สุดทาง 134

“พลอย...” ไม่รอให้หัวใจสั่งอีกครั้ง มารุตนำพาตัวเองเดินไปยังกลางเวทีที่พลอยชมพูหยุดยืนให้นักข่าวบันทึกภาพทันที แม้จะได้ยินเสียงห้ามปรามด้วยความวิตกของฝ่ายจัดงาน แต่ในเวลานี้เสียงหัวใจของเขามันดังเกินกว่าจะฟังเสียงของใครทั้งนั้น นอกจากเสียงใจของตัวเอง

“พี่ลม!” พลอยชมพูที่ยืนอยู่กลางเวทีชะงักไป ก่อนจะปรายตามองคนที่เดินมาหยุดอยู่ข้างกายเล็กน้อย วูบหนึ่งมารุตมองเห็นรอยตำหนิในดวงตากลมหวานคู่นั้น ก่อนร่างบอบบางจะขยับตัวออกจากจุดที่ยืนเพื่อนำพาตัวเองมาเกี่ยวแขนแกร่งของเขาอย่างถือสิทธิในเสี้ยววินาที

“หายไปไหนมา...รู้ไหมว่าเป็นห่วงมาก” มารุตกระซิบเสียงเบา เมื่อร่างบอบบางที่เฝ้าตามหามาหยุดยืนอยู่ข้างกายในเวลานี้ หัวใจที่ห่อเหี่ยวและเต็มไปด้วยความกังวลฟูพองคับอกอย่างง่ายดาย

“ไม่รู้ค่ะ แล้วก็กรุณาอย่าเข้าใจผิด...ฉันแค่มาทำหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น” เธอตอบเรียบเรื่อย ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มให้กล้องอย่างรวดเร็ว ไม่คิดจะใส่ใจสายตาคู่คมของคนข้างกายที่เอาแต่มองจ้องมายังตนเองแม้แต่น้อย

               มารุตมองร่างบอบบางที่อยู่ข้างกายคล้ายพิจารณาอีกหน ก่อนจะยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจในเครื่องประดับที่ตนเองมีส่วนร่วมในการออกแบบ สร้อยคอเส้นงามและต่างหูคู่สวยที่เข้าชุดกันของเครื่องประดับที่พลอยชมพูสวมใส่นั้น มีความสวยงามและเป็นเอกลักษณ์เฉพาะที่โดดเด่น และสิ่งเหล่านั้นก็เจิดจรัสกว่าครั้งไหนที่เคยเหลียวมองเมื่อถูกนำมาสวมใส่โดยพลอยชมพู ราวกับว่าเครื่องประดับชุดนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเธอแค่เพียงผู้เดียว

“นี่ของคุณ” มารุตมองนางแบบอีกคนที่ถือช่อกุหลาบขาวเดินเข้ามาจากด้านหลังเพื่อมอบให้ตามลำดับงานที่แจ้งไว้ ก่อนจะรับช่อดอกไม้นั้นมาไว้กับมือแล้วยื่นมันให้คนที่อยู่ข้างกายทันที ในใจหมายจะได้เห็นรอยยิ้มแสนหวานเช่นที่เคยได้เห็นเมื่อครั้งก่อน ตอนนำกุหลาบขาวไปเยี่ยมไข้เธอที่โรงพยาบาล

ไม่มีรอยยิ้มเช่นที่คาดหวังมีเพียงแววตาว่างเปล่าเท่านั้นที่ทอดมองดอกไม้ในมือของมารุต ก่อนความว่างเปล่านั้นจะสาดสะท้อนเข้ามาในหัวใจของเขา เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างไม่คิดจะหลบหลีก เพียงครู่หนึ่งที่เห็นรอยไหววูบในดวงตาคู่หวาน

“ฉันแพ้เกสรดอกกุหลาบคงจะรับมันไว้ไม่ได้จริงๆ ต้องขอโทษนะคะ”

               ทันทีที่จบประโยคร่างบอบบางของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบก็หมุนตัวกลับและก้าวเดินลงจากเวทีไปในทันที ทิ้งให้คนที่ยังรวบรวมความคิดไม่ทันกับประโยคเมื่อครู่ไว้อย่างนั้น มารุตมองตามร่างบอบบางที่เดินจากไปอย่างมั่นคงด้วยความรู้สึกจุกไปทั้งอก คำพูดเมื่อครู่ของเธอไม่ต่างจากการเอาค้อนมาทุบลงกลางกระหม่อมของคนฟังแม้แต่น้อย

“แพ้เกสรดอกไม้?”

มารุตไม่รู้ว่าตัวเองเดินกลับมาที่หลังเวทีได้ยังไง แต่ดูเหมือนกุหลาบขาวช่อใหญ่ที่ยังถืออยู่ในมือมันกำลังหนักขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับหัวใจของเขาเวลานี้ จนสุดท้ายมือหนาก็จำต้องปล่อยช่อกุหลาบลงบนพื้นในที่สุด ดวงตาคู่คมกวาดหาร่างบอบบางที่เดินหนีตนเองมาเมื่อครู่ ก่อนสายตาจะสะดุดหยุดลงกับรอยยิ้มแสนหวานของคนที่ตามหา แล้วก็ต้องขมวดคิ้วขุ่นเมื่อเห็นสองมือบอบบางอุ้มช่อลิลลี่สีขาวสะอาดตาช่อใหญ่ไว้ถึงสองช่อในมือ

“ว๊าย!” คนที่กำลังมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอยู่กับคู่สนทนาทั้งสองอุทานด้วยความตกใจ เมื่อมารุตกระชากช่อดอกไม้ในมือไปแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี

“ไหนบอกว่าแพ้เกสรดอกไม้...แล้วนี่มันอะไร? ต้นกระบองเพชรหรือไง” มารุตถามเสียงขุ่น รู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดจนเดือดพล่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่าทีที่แสนเฉยชาของพลอยชมพูที่แสดงออกมา ทำให้มารุตเจ็บหนึบไปทั้งใจ แต่ทุกอย่างก็ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นเมื่อเห็นเธอมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเมื่ออยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่ตนเอง กว่าจะทันรู้ตัวเขาก็นำพาตัวเองเข้ามาอยู่กลางวงสนทนาเสียแล้ว

พลอยชมพูหันไปส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามเมื่อเห็นกันดิศและแดนดินที่เป็นเพื่อนใหม่อีกคน เริ่มออกอาการไม่พอใจต่อสิ่งที่มารุตแสดงออกเมื่อครู่ ก่อนจะก้มเก็บช่อดอกไม้ทั้งสองขึ้นมากอดไว้เช่นที่ทำเมื่อครู่ แล้วเอ่ยอธิบายเรียบๆ

“ฉันแพ้เกสรกุหลาบค่ะ...ไม่ใช่ดอกลิลลี่”

“จะดอกไม้อะไร มันก็เหมือนกันนั่นละ!” มารุตบอกเสียงสะบัด ก่อนจะมองหน้าเจ้าของบริษัทความปลอดภัยหนุ่มรูปหล่อที่เคยพบกันเมื่อหลายวันก่อนอย่างนึกขุ่นเคือง

“ไม่เหมือนหรอกค่ะ แค่คิดก็ผิดแล้ว” พลอยชมพูบอกด้วยน้ำเสียงติดจะเยาะหยัน ก่อนจะเอ่ยต่อ “ถ้าไม่มีอะไรแล้วพลอยขอตัวนะคะ ผจญภัยมาเยอะตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เหนื่อย อยากพัก”

“งั้นก็กลับบ้าน” มารุตบอกเสียงขุ่น ก่อนจะรั้งข้อมือบอบบางของคนตรงหน้าไว้ในทันที

“ไม่ค่ะ” คำตอบที่ได้รับ พร้อมกับแรงต่อต้านที่เกิดขึ้นจากพลอยชมพูทำให้มารุตชะงัก ก่อนจะเหลียวมองเสี้ยวหน้าด้วยความไม่เข้าใจ

“ทำไม?”

“มันสิ้นสุดสัญญาที่เรามีต่อกันแล้ว...ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องกลับไปกับคุณอีก” เธอตอบเรียบเรื่อยด้วยน้ำเสียงที่สงบเยือกเย็น ก่อนจะค่อยๆแกะมือหนาที่แข็งเหมือนคีบเหล็กออกอย่างง่ายดาย

“ฉัน? คุณ?… งั้นเหรอ” คำสรรพนามที่เปลี่ยนแปลงไปของพลอยชมพูทำให้มารุตชาวาบไปทั้งร่าง รู้สึกเจ็บหนึบที่ท่าทีของพลอยชมพูแปรเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน แม้ในหัวใจจะรู้ดีว่าคนที่ผลักดันให้เธอต้องเปลี่ยนก็คือตัวเขาเอง

“ใช่ค่ะ” พลอยชมพูรับคำ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไหวเหมือนกับหัวใจที่ยังสั่นเครือ ก่อนจะกล้ำกลืนความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หัวใจเจ็บช้ำลงไปในอก แล้วตัดสินใจเอ่ยสิ่งที่คิดไว้ออกมาในที่สุด “เราเลิกกันเถอะนะคะ...ไม่สิ ใช้คำว่าเลิกคงไม่ถูกเท่าไร ต้องใช้คำว่า ‘หย่ากันเถอะ’ ตามที่เคยให้สัญญากันไว้”

“...”

“เราหย่ากันเถอะนะคะ”

‘เมื่อเดินมาจนสุดทาง...ก็คงถึงเวลาที่เธอควรหยุดเสียที’