บังคับ 17

เสียงเครื่องยนต์ที่ดับลงทำให้คนที่เพิ่งเดินลงมาถึงชั้นล่างของบ้านคลี่ยิ้มหวาน ก่อนจะยกมือไหว้ผู้มาเยือนที่เพิ่งก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาอย่างสวยงาม ร่างผอมบางของหญิงสาววัยกลางคนที่เดินเข้ามาพร้อมนายแพทย์พิรุณผู้เป็นบุตรชายทำให้พลอยชมพูประหลาดใจเล็กน้อย เพราะไม่คาดคิดว่าวันนี้จะได้พบเพื่อนสมัยเด็ก

ด้วยงานของชายหนุ่มมักจะยุ่งเสมอจนเธอแทบจะไม่ได้มีโอกาสได้พบเจอ และหากไม่นับเวลาเจ็บป่วยที่นายแพทย์หนุ่มจะเป็นคนแรกเสมอที่เธอได้พบเจอก่อน ราวกับว่าการเรียนแพทย์ที่แสนยากเย็นตลอดหลายปีของเขาถูกสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

“ป้าบัวขา พลอยคิดถึงจังเลยค่ะ แล้วลมอะไรถึงหอบคุณหมอสุดหล่อมาที่นี่ได้ละเนี่ย” หญิงสาวสวมกอดผู้สูงวัยอย่างใจคิด ก่อนจะหันไปถามเพื่อนรักที่ยืนอยู่ข้างๆทันที

“มาส่งแม่ แล้วก็มาเปลี่ยนผ้าพันแผลให้คนดื้อ” นายแพทย์พิรุณเอ่ยเสียงอ่อนโยน ก่อนจะชูกล่องปฐมพยาบาลที่ถือติดมือขึ้นมาอวด จนคนที่ถูกกล่าวหาว่าดื้อต้องมองค้อนเป็นของรางวัล

“วันนี้ป้าบัวจะอยู่ทั้งวันไหมคะ พลอยยังเรียนกรองมาลัยไม่จบจากคราวก่อน” พลอยชมพูเอ่ยอย่างออดอ้อน ก่อนจะประคองผู้สูงวัยเข้าไปยังห้องรับแขกของบ้านที่อยู่ไม่ห่างทันที

“บ่ายๆป้ามีธุระจ้ะ แต่ถ้าช่วงเช้าป้าจะอยู่กับหนูทั้งเช้าเลยนะลูก” บัวบูชาบอกอย่างเอื้อเอ็นดู ก่อนจะหอมแก้มใสของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบด้วยความรักใคร่

“แล้ว...วันนี้พี่ลมไม่มาด้วยเหรอคะ” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเอ่ยถามขึ้น เมื่อกวาดสายตาไปแล้วพบเพียงบุพการีแท้ๆที่เดินตามเข้ามาในภายหลัง แม้จะรู้อยู่แล้วว่าชายหนุ่มที่ถามถึงไม่มีทางมาที่นี่หากไม่จำเป็น แต่หัวใจที่มักแอบหวังลึกๆว่าในวันหนึ่งมารุตจะเดินเข้ามาที่นี่เพื่อมาหาเธอก็ยังคงมีอยู่เสมอ

“พูดอย่างกับพี่ลมเคยมาพร้อมเราอย่างงั้นละ แบมือมาได้แล้วเรนจะทำแผลให้ เดี๋ยวต้องออกไปซื้อของให้แม่อีกนะ” นายแพทย์หนุ่มบอกกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเอ็ดอย่างไม่จริงจังนักพลางดึงมือนุ่มขึ้นมาตรวจดูบาดแผลที่รักษาไปเมื่อวานอย่างเบามือ

“วันนี้ไม่มาเดี๋ยวสักวันก็ต้องมา...เชื่อสิ” คนถูกทำแผลบอกอย่างหมายมาด ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อนายแพทย์หนุ่มกดบาดแผลเบาๆเพื่อตรวจสอบอาการอักเสบที่เกิดขึ้น

“ทำไมพลอยถึงสนใจพี่ลมนักนะ? ปากก็จัด นิสัยก็งั้นๆ แถมยังบ้างานอีก” นายแพทย์พิรุณเอ่ยถามเสียงอ่อน เพราะการรู้จักกันของหญิงสาวตรงหน้าและพี่ชายของเขาล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องบังเอิญทั้งสิ้น

เมื่อมารุตกลายมาเป็นรุ่นพี่คนสนิทของกะรัต ในขณะที่เขาเป็นเพื่อนสนิทสมัยเด็กของพลอยชมพู และทั้งสองสาวก็กลับกลายมาเป็นพี่น้องกัน โดยที่เขาและพี่ชายไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

“อย่างพี่ลมเขาเรียกว่าพูดตรง เรนนั่นละที่ปากจัด” เสียงหวานบอกอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะหยิกท่อนแขนแข็งแรงของเพื่อนสนิทไปหนึ่งที โทษฐานที่เอ่ยว่าร้ายผู้ชายที่เธอหมายจะได้หัวใจ

“เชิญเข้าข้างกันไปเถอะ!”

“พี่ลมน่ารักที่สุด! เรนไม่เข้าใจหรอก” เธอว่าพลางคลี่ยิ้ม แค่เมื่อนึกถึงมารุตหัวใจของเธอก็พองโตจนแทบจะคับอกอย่างไร้เหตุผล

“ทำตัวเหมือนวัยรุ่น จะสามสิบอยู่อีกไม่กี่เดือนแล้วนะ ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ” นายแพทย์หนุ่มค่อนขอดด้วยความหมั่นไส้ไม่น้อย ก่อนจะต้องร้องเสียงหลงเมื่อโดนมือบางนุ่มนิ่มบิดแขนจนเนื้อแทบหลุดติดมือเป็นการตอบแทน

“ยายแม่มดใจร้าย! หยิกอยู่ได้เจ็บนะ เดี๋ยวมือก็อักเสบอีกหรอก ถ้าแผลฉีกขึ้นมาจะจับส่งโรงบาลให้เข็ดเลย” นายแพทย์พิรุณเอ็ดเสียงเบา ก่อนจะลุกหนีไปหลบหลังมารดาเลี้ยงทันที

“แม่ดูยายตัวแสบสิ รังแกเรนอยู่เรื่อย” ชายหนุ่มฟ้อง

“เรนเขาว่าพลอยก่อน...ป้าบัวก็ได้ยิน” เธอฟ้องกลับเสียงหวาน

“เรนนั่นละที่นิสัยไม่ดี แม่ก็ได้ยินเราว่าน้องก่อน” บัวบูชาฟาดมือลงบนท่อนแขนแกร่งของบุตรชายอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะรั้งร่างบอบบางของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบมากอดปลอบอย่างเอาใจ

“โห! แม่ลำเอียงเห็นๆเรนไปซื้อของดีกว่า เดี๋ยวบ่ายๆมารับนะครับ” ชายหนุ่มบอกเสียงสูงพลางกลั้วหัวเราะ ก่อนจะยีผมยาวสลวยของพลอยชมพูหนักๆเป็นการเอาคืนแล้วเดินหนีไป