บังคับ 18

กลิ่นดอกมะลิหอมอ่อนลอยตามสายลมที่พัดผ่านชวนให้รู้สึกถึงความหวานละไมแบบไทยๆอย่างไม่ต้องสงสัย หากแต่กลิ่นเหล่านั้นอาจจะไม่ส่งผลดีนักกับคนแพ้ท้อง เพราะบุตรสาวคนเล็กของบ้านแทบจะกลับบ้านสามีในทันทีที่ก้าวลงจากรถ ด้วยไม่อาจทนกลิ่นหวานรันจวนใจได้ เพียงไม่นานเพทายผู้เป็นสามีก็ต้องพากะรัตกลับไปจริงๆ จะมีก็เพียงแต่พลอยชมพูที่หัวเราะชอบใจกับท่าทีปวดเศียรเวียนเกล้าของน้องสาวแท้ๆ จนถูกมารดาที่นั่งอยู่ข้างๆเอ็ดในที่สุด

“อย่าให้แม่เห็นพลอยหัวเราะน้องอีกนะ! ไม่งั้นแม่จะโกรธจริงๆด้วย” นพเก้าบอกอีกครั้ง หลังรับสายโทรศัพท์จากลูกเขยอย่างเพทาย ว่ากะรัตอาการดีขึ้นแล้วและไม่ได้เป็นอะไรมาก

“ก็แค่ขำๆ แม่ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้น” พลอยชมพูตอบโต้

“พลอย แม่ไม่อยากเห็นหนูมีความสุขบนความทุกข์ของใคร โดยเฉพาะถ้าคนๆนั้นเป็นน้องแท้ๆของเรานะลูก” นพเก้าตำหนิอีกหน เมื่อเห็นท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของบุตรสาวคนโต

“พลอยเขาคงไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก แกแค่เห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ร้ายแรงอะไร ก็เลยหัวเราะไปแบบนั้นเอง” บัวบูชาเอ่ยออกมาในที่สุด ก่อนจะลูบท่อนแขนบอบบางของพลอยชมพูอย่างปลอบโยน เมื่อเห็นดวงหน้าหวานซึมลงเล็กน้อย

“บัว แกก็อย่าตามใจกันนักเลย ดุบ้างก็ดี” นพเก้าบอกเสียงอ่อน ก่อนจะปรายตามองบุตรสาวคนโตอย่างอ่อนใจ

เพราะเมื่อก่อนเธอเองก็ทำเช่นนี้ ประคบประหงมเอาใจจนไม่ทันได้เฉลียวใจ ว่าการตามใจอย่างไม่รู้ผิดรู้ถูกไม่ได้สร้างผลดีแก่ตัวพลอยชมพูแม้แต่น้อย มีแต่จะสร้างนิสัยไม่ดีให้ติดตัวบุตรสาวของเธอไปจนไม่อาจแก้ไขได้ และกว่าจะรู้ตัวก็ช้าเกินกว่าจะแก้นิสัยมากมาย ที่สุดท้ายก็หล่อหลอมเป็นพลอยชมพูไปเสียแล้ว

“จะขอให้พลอยนิสัยดีแบบกะรัต มันไม่ทันแล้วมั้งคะแม่...แม่ทำใจยอมรับพลอยในแบบที่พลอยเป็นยังง่ายซะกว่า” พลอยชมพูยังคงตอบโต้อยู่เช่นเดิมตามนิสัย

“พลอยชมพู” นพเก้าเอ่ยปรามเสียงกระด้าง

เมื่อก่อนเพราะคิดว่าบุตรสาวคนโตนั้นน่าสงสาร จึงคอยตามใจจนมองไม่เห็นความจริงในสิ่งที่บุตรสาวเป็น แต่เมื่อเริ่มเห็นความจริงจึงเข้าใจว่าที่ผ่านมาเธอและสามีผิดพลาดมากเพียงใดในฐานะพ่อแม่

“แม่ไม่ต้องดุหรอกค่ะ พลอยก็เป็นของพลอยแบบนี้ แม่ก็น่าจะรักในสิ่งที่พลอยเป็นสิค่ะ ไม่ใช่รักในสิ่งที่แม่อยากให้เป็น” พลอยชมพูตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่กระด้างขึ้นเล็กน้อย เพราะรู้สึกไม่ชอบใจที่ถูกบุพการีตำหนิ

“พลอยจะเป็นยังไงแม่ก็รักหนูอยู่แล้ว เรื่องนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่เพราะรักหนู แม่ถึงอยากให้หนูเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีขึ้นไงลูก” นพเก้าอธิบายเสียงอ่อน

“พลอย แม่เขาพูดถูก ใจเย็นๆนะลูก” บัวบูชาบอกเสียงอ่อนโยน เมื่อรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ไม่คงที่ของคนที่ตนเองประคองกอดอยู่

“...พลอยขอโทษค่ะ” สุดท้ายริมฝีปากสวยได้รูปก็เอ่ยคำขอโทษออกมา หลังเงียบไปนาน

“มาให้แม่กอดสิ” นพเก้าเอ่ยเสียงอ่อนโยน ก่อนจะคลี่ยิ้มเมื่อเห็นท่าทีที่อ่อนลงของพลอยชมพู พลางรับร่างบอบบางที่แสนรักเข้าสู่อ้อมกอดแล้วเอ่ยต่อในสิ่งที่คิดไว้ในใจ

“พลอยรักแม่กับพ่อไหม?”

“รักสิค่ะแม่ พลอยรักพ่อกับแม่ที่สุดในโลกเลย”

“แล้วหนูรักป้าบัว กับตาเรนไหมลูก” คนเป็นแม่ถามต่อ

“รักสิค่ะ รักทั้งสองคนเลย” เธอตอบตามจริง

“ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อกับแม่ไม่เคยขออะไรจากหนูเลย งั้นทำอะไรให้พ่อกับแม่สักอย่างได้ไหม”

“ได้สิค่ะ พ่อกับแม่จะให้พลอยทำอะไรคะ?”

“แต่งงานกับตาเรนได้ไหมลูก”