ทางเลือกที่แสนซับซ้อน 26

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

               เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะที่ดังขึ้นสามารถเรียกความสนใจจากคนทั้งคู่ได้อย่างง่ายดาย ในความรู้สึกของมารุตเสียงที่ดังขึ้นเหมือนระฆังช่วยชีวิต ที่ทำให้ตัวของเขาหลุดจากอารมณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นได้อย่างฉิวเฉียด ต่างจากอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกายเพราะดวงตากลมหวานฉายประกายไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด จนแม้เธอไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาเขาก็รับรู้ได้ในทันที

“คุณลม สรุปว่านัดเย็นนี้เราไปเจอกันที่ยิมเลยนะคะ” เสียงรื่นรมย์ของนิลกาฬที่ดังมาพร้อมๆกับบานประตูที่ถูกเปิดออก ทำให้พลอยชมพูต้องหันขวับมามองเจ้าของห้องทันที

“ครับ คุณนิลไปถูกนะ” มารุตระบายยิ้มกว้างตามนิสัยก่อนจะตอบรับทันที พยายามไม่สนใจสายตาคุกรุ่นของคนข้างกายที่มองจ้องมายังเขาอย่างไม่วางตา

“เอ่อ...คุณพลอยสวัสดีค่ะ” นิลกาฬลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยทักทายตามมารยาท

“ค่ะ” เจ้าของชื่อรับคำเสียงกระด้าง ก่อนจะคล้องท่อนแขนแกร่งของคนข้างกายไว้แน่นด้วยความหวงแหน

มารุตกรอกตามองเพดานคล้ายเหนื่อยอ่อน ก่อนตัดสินใจเอ่ยกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ยืนอยู่ข้างกายเรียบๆ”ผมนัดกับคุณนิลไปยิม ไม่ใช่อะไรอย่างที่คุณคิดหรอกนะ อย่ามโน”

“คุณพลอยจะไปด้วยกันก็ได้นะคะ ถ้าไม่รังเกียจ” นิลกาฬเอ่ยชวนด้วยความเป็นมิตร

“คุณพลอยคงไม่สะดวกไปกับเราหรอกครับ” มารุตบอกปัดทันที แต่ยังไม่ทันเอ่ยจบเสียงหวานใสของคนข้างกายก็ดังสวนกลับทันที

“จริงๆก็รังเกียจนิดหน่อย แต่พลอยจะไปด้วยค่ะ!” พลอยชมพูบอกอย่างเหยียดหยันเมื่อมองหญิงสาวอีกคนในห้อง ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าคมของคนข้างกายแล้วเอ่ยสิ่งที่ตนเองต้องการอย่างหมายมาด

“พี่ลมนะพี่ลม คอยดูเถอะ!” พลอยชมพูในชุดออกกำลังกายสีหวานบ่นพึมพำ นึกค่อนในใจที่ชายหนุ่มทำให้เธอต้องมาลำบากลำบนอยู่เช่นนี้      หญิงสาวรู้ดีว่ามารุตชอบออกกำลังกายเป็นกิจวัตร เพียงแต่ตัวเธอไม่ถูกโรคกับการออกกำลังหนักๆ จึงไม่เคยคิดจะตามชายหนุ่มเข้ามาในสถานออกกำลังกายให้กลายเป็นภาระ หรือสร้างความรำคาญ แต่การที่มีใครอีกคนตามมากับชายหนุ่มด้วย มันทำให้เธอหงุดหงิดจนไม่อาจอยู่เฉยได้อีกต่อไป

“เพิ่งเคยมาที่นี่เหรอครับ? ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” ชายแปลกหน้าในชุดออกกำลังกายเอ่ยทักอย่างเป็นมิตร เมื่อเห็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนสวยที่ดูบอบบางเกินกว่าจะหยิบจับสิ่งใด เดินออกมาจากห้องแต่งตัว

“ค่ะ” พลอยชมพูชะงักเล็กน้อยก่อนจะตอบรับหน่ายๆ เธอชินชาเสียแล้วกับคำทักทายที่เต็มไปด้วยความคาดหวังที่จะสานสัมพันธ์ ก่อนดวงตากลมหวานจะกวาดไปรอบๆเพื่อหาร่างสูงของคนที่ทำให้เธอต้องมายืนอยู่ในสถานที่ที่ตัวเองไม่คุ้นชินเช่นนี้

“ตามหาเพื่อนอยู่หรอครับ ให้ผมช่วยนะ” เมื่อเห็นท่าทีไร้ความสนใจของหญิงสาว ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามด้วยความสุภาพ

“ขอบคุณ แต่ไม่ต้อง” น้ำเสียงหวานๆที่ติดจะห้วนคล้ายไม่สบอารมณ์เอ่ยตอบ ก่อนจะเดินหนีไปอีกทางทันที

“ผมเต็มใจนะ ให้ผมช่วยเถอะ” ผู้มาใหม่ยังคงพยายามหยิบยื่นไมตรีให้แก่หญิงสาวที่ตนเองถูกตาต้องใจอีกหน

“เอ๊ะ! บอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้อง” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตอบเสียงขุ่นก่อนจะเดินหนีไปอีกทาง แต่เพราะความรีบร้อนทำให้พลอยชมพูสะดุด

“ว้าย...!” หญิงสาวหลับตาแน่นเมื่อคิดว่าตัวเองคงได้รับบาดเจ็บแน่ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ท่อนแขนแกร่งของใครอีกคนก็ช้อนเอวบางแล้วดึงรั้งเข้ามาแนบอกอย่างรวดเร็ว

“พี่ลม”