ทางเลือกที่แสนซับซ้อน 25

“พี่ลมไม่เคยได้ยินเหรอคะ...ว่าถึงร้ายก็รัก” คนถูกไล่บอกพร้อมระบายยิ้มสดใส มาให้คนที่ตนเองกล่าวหาว่าใจร้ายเมื่อครู่

“ไม่เคย! เคยได้ยินแต่ให้รักคนดีๆ” ชายหนุ่มตอบกลับเหมือนมะนาวไม่มีน้ำ ก่อนจะเก็บเอกสารและเหล่าเครื่องเขียนมากมายที่ถูกปัดตกลงมาจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ไปเงียบๆ

“เมื่อวันศุกร์ ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์อุ้มไปส่งบนห้อง...ไม่ได้ทิ้งพลอยให้นอนโซฟาจนเช้า” เธอบอกกลั้วรอยยิ้ม แต่ก็ไม่ได้ลุกขึ้นจากพื้นที่นั่งอยู่ เพราะเจ้าของห้องก็ยังคงนั่งอยู่บนพื้นเช่นกันกับเธอ

“ช่างเถอะ...แล้วมาหาผมมีธุระอะไร แบบที่เขียนอยู่เสร็จแล้วหรือไง” มารุตปัดความรู้สึกแปลกๆที่หาเหตุผลไม่ได้ทิ้งไปในทันที

“มาหาเพราะคิดถึงสิค่ะ ส่วนแบบก็เสร็จแล้วเหมือนกัน วางอยู่บนโต๊ะ” คนที่บอกคิดถึงออกมาตรงๆแจกแจงเสียงใส ก่อนจะชี้ไปยังสมุดสเกตช์เล่มบางที่วางอยู่บนโต๊ะทันที

“...ส่งแบบเสร็จแล้วก็กลับไปสิ เดี๋ยวดูเสร็จแล้วจะให้บังอรแจ้งผลไป” เมื่อไม่รู้จะพูดอะไร มารุตจึงเอ่ยไล่คนที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นและช้อนมองเขาด้วยดวงตากลมใสที่ฉายประกายไม่จางหายให้กลับไป

“ไม่ไปค่ะ จะรอฟังผล ถ้าผ่านเย็นนี้จะได้ไปฉลองกัน...วันนี้ไปดินเนอร์ด้วยกันนะคะ” พลอยชมพูปฏิเสธเสียงใส ก่อนจะเอ่ยความต้องการออกมาอย่างรื่นรมย์

“พูดเหมือนแบบที่สเกตช์มาจะผ่าน?” คนถูกชวนดินเนอร์ค่อนขอด ก่อนจะก้มหน้าเก็บเครื่องเขียนที่ตกกระจัดกระจายใส่กล่องไปเงียบๆ

“แน่นอนสิค่ะ...มั่นใจมาก! เย็นนี้ไปดินเนอร์กันนะ” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบยืนยันหนักแน่น ก่อนบอกความต้องการของตัวเองอีกครั้ง

“ต่อให้ผ่าน ก็ไม่ได้บอกสักคำว่าจะไปด้วย” คนถูกชวนบอกเสียงเรียบ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเก็บเครื่องเขียนทั้งหมดที่กระจัดกระจายเรียบร้อยแล้ว

“ใจร้ายจริง” คนที่ยังนั่งอยู่กับพื้นช้อนตามองร่างสูงที่ยืนอยู่ ก่อนจะเหน็บแนมคนข้างกายเบาๆ

“แล้วจะนั่งอยู่บนพื้นอีกนานไหม? ลุกขึ้นมาได้แล้ว” เจ้าของห้องตำหนิเสียงเข้ม

“ลุกไม่ไหว...ขอมือหน่อย” เธอบอกเสียงหวาน พลางยื่นมือบอบบางราวรูปสลักแสนสวยมาหามารุตอย่างรอคอย

“ผมไม่ใช่หมา! ไม่ต้องมาขอมือ” แม้จะเอ่ยออกไปแบบนั้น แต่สุดท้ายมารุตก็ไม่อาจห้ามปฏิกิริยาของร่างกายที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติได้ เมื่อมือหนายื่นออกไปรับมือนุ่มนิ่มที่ถูกส่งมาในทันที

“ขอบคุณค่ะ” รอยยิ้มหวานและคำขอบคุณที่ถูกส่งมาทำให้มารุตต้องขมวดคิ้ว

‘ใช่! เขากลายเป็นหมาไปแล้ว เป็นแบบไม่ทันรู้ตัวด้วย!’