เปลี่ยนแปลง 135

               ดวงตาสีนิลมองภาพสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ของห้องพักผู้ป่วยที่ตนเองพักรักษาอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ก่อนมือบอบบางจะเอื้อมไปแตะกระจกเงาบานกว้างที่สาดสะท้อนภาพเสมือนจริงของตัวเองอย่างเลื่อนลอย เพียงไม่นานหยาดน้ำตาก็ร่วงหล่นออกมาจากดวงตาสีนิลอย่างห้ามไม่อยู่

“ทำไมวันนั้นเธอถึงไม่เลือกพี่ เราเกิดมาด้วยกันแท้ๆ...แต่ทำไมเธอถึงทิ้งชีวิตตัวเองเพื่อช่วยมัน” เสียงสั่นเครือที่เคลือบไปด้วยแรงริษยาระคนเจ็บช้ำเอ่ยรอดไรฟัน ไม่เคยเลยสักครั้งยามส่องกระจกที่เธอจะไม่เอ่ยถามถึงความรู้สึกที่ยังค้างคาในหัวใจมาตลอดสิบสามปีที่ผ่านมา

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

               เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังจมอยู่กับความรู้สึกบางอย่างซับม่านน้ำตาที่คลอเคล้าอยู่บนใบหน้าลวกๆ เพียงไม่กี่วินาทีความรู้สึกมากมายที่ปรากฏอยู่บนดวงหน้าก็จางหายไปเหลือไว้แต่เพียงความว่างเปล่า ก่อนความว่างเปล่านั้นจะกลายเป็นความแข็งกร้าวในทันที เมื่อเห็นผู้มาเยือนเดินผ่านประตูห้องพิเศษเข้ามา

“มาทำไม!” นิลกาฬเอ่ยถามเสียงกระด้าง

“ดูคุณจะสบายดีกว่าที่เห็น...ไม่เหมือนคนเจ็บที่กลิ้งลงบันไดมาสักเท่าไร” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยเสียบเรียบ โดยไม่สนใจท่าทีไม่เป็นมิตรที่อีกฝ่ายแสดงออกแม้แต่น้อย

“มันเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ...ถ้าแค่จะมาเยาะเย้ยกันก็กลับไป แล้วก็รู้ไว้ว่าคนอย่างฉันไม่ตายง่ายๆ” คนที่เพิ่งตกบันไดลงมาตวาดเสียงกร้าว นับตั้งแต่วันที่บิดาของเธอเอ่ยเรื่องสร้อยคอจันทร์เสี้ยวที่หายไป ก็ไม่เหลือเหตุผลอะไรที่เธอต้องรักษามารยาทกับนายแพทย์หนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกต่อไป เพราะถึงอย่างไรผู้ชายคนนี้ก็คงไม่มีวันล้มเลิกความคิดที่จะสืบเสาะเรื่องราวในอดีตของเธอเป็นแน่

นายแพทย์พิรุณมองคู่สนทนาอย่างพิจารณาอีกครั้ง แล้วก็ต้องถอนใจกับท่าทีที่แสนจะแข็งกร้าวราวสุนัขจนตรอกที่พร้อมจะขย้ำชีวิตที่ล่วงล้ำอาณาเขตของนิลกาฬ ก่อนคนมองจะเอ่ยสิ่งที่คิดออกมาในที่สุด “คุณทำให้ผมแปลกใจ...ว่าอะไรทำให้คุณมองโลกในแง่ร้ายได้ขนาดนี้ ทำไมถึงคิดว่าใครๆจะต้องเยาะเย้ย หรือจะต้องอยากให้คุณตายไปละ”

นิลกาฬเม้มปากเข้าหากันอย่างขุ่นข้องในใจ ยิ่งได้ฟังน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของนายแพทย์หนุ่มก็ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นมาอย่างง่ายดาย สุดท้ายก็เลือกที่จะตอบโต้ออกไปเพราะไม่อาจทนความเงียบที่เกิดขึ้นชั่วขณะจากคำพูดเมื่อครู่ได้ “มันก็เรื่องของฉัน! ถ้าคุณจะมาพูดเรื่องแค่นี้ก็เชิญกลับไปได้แล้ว”

“คุณเหมือนน้องสาวของผมมากจริงๆ...เหมือนแม้กระทั่งความคิด ถ้าไม่ใช่เพราะผมเป็นคนอุ้มศพของเธอขึ้นมาเองกับมือ ผมคงหลงคิดไปว่าคุณคือเธอ” นายแพทย์พิรุณเอ่ยอย่างเคลือบแคลงในใจ