9 ผู้หวนกลับ

9

ผู้หวนกลับ

ซ่งซีอันในประวัติศาสตร์มีประวัติให้ศึกษาไม่มาก เนื่องจากเอกสารในสมัยนั้นต่างก็สูญหายไป มีเพียงตำนานเล่าขานว่าเขาเป็นเสนาบดีแห่งยุคที่มีอำนาจเป็นรองเพียงองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเถียนเท่านั้น

บัดนี้ซ่งผิงซื่อผู้มาจากอนาคตนั้นแจ้งแก่ใจแล้ว เพราะลักษณะของซ่งซีอันเกรงขามยิ่ง ใบหน้าของเขาในยามปกติช่างเรียบเฉยเสียจนน่ากลัว อีกทั้งยังคาดเดาอารมณ์ได้ยากนัก

ขนาดนางอยู่ในฐานะบุตรีของเขายังอกสั่นขวัญแขวนถึงเพียงนี้ หากเป็นผู้อื่นที่อยู่ภายนอกและมีฐานะต่ำกว่าจะไม่ยิ่งขวัญหนีดีฝ่อหรอกหรือ แล้วอีกอย่างที่ซ่งผิงซื่อสังเกตได้ รวมถึงได้มาจากความทรงจำของคุณหนูซ่งที่หลงเหลือไว้ก็คือ นางกับบิดามีความสัมพันธ์อย่างห่างเหิน พวกเขาแทบไม่เคยร่วมโต๊ะอาหารกันเลยด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความห่วงหาอาทรหรือความบอุ่นต่างๆ คุณหนูซ่งผิงซื่อล้วนไม่เคยได้รับ

นับตั้งแต่มารดาตายจากไป บิดาของนางก็เหมือนจะทอดทิ้งให้นางอยู่กับแม่นม วันๆ จะมาเจรจาด้วยก็เฉพาะมนตอนที่มีเรื่องสำคัญเท่านั้น

การพบหน้ากันระหว่างสองพ่อลูก จึงเต็มไปด้วยความประหม่าและกระอักกระอ่วนยิ่งนัก ทว่านอกจากความรู้สึกเช่นนี้แล้ว ซ่งผิงซื่อยังรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาด้วย เพราะใบหน้าของซ่งซีอันช่างเหมือนกับพ่อของตนที่ตายจากไปนานแล้วเหลือเกิน

นี่นางจะขอทึกทักได้หรือไม่ว่านี่คือชาติที่แล้วของตน ก่อนหน้าจะไปเกิดใหม่เป็นครูสาวอย่างซ่งผิงซื่อ เพราะทุกคนในชีวิตของนางในชาติที่เป็นครูสาวกำพร้าครอบครัว ช่างมีหลายคนที่นางรู้สึกคุ้นเคยทั้งจั๋วชิง

ทั้งท่านเสนาบดีซ่งซีอัน

ในระหว่างที่จมดิ่งในภวังค์ส่วนตัว ซ่งซีอันก็เอ่ยขึ้นมาเรียบๆ

“พ่อได้ข่าวว่าเจ้าล้มป่วยในระหว่างที่พ่อไม่อยู่”

“ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านพ่อที่ห่วงใย”

“เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ซ่งซีอันได้มาเห็นว่าบุตรสาวของเขาดูสบายดีก็โล่งใจแล้ว และคิดจะจากไป แต่กลับเป็นซ่งผิงซื่อที่เอื้อมคว้าชายแขนเสื้อของบิดาไว้อย่างอาวรณ์

“ท่านพ่อเจ้าคะ”

“ว่าอย่างไร” ซ่งซีอันมองบุตรสาวด้วยความแปลกใจ ที่ผ่านมาซ่งผิงซื่อไม่เคยใกล้ชิดกับเขาเลย และนับตั้งแต่ที่ภรรยารักลาจาก เขาก็หลีกเลี่ยงที่จะมาอยู่ใกล้นาง เพราะมันทำให้เขาหวนคิดถึงภรรยาตน

ใบหน้าของสองแม่ลูกคล้ายคลึงราวกับคนเดียวกัน ซ่งซีอันจึงไม่อาจทานทนอยู่ชิดใกล้นางได้ ซ้ำลึกๆ เขายังมีความเห็นแก่ตัวและเคยพร่ำโทษว่า ที่ภรรยาของเขาต้องตายไปอย่างน่าสงสาร ก็เพราะนางเอาตัวเข้าบังคมกระบี่ของคนร้ายที่มุ่งหมายจะทำร้ายเด็กน้อยวัยเพียงไม่กี่ขวบอย่างซ่งผิงซื่อ

แม้ซ่งซีอันจะไม่เคยแสดงท่าทีเกลียดชังบุตรสาวของตน แต่ความเหินห่างที่แสดงออกมาตั้งแต่นางจำความได้ก็ทำให้ซ่งผิงซื่อวางตัวกับบิดาอย่างเหินห่าง นางมองเขาเป็นบิดาก็จริง แต่ไม่เคยคาดหวังเรื่องความอบอุ่น

ทว่านั่นมิใช่พื้นนิสัยของซ่งผิงซื่อผู้มาจากอนาคต หญิงสาวผูกพันกับคนในครอบครัวอย่างมาก แต่สุดท้ายความตายก็มาพรากพวกท่านไปจากเธอ ยามนี้เมื่อได้ข้ามมิติมายังต่างภพ และได้พบเจอกับบุรุษที่เหมือนบิดาของตนแทบทุกกระเบียดนิ้วเช่นนี้ หญิงสาวก็อดที่จะรู้สึกโหยหาไม่ได้

“ข้าคิดถึงท่านพ่อมากเจ้าค่ะ” นางโผเข้าไปกอดอีกฝ่ายอย่างคนขาดความอบอุ่น นางโหยหาอ้อมกอดของบิดามานานแล้ว เมื่อตอนนี้มีคนที่มีความผูกพันในฐานะพ่อลูกอยู่ตรงหน้า ซ้ำยังมีหน้าตาและท่าทางไม่ต่างจากบิดาตน ความอ่อนแอที่ถูกกดเก็บไว้จึงค่อยๆ ปริแตก

ร่างเพรียวบางสั่นไหวอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย ซ่งซีอันที่ตกใจว่าถูกบุตรสาวกอดอย่างไม่ทันตั้งตัวก็กระชับอ้อมแขนของเขาให้แน่นขึ้น พร้อมกับลูบศีรษะเล็กเบาๆ

“พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว อย่าร้องไปเลย”

น้ำเสียงที่อบอุ่นไม่ต่างจากน้ำทิพย์ที่มาเยียวยาจิตใจ เดิมทีซ่งผิงซื่อที่ต้องข้ามมิติเวลามายังยุคโบราณอย่างโดดเดี่ยวก็อ้างว้างอยู่แล้ว แต่เมื่อมีคนสำคัญมาปลอบโยน ความรู้สึกรวดร้าวและสับสนบางอย่างจึงเสมือนได้รับการเยียวยาให้ค่อยๆ ดีขึ้นทีละน้อย

“ขอโทษเจ้าค่ะ ข้าขี้แยเกินไปแล้ว”

“เจ้าดูแปลกไปมาก”

“คงเพราะข้าล้มป่วยก่อนหน้านี้ จิตใจเลยอ่อนไหว หวังว่าท่านพ่อจะไม้ถือโทษนะเจ้าคะ” นางผละออกจากอ้อมแขนของบิดาไปแล้ว ในตอนที่กล่าวประโยคนี้ ซึ่งซ่งซีอันก็เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยตอบรับเท่านั้น

“ตอนนี้เจ้าอยู่ที่บ้านจะอ่อนไหวตามประสาดรุณีน้อยก็มิใช่เรื่องแปลก แต่อีกเดือนหนึ่งข้างหน้าเมื่อเจ้าเดินทางไปกับพ่อ ย่อมต้องไม่ทำตัวเป็นภาระให้ผู้คนต้องคอยห่วงใย”

“ท่านพ่อจะไปที่ใดอีกเจ้าคะ ทั้งที่เพิ่งจะกลับมา แล้ว...”

ซ่งผิงซื่อไม่กล้าถามต่ออีกแล้ว เพราะแววตาของซ่งซีอันมองนางกลับมาอย่างดุดันยิ่ง ซ่งผิงซื่อเพิ่งตระหนักได้ว่าคุณหนูซ่งคนก่อนไม่เคยซักไซ้บิดาของตน ขอเพียงเขากล่าวสิ่งใด นางก็ทำเพียงตอบรับอย่างเรียบง่ายเท่านั้น

“ข้าขออภัยเจ้าค่ะ ข้าไม่ควรซักถามให้ท่านพ่อรำคาญใจเลย”

“ไม่เป็นไร เจ้ารู้ไว้ก็ไม่ผิดหรอก”

ซ่งผิงซื่อใจชื้นขึ้นมาครามครัน เมื่อเห็นบิดามีท่าทีผ่อนคลาย แม้นางจะเข้าใจดีว่าซ่งซีอันรักบุตรสาว แต่นางเป็นสตรีที่มาจากอนาคตย่อมมีเสี้ยวหนึ่งในใจที่รู้สึกหวาดวิตกไปบ้าง

“เราจะไปที่ไหนกันหรือเจ้าคะ”

“แคว้นเว่ย” ซ่งซีอันกล่าวอย่างสุขุม หากแต่ทำให้บุตรีของเขาที่กำลังรินชาให้ถึงกับเสียอาการ มือของนางสั่นเทาจนเทชาที่เพิ่งต้มได้ไม่ตรงถ้วย

“ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าซุ่มซ่ามเอง”

“ไม่เป็นไร เจ้าไม่ถูกลวกก็ดีแล้ว”

“ท่านพ่อเจ้าคะ เหตุใดข้าต้องเดินทางไปด้วย การเดินทางไปต่างแคว้นมิใช่เป็นหน้าที่ของบรรดาขุนนางและคณะทูตหรอกหรือเจ้าคะ”

ชื่อของแคว้นเว่ยทำให้ซ่งผิงซื่อรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาราวกับจับไข้ แคว้นเว่ยคือแคว้นเชื่อมสัมพันธ์ของแคว้นเถียน ซึ่งปรากฏอยู่ในเนื้อหาของนิยายเรื่องที่นางได้อ่าน และหากเรื่องราวหลังจากนี้มีความเกี่ยวข้องตามเนื้อเรื่องที่เคยอ่านมาจริงๆ แคว้นเว่ยย่อมต้องทำให้ซ่งผิงซื่อพานพบปัญหาในอนาคต

“เพราะการเดินทางไปเยือนแคว้นเว่ยในครั้งนี้ จุดหมายสำคัญของเรามิใช่เพียงแค่การเชื่อมสัมพันธ์ทั่วไปน่ะสิ” ซ่งซีอันกล่าวกับบุตรี สีหน้าของเขามีแววยุ่งยากใจปรากฏ

“องค์จักรพรรดิหมายมาดว่าการเดินทางไปเยือนแคว้นเว่ยของเราในครั้งนี้ จะเป็นการประเมินท่าทีของฝั่งนั้นว่าต้องการเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นเราหรือไม่”

“คงมิใช่ว่าข้าคือตัวเชื่อมสัมพันธ์ที่ว่าหรอกนะเจ้าคะ”

ครั้งนี้บิดามิได้ตอบ ทว่านั่นก็เพียงพอแล้ว เพราะสายตาที่ซ่งซีอันมองมาเต็มไปด้วยประกายมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า

ซ่งผิงซื่อได้แต่กลืนน้ำลายลงคอออย่างยากลำบาก ดูท่าว่าชะตาของสตรีนางนี้จะไม่มีวันสงบสุขจริงๆ