8 ต่างภพ

8

ต่างภพ

ความรักของสตรีนางหนึ่ง นำพามาซึ่งความวิบัติแห่งแคว้นเว่ย...พระชายาเอกนางนี้กลายเป็นสตรีที่ถูกคนทั่วแคว้นก่นด่าถึงความโหดเหี้ยมของนาง...

นั่นคือเนื้อความในย่อหน้าสุดท้ายของเรื่องราวในองก์แรกของนิยายที่กำลังถูกเปิดอ่านอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าคนอ่านก็กำลังรู้สึกเศร้าไม่ต่างจากครั้งแรกที่เคยได้อ่าน

ความจริงเธออ่านเนื้อหาในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องนี้มาเป็นครั้งที่สองแล้ว ครั้งแรกเป็นในตอนช่วงที่ไปทัศนศึกษา แล้วบังเอิญเป็นหนังสือแนะนำของทางห้องสมุดของโรงเรียน เธอจึงโหลดผ่านระบบสมาชิกห้องสมุดมาอ่านในไอแพด

เหตุการณ์ในช่วงนั้นมีเรื่องราวหลายอย่างเกิดขึ้นกับเธอ โดยเฉพาะเรื่องที่หญิงสาวประสบอุบัติเหตุถูกรถชน จนต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลนานถึงหนึ่งปี

ในวันที่เกิดเหตุซ่งผิงซื่อหมดสติไปทันทีที่ถูกชน จากนั้นเธอก็กลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปนานถึงหกเดือนเต็ม พอได้สติกลับมาอีกครั้งก็เหมือนจะสูญเสียความทรงจำระยะสั้นไปบางส่วน เช่นในช่วงสองสามเดือนก่อนเกิดอุบัติเหตุ ทำให้หญิงสาวหลงลืมเรื่องราวความเจ็บปวดบางอย่างไปอย่างไม่น่าเชื่อ

ซ่งผิงซื่อยังคงคิดว่าตนเองยังมิได้เลิกรากับว่านเหลียง ซ้ำตอนนี้เมื่อทราบข่าวว่าหญิงสาวประสบอุบัติเหตุ เขาก็กลับมาดูแลเธอด้วยความห่วงใยแม้จั๋วชิงจะพยายามบอกเล่า และตักเตือนถึงสิ่งเลวร้ายที่อีกฝ่ายทำลงไปหลายครั้ง แต่ซ่งผิงซื่อที่กำลังร่างกายอ่อนแอ และต้องการกำลังใจอย่างที่สุดก็หลงเพริดไปกับความรู้สึกอันอ่อนหวานเหล่านั้นจนได้

“นี่เธอยอมให้เขากลับมาอีกงั้นเหรอผิงซื่อ เธอนี่มันโง่มากจริงๆ”

“ฉันยังไม่ได้พูดเลยว่าจะกลับไปคบกับเขา เราก็แค่เพื่อนกัน”

“เพื่อน? ตอนนี้เขาหย่ากับแม่หลี่จิ้งอะไรนั่นแล้วนี่ เธอยังคิดว่าเขาจะกลับเข้าหาเธออย่างเพื่อนอีกเหรอ”

“จั๋วชิง คือฉัน...”

“เอาล่ะ ฉันไม่พูดแล้ว ถ้าเธอคิดว่ามันดีกับเธอก็แล้วแต่ ฉันไม่อยากกินอาหารหมาแทนข้าวอีกแล้ว”

จั๋วชิงที่วันนี้ก็แวะมาเยี่ยมเพื่อนรักที่โรงพยาบาลเอ่ยอย่างอ่อนใจ เพราะตอนที่เธอเข้ามาหาเพื่อนเมื่อครู่ ผู้ชายชั่วอย่างว่านเหลียงก็กำลังนั่งคุยกับเพื่อนเธออยู่ แต่พอเขาเห็นว่าเธอเข้ามาและมองด้วยสายตาไม่ปลื้มก็ได้ขอตัวออกไปทำธุระ

“จั๋วชิงคนดี ฉันก็แค่มองเขาเป็นเพื่อนจริงๆ นะ แม้ว่าจะยังรู้สึกรักอยู่ แต่ก็ไม่เอาแล้วจริงๆ”

“คิดได้แบบนั้นก็ดี” จั๋วชิงไม่ค่อยกล้าที่จะเชื่อ เพราะซ่งผิงซื่อเป็นคนจิตใจดีและชอบใจอ่อนอยู่เรื่อย

“ว่าแต่ฉันมีเรื่องอยากถาม” ซ่งผิงซื่อพยายามเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากให้จั๋วชิงต้องอารมณ์เสีย “วันนั้นที่ฉันถูกรถชน ตอนที่ฉันฟื้นขึ้นมาเธอบอกว่าไม่มีเด็กสักคนอยู่ตรงนั้นเลยเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันล่ะงงงกับเธอมากเลยนะผิงซื่อ เธอถามฉันว่าเด็กเป็นยังไงบ้าง ตรงนั้นไม่มีใครเลยนะ นอกจากเธอน่ะ”

“แต่ตอนนั้นฉันเห็นจริงๆ ว่าเด็กผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งไปกลางถนน ฉันก็เลยพยายามเข้าไปช่วย”

“ฉันว่าเธอต้องทำงานหนักและพักผ่อนน้อยเกินไป จนเห็นภาพหลอนแน่ๆ แต่ก็เอาเถอะ ดีที่เธอยังรอดมาได้นะ วันนั้นเห็นสภาพเธอแล้ว ฉันร้องไห้เยอะมากๆ เลย เพราะกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป”

จั๋วชิงคิดถึงเรื่องราวในอดีตแล้วก็ร้องไห้ออกมา จนทำให้เพื่อนสาวต้องบีบมือเอาไว้

“ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะรอดหรอก” ซ่งผิงซื่อหัวเราะออกมาเบาๆ แต่แล้วก็มีน้ำตาร่วงลงมาจนได้ เพราะตอนนี้เธอก็ยังเดินไม่ได้ เนื่องจากขาทั้งสองข้างเส้นเอ็นที่ข้อเท้าฉีกขาดทั้งหมด และดูจากที่หมอประเมินอาการก็น่าจะต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต

“แถมตอนนี้ยังกลายเป็นคนพิการไปอีก”

“ไม่เป็นไรน่า แค่มีชีวิตรอดกลับมาก็ดีแล้ว”

เพื่อนรักของเธอกล่าวเช่นนั้น ซึ่งซ่งผิงซื่อก็เห็นด้วยทุกอย่าง แม้เธอจะต้องกลายเป็นคนพิการ แต่ก็นับได้ว่ายังมีชีวิตอยู่ ย่อมต้องหาทางดิ้นรนกันต่อไป

จั๋วชิงที่ออกไปเตรียมสำรับอาหารมาให้คุณหนูอย่างทุกวันต้องตกใจ เมื่อกลับเข้ามาในเรือนพักแล้วพบว่าคุณหนูของนางกำลังร้องไห้อยู่

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านร้องไห้อีกแล้ว”

“จั๋วชิง ขอโทษด้วย ข้าคงกำลังคิดถึงเรื่องเศร้าๆ น่ะ”

“ชีวิตคุณหนูพรั่งพร้อมเช่นนี้ มีสิ่งใดให้เศร้ากันเจ้าคะ อีกอย่างท่านเพิ่งจะอายุสิบสามเท่านั้น ยังไม่จำเป็นต้องเก็บเรื่องกลัดกลุ้มมาใส่ใจหรอกเจ้าค่ะ”

ซ่งผิงซื่อพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย นางเข้าใจจั๋วชิงเป็นอย่างดี เพราะจะว่าไปตอนนี้ชีวิตของคุณหนูบุตรีเสนาบดีใหญ่เช่นนางก็นับว่าสุขสบายยิ่ง เผลอๆ ข้ารับใช้จะมากกว่าสนมบางคนในวังเสียด้วยซ้ำ ซึ่งสาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะนางมีฐานะสำคัญต่อองค์จักรพรรดิด้วย

ไม่นานมานี้คุณหนูซ่งผิงซื่อเพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์หญิง

เถียนเอ๋อร์ ยศถาที่นางมีก็เปรียบเสมือนธิดาขององค์จักรพรรดิ เนื่องด้วยองค์จักรพรรดิไม่มีธิดา และสนิทสนมกับครอบครัวของนางเป็นอย่างดี

ตัวคุณหนูซ่งผิงซื่อเองก็เข้านอกออกในวังหลวงราวกับเป็นบ้านหลังที่สองมานานแล้ว ดังนั้นสตรีที่มาจากต่างยุคอย่างครูซ่งที่มีความทรงจำของร่างเดิมติดตัวมาด้วยทั้งหมดจึงเข้าใจดีว่า ตัวนางมีความสำคัญไม่น้อยเลย

ทว่านั่นก็หมายความว่าตัวนางในตอนนี้คือสตรีที่มีนามว่าซ่งผิงซื่อที่เคยเป็นนางร้ายในนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่เคยอ่าน เนื้อหาที่เกี่ยวเนื่องกับประวัติส่วนตัอวของสตรีนางนี้ก็ล้วนเป็นไปตามในนิยายเรื่องนั้นทุกอย่าง

ซ่งผิงซื่อกำพร้ามารดาตั้งแต่อายุห้าขวบ เพราะมารดาของนางถูกโจรร้ายดักปล้นระหว่างกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่ต่างเมือง โชคดีที่ตอนนั้นองครักษ์อารักขานางกลับมาได้อย่างปลอดภัย นางจึงมีชีวิตรอดมาได้จนป่านนี้

ทว่าถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า ทำให้

องค์จักรพรรดิยิ่งรู้สึกสงสารและเห็นใจสกุลซ่งมากขึ้น อีกทั้งซ่งผิงซื่อยังมีวาจาออดอ้อนน่ารัก ในยามที่บิดาของนางพาไปเข้าเฝ้าก็มักจะเป็นที่รักใคร่ของฮองเฮากับองคร์จกรพรรดิไม่น้อย จนทุกอย่างได้นำมาซึ่งฐานะองค์หญิงแห่งแคว้นที่นางได้รับ

แต่หลังจากได้เข้ามาใช้ชีวิตในร่างนี้แล้ว ซ่งผิงซื่อที่ปกติเอาแต่เที่ยวเล่นตามประสาเด็กอายุสิบสามปีก็คล้ายจะเปลี่ยนแปลงไป นางมีความคิดอ่านและสุขุมมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน ซ้ำยังเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในจวนไม่ยอมออกไปไหน ทั้งที่ปกติเป็นคนที่ชอบออกไปเปิดหูเปิดตาเป็นที่สุด

“คุณหนูเหม่ออีกแล้วนะเจ้าคะ”

“นั่นสินะ ข้าคงคิดถึงท่านพ่อมากจนตื่นเต้นน่ะ”

“เดี๋ยวนายท่านก็มาแล้วเจ้าค่ะ ข้าว่าตอนนี้คุณหนูรีบกินอาหารก่อนดีกว่านะเจ้าคะ เดี๋ยวมันจะเย็นเสียหมด”

“ได้ ข้ากินเดี๋ยวนี้แหละ เจ้าเองก็มานั่งกินด้วยกันสิ”

“แต่ว่าข้าเป็นบ่าวนะเจ้าคะ”

“หลายเดือนมานี้เจ้าก็กินกับข้าทุกวันนี่นา เหตุใดวันนี้จู่ๆ จึงมีปัญหาเล่า”

“นายท่านจะกลับมาแล้ว ข้าเกรงว่า...”

“ถ้าท่านพ่อจะต่อว่าเจ้า ข้าจะรับผิดชอบเอง มานั่งลงแล้วกินข้าวกับข้าก่อน”

จั๋วชิงที่เป็นสาวใช้ของนางในยามนี้ มีหน้าตาเหมือนจั๋วชิงเพื่อนรักของนางราวกับเป็นคนคนเดียวกันก็ไม่ปาน ทำให้ซ่งผิงซื่อปฏิบัติต่อนางเหมือนสหายคนหนึ่ง และหลายเดือนมานี้หญิงสาวก็รู้สึกกลัวน้อยลงมาก เมื่อมีจั๋วชิงใกล้ๆ

“เจ้าค่ะ”

ในที่สุดสาวใช้คนสนิทก็ยอมนั่งลง แต่นางก็คีบอาหารให้นายสาวของตนเองก่อน ซึ่งซ่งผิงซื่อก็คีบอาหารส่งให้อีกฝ่ายเป็นระยะ เพราะกลัวว่าจั๋วชิงจะไม่กล้ากิน

ตอนนี้ไม่ว่าอะไร นางก็ต้องรีบบำรุงร่างกายให้แข็งแรง เมื่อท่านพ่อของซ่งผิงซื่อกลับมา นางมั่นใจว่าอาจจะต้องมีเรื่องอะไรให้จัดการอีกมาก

ครูสาวคาดเดาเอาเอง ก่อนจะเริ่มกินอาหารเลิศรสตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย แม้ว่าตอนนี้จะยังมีความกังวลในใจเกิดขึ้นอยู่หลายเรื่อง แต่อย่างน้อยอาหารอร่อยๆ พวกนี้ก็ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ

กองทัพต้องเดินด้วยท้อง สมองน้อยๆ ย่อมต้องการสารอาหาร...

มาอยู่ต่างภพทั้งทีต้องทำให้ตัวเองแข็งแรงให้มาก เผื่อว่าจะต้องมีเรื่องวุ่นวายให้รับมืออีก...