปจากวังทางประตูเมืองด้านทิศใต้ โดยมีรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนผ่านออกไป ทว่าก่อนที่นางจะเดินทางไกลก็ยังพยายามโน้มน้าวคุณหนูของตนให้หนีไปพร้อมกันกับนาง“คุณหนู ท่านไปกับข้าเถิดเจ้าค่ะ กลับแคว้นเถียนของเรากันเถิด”นางพยายามเกลี้ยกล่อมนายสาวมาทั้งวันแล้ว
5.1เรื่องราวน่าสงสัยบรรดาขุนนางในราชสำนักยามนี้ไม่มีใครกล้าขอโอกาสให้พระชายารองอันหลี่จิ้ง เนื่องด้วยความผิดในครานี้หนักหนานัก ด้วยเหตุนี้เององค์รัชทายาทจึงถูกองค์จักรพรรดิสั่งห้ามมิให้ไปติดต่อกับสตรีนางนั้นอีกทว่าเว่ยว่านชางมีความผูกพันกับสตรีนางนั้นอย่างลึกซึ้งยิ่ง เขาจึงไม่อาจทนนิ่งดูดาย ปล่อ
4วันนี้ฟ้าปลอดโปร่งยิ่ง... ซ่งผิงซื่อนั่งอยู่ในศาลาแปดเหลี่ยมหน้าตำหนักทอดมองออกไปยังทิวทัศน์ด้านหน้าที่มีกิ่งเหมยแผ่กิ่งก้านไปทั่ว ในใจกำลังฮัมเพลงอย่างสบายใจ รอยยิ้มกระจ่างใสแข่งกับดวงตะวันยามสาย “วันนี้พระชายาของข้าดูสดชื่นยิ่ง มีเรื่องใดให้เจ้าดีใจอย่างนั้นหรือ” เ
บทที่ 3 ขุดบ่อล่อปลา เชื้อไฟแห่งความมุ่งมั่นของอันหลี่จิ้งนั้นมีนามว่า...อันหมิงเหยา ซ่งผิงซื่อมิใช่สตรีที่สักแต่จะแก้แค้นอย่างโง่งม เมื่อยามนางคิด ‘กำจัด’ ย่อมต้องมองมดปลวกเหล่านั้นให้ถ่องแท้ บิดาของนางเคยสอนว่า หากต้องการอยู่ในจุดยิ่งใหญ่ได้นาน นางจำเป็นต้องยอมสละบางสิ่งเพื่อใ







