6 ฝันอันยาวนาน

6

ฝันอันยาวนาน

ฝันนี้ยาวนานนัก...คิดว่าจะไม่มีโอกาสได้ตื่นเสียแล้ว

ซ่งผิงซื่อเมียงมองออกไปนอกหน้าต่าง ยามนี้ย่างเข้าสู่เหมันตฤดูแล้ว ทั้งลานกว้างหน้าเรือนพักของนางจึงเต็มไปด้วยหิมะที่จับตัวเป็นกลุ่มก้อนมากบ้างน้อยบ้างในแต่ละวัน

บรรดาสาวใช้นับสิบในจวนกำลังเร่งมือทำความสะอาดด้วยท่านเสนาบดีผู้เป็นเจ้าของจวนนั้นเป็นผู้เข้มงวดและเน้นหนักในเรื่องความเป็นระเบียบอย่างยิ่ง

ซ่งผิงซื่อเพ่งสมาธิอยู่กับการชงชา นางเลือกที่จะใส่ใบชาลงไปไม่มากนักเพราะโดยปกตินางชอบเครื่องดื่มอย่างอื่นมากกว่า

คิดถึงชาเขียวปั่นจังเลย...

ซ่งผิงซื่อทอดถอนใจ ขณะรอให้ชาที่ต้มอยู่เริ่มเดือดจึงรินน้ำชาที่มีเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ลงในถ้วยกระเบี้องเคลือบเนื้อดี จิบเพียงเล็กน้อยก็ต้องวางเพราะมีสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มนางหนึ่งเดินมาหา

สตรีนางนี้มีหน้าตาจิ้มลิ้มและยิ้มแย้มมาแต่ไกล ทำให้บรรยากาศอึมครึมในความรู้สึกของซ่งผิงซื่อผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิม

“จั๋วชิง สีหน้าของเจ้าสดใสยิ่งนัก มีข่าวดีอันใดกันหรือ” ผู้เป็นนายสาวเอ่ยเย้า

“ทหารคุ้มกันล่วงหน้ามาแจ้งข่าวว่านายท่านกำลังจะกลับมาจากเถียนโจวแล้วเจ้าค่ะ”

‘นายท่าน’ ที่จั๋วชิงกล่าวถึงแน่นอนว่าคือซ่งซีอัน บิดาของคุณหนูซ่งผิงซื่อ ก่อนหน้านี้เขาถูกส่งไปเป็นตัวแทนจักรพรรดิเพื่อปลอบขวัญประชาเรื่องอุทกภัยครั้งใหญ่ที่ทำให้เกิดความสูญเสียทั้งชีวิตและทรัพย์สินไม่น้อย

ทว่าหลังจากบิดาของนางจากไปครึ่งปี บัดนี้เขากำลังจะเดินทางกลับมาแล้ว แต่ซ่งผิงซื่อในช่วงหกเดือนที่ผ่านมานี้กลับเปี่ยมไปด้วยความเปลี่ยนแปลง จนทุกคนในจวนต่างพากันตั้งข้อสังเกตอย่างเงียบๆ

การล้มป่วยด้วยอาการไข้ป่าของคุณหนูคนงามในตอนที่ติดตามองค์จักรพรรดิไปยังเขตล่าสัตว์หลวงเมื่อหลายเดือนก่อน ทำให้คุณหนูนอนซมอยู่เป็นเดือน และหลังจากฟื้นฟูร่างกายจนแข็งแรงขึ้นมาได้ ท่าทีของคุณหนูก็เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ

แม้แต่ตัวของซ่งผิงซื่อเองก็เกือบจะไม่รู้จักตนเองไปเสียแล้ว เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับนางเมื่อราวห้าเดือนก่อนเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง

ในครานั้น...นางแทบไม่อยากเชื่อว่าวิญญาณของตนที่คิดว่าแตกดับแล้วของตนจะถูกนำพาในเข้ามาอยู่ในช่วงเวลาในประวัตศาสตร์ที่มีส่วนคล้ายคลึงกับนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่ตนเองยืมมาจากห้องสมุดของโรงเรียนที่ตนเองเป็นครูอยู่ที่นั่น

เรื่องราวนี้เริ่มต้นขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ของปี 2025...

ความรักของสตรีนางหนึ่ง นำพามาซึ่งความวิบัติแห่งแคว้นเว่ย...พระชายาเอกนางนี้กลายเป็นสตรีที่ถูกคนทั่วแคว้นก่นด่าถึงความโหดเหี้ยมของนาง...

นั่นคือเนื้อความในย่อหน้าสุดท้ายของเรื่องราวในองก์แรกของนิยายที่กำลังถูกเปิดอ่านอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าคนอ่านก็กำลังรู้สึกเศร้าจนรับไม่ได้

“จบเศร้าเกินไปไหมแบบนี้ ไม่อยากอ่านต่อเลยแฮะ”

ซ่งผิงซื่อที่เปิดไอแพดค้างไว้ที่หน้าเดิมสูดน้ำมูกแรงๆ เมื่ออ่านถึงหน้าสุดท้ายขององก์แรกของเนื้อหาในเล่มที่หนึ่งของนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่หญิงสาวโหลดจากระบบของห้องสมุดประจำโรงเรียนมาอ่าน

หญิงสาวสูดน้ำมูกแรงๆ ขณะดึงทิชชู่มาซับน้ำตาเสียหลายแผ่น เมื่อได้อ่านถึงเรื่องราวของนางร้ายในนิยายเรื่องนั้นที่มีชื่อเดียวกับตนเอง

แรกทีเดียวซ่งผิงซื่อก็มิได้ใส่ใจที่จะอ่านนิยายอิงประวัติศาสตร์มากนัก เนื่องด้วยเธอไม่ได้ชื่นชอบเรื่องราวของยุคสมัยโบราณสักเท่าไรนัก ทว่ามันมีเหตุผลที่ทำให้จู่ๆ เธอก็เกิดใส่ใจมันขึ้นมา

เมื่อราวสามเดือนก่อนหน้านี้ หญิงสาวได้พานักเรียนชั้นประถม

ที่ตนเองเป็นครูประจำชั้นอยู่ไปทัศนศึกษาที่เมืองเถียนซ่ง ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ ทางต้อนเหนือของจีน ซึ่งที่นั่นเดิมทีก็เป็นศูนย์กลางของแคว้นเถียนในอดีต และแม้แต่นามของเมืองก็มาจากชื่อของแคว้นเถียนผสมกับนามของสกุลขุนนางที่มีความสำคัญในยุคหนึ่งของแคว้นเถียนอย่างสกุลซ่ง

จะว่าไปแล้วแซ่ของนางก็พ้องกับคำว่าซ่งนั่นพอดี...

แรกทีเดียวซ่งผิงซื่อก็มิได้ใส่ใจใดๆ หรอก เนื่องจากผู้คนบนแผ่นดินใหญ่มักมีแซ่ซ้ำกันเป็นจำนวนมาก ทว่าในคืนแรกที่เธอมาพักที่โรงแรมขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่มีการตกแต่งแบบเรียบง่าย เน้นให้ผู้คนที่มาเที่ยวชมซึมซับวิถีโบราณอันเก่าแก่ให้มากทีที่สุด หญิงสาวก็ต้องตกใจตั้งแต่ตัวสถานที่ของโรงแรมที่มีการออกแบบตกแต่งให้คล้ายจวนขุนนางในยุคโบราณ มิหนำซ้ำบรรดาพนักงานในโรงแรมต่างก็แต่งกายแบบย้อนยุค

ความรู้สึกคุ้นเคยสายหนึ่งทำให้ซ่งผิงซื่อรู้สึกขนลุกเล็กๆ ตอนนั้นเธอทั้งขำ ทั้งกลัวในความเข้มขลัง ทว่าต่อมาก็ใจชื้นขึ้นเนื่องจากห้องพักที่เธอได้เข้าพักนั้นได้นอนร่วมกับเพื่อนครูอีกคนที่สนิทสนมกัน

อย่างน้อยถ้ามีผีหลอก...เธอก็คงไม่ต้องนอนกลัวคนเดียว

ซ่งผิงซื่อคิดอย่างอุ่นใจ และเริ่มลงมือจัดข้าวของให้เป็นระเบียบเมื่อเข้าห้องพัก ทว่าเธอก็ไม่มีเวลาที่จะสนใจตัวเองนานนัก เนื่องจากจำต้องไปสมทบกับครูคนอื่นๆ ที่ต้องไปประชุมความพร้อมในการดูแลนักเรียนกว่าร้อยคนที่มาทัศนศึกษาในคราวนี้

“ผิงซื่อ...เธออยากจะเปลี่ยนชุดก่อนหรือเปล่า ฉันจะขออาบน้ำสักหน่อยน่ะ” เพื่อนครูเอ่ยขึ้นหลังจากจัดข้าวของของตนเองแล้ว

“จั๋วชิง เธอใช้ห้องน้ำก่อนได้เลยนะ ฉันอยากจะออกไปดูเด็กๆ หน่อย ไม่รู้ว่ามีใครซุกซนออกไปจากห้องอาหารหรือเปล่า”

“เธอนี่นะเป็นคุณครูตัวอย่างจริงๆ เลย”

จั๋วชิงเอ่ยแซวเพื่อน ซ่งผิงซื่อกับจั๋วชิงรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ทำให้ทั้งสองสนิทกันมากๆ ขนาดตอนที่เลือกมาสอบเป็นครูก็ยังเลือกที่จะมาสอบเข้าที่โรงเรียนเดียวกัน ซึ่งนี่ก็เป็นเวลากว่าสามปีแล้วที่พวกเธอมาเป็นครูที่โรงเรียนแห่งนี้

แม้จั๋วชิงจะมีฐานะดีกว่า เธอก็ไม่เคยรังเกียจเพื่อนคนนี้เลย เพราะซ่งผิงซื่อเป็นคนที่ขยันและสู้งานหนักสารพัด ตอนที่พวกเธอรู้จักกันตอนปีหนึ่ง จั๋วชิงก็เห็นว่าซ่งผิงซื่อต้องทุ่มเททำงานอย่างหนักเพื่อส่งเสียตัวเองเรียน เนื่องจากตัวเธอสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่อายุยังน้อย

แม้ว่าหญิงสาวจะมีญาติห่างๆ ทางฝั่งแม่คอยดูแล แต่ความเป็นอยู่

ก็ไม่ได้สุขสบายเท่าที่ควร เพราะฐานะทางบ้านนั้นก็ใช่ว่าจะดีสักเท่าไร อีกทั้งยังมีเหตุการณ์ทำให้ซ่งผิงซื่อต้องออกมาเช่าห้องอยู่ตามลำพังก็เมื่อลูกชายของบ้านนั้นพยายามจะเข้ามาข่มเหงเธอในตอนที่เขาเมาขาดสติ

ด้วยความกลัวว่าจะเกิดเรื่องราวเลวร้ายกับตนเอง ทำให้ซ่งผิงซื่อตัดสินใจออกมาเช่าหอพักอยู่ ซึ่งโชคดีที่จั๋วชิงอยู่ในครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะ และเปิดหอพักให้เช่าอยู่แล้ว เธอจึงไปขอร้องให้พ่อกับแม่ช่วยเหลือเพื่อนสนิท

ตอนแรกพวกท่านจะให้ซ่งผิงซื่ออยู่ฟรีๆ จนกว่าจะเรียนจบ เพราะเห็นแก่ความมุมานะของเธอที่แบ่งเวลาทั้งเรื่องเรียน และทำงานพิเศษหารายได้ด้วยตนเองได้เป็นอย่างดี

ทว่าหญิงสาวยืนกรานขอจ่ายเงินเพราะไม่อยากรบกวนบ้านของ

จั๋วชิงเกินไป สุดท้ายเธอจึงสามารถเช่าห้องพักได้ในราคาย่อมเยา โดยแลกกับการช่วยจั๋วชิงดูแลเรื่องการเก็บค่าเช่าของคนในหอพักนั้น รวมถึงจัดการเรื่องต่างๆ ในฐานะผู้ช่วยผู้จัดการคอนโดไปด้วยกลายๆ

พอนึกย้อนถึงตอนสมัยเรียน ซ่งผิงซื่อก็รู้สึกขอบคุณจั่วชิงกับครอบครัวเป็นอย่างมาก หากไม่มีพวกเขาคอยเมตตาเอ็นดูเธอ เชื่อว่าเธอคงไม่อาจมีวันที่สดใสเช่นนี้ได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาจวบจนวันนี้ เธอจึงพยายามตอบแทนและช่วยเหลือจั๋วชิงในทุกทางเท่าที่จะสามารถทำได้ ไม่ว่าจะช่วยติวหนังสือ หรือคอยดูแลเธอในเรื่องจิปาถะต่างๆ ราวกับตนเองเป็นพี่สาวของจั๋วชิงก็ไม่ปาน

“ฉันไปล่ะนะ เธอก็รีบตามไปนะ”

“ค่าคุณแม่ รีบไปไป๊ ฉันจะไปอาบน้ำละ” จั๋วชิงเอ่ยปากไล่ ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ ซ่งผิงซื่อมองตามเพื่อนรักไปด้วยความขบขัน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องพักเพื่อไปตรวจดูความเรียบร้อยของนักเรียนที่เธอต้องดูแล

แม้ว่าตอนนี้ทางโรงแรมจะจัดการให้เด็กๆ กินอาหารกลางวันกันอยู่ที่ห้องอาหาร แต่เธอก็ยังคงไม่วางใจอยู่ดี จึงอยากไปดูแลความเรียบร้อยด้วยตนเองมากกว่า