อดีตของหัวใจที่แตกสลาย 144

“คุณจะเอายังไงกับฉัน ต้องการอะไรกันแน่!” พลอยชมพูตวาดอย่างขุ่นมัว ยิ่งมารุตนิ่งเงียบมากเท่าไรความอดทนอันน้อยนิดของคนที่กำลังโกรธกรุ่นก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนหยาดน้ำตาจะเริ่มไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวยเมื่อไม่อาจทนทานได้อีกต่อไป

“ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้? คุณรู้ไหมว่าตั้งแต่เมื่อวานฉันต้องเจออะไรมาบ้าง! รู้ไหมว่าฉันเหนื่อยแค่ไหน ต้องทนกับอะไร...ตอนนี้ เวลานี้ฉันควรจะได้พักสิ แล้วทำไมฉันยังจะต้องมาทนกับความติสแตกบ้าบออะไรของคุณด้วย ฉันเหนื่อย คุณเข้าใจไหมว่าฉันเหนื่อย!” สิ้นเสียงหวานที่ตวาดอย่างกราดเกรี้ยว มารุตที่ยืนฟังอยู่นานด้วยสายตาสงบนิ่งราวกับรอเวลานี้มานาน ก็ดึงร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมแขนในทันที

“รู้แล้ว...พี่รู้ว่าพลอยเหนื่อยมาก” มารุตกระชับอ้อมกอดไว้แน่น แม้ร่างบอบบางในอ้อมแขนจะยังดิ้นรนและทุบตีตนเองอยู่อย่างบ้าคลั่งก็ตาม แต่เพียงไม่นานพลอยชมพูก็หยุดการกระทำนั้นแล้วกอดกระชับร่างหนาของคนที่ตัวเองกอดไว้แน่นอย่างโหยหาระคนผลักไส ก่อนทุกอย่างจะถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างคนสิ้นเรี่ยวแรง มารุตจุมพิตหนักๆที่กระหม่อมบางอย่างปลอบขวัญ พลางเอ่ยสิ่งที่คิดไว้นับตั้งแต่เมื่อค่ำวาน “พี่ขอโทษนะ ที่ปล่อยให้พลอยเจอแต่เรื่องร้ายๆ...ต่อไปมันจะไม่เกินเหตุการณ์แบบนั้นอีก พี่สัญญา”

               สิ้นคำขอโทษที่ไม่เคยคาดหวังว่าจะได้รับ หยาดน้ำตาเม็ดกลมที่เริ่มเหือดแห้งก็เริ่มรินไหลอีกหน ก่อนมือบอบบางจะกำแน่นพลางทุบลงที่อกแกร่งของคนที่ประคองกอดตัวเองไว้หลายครั้งอย่างลงโทษ สุดท้ายก็ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างรวดเร็วทั้งที่ยังกอดมารุตไว้แน่น สิ่งเดียวที่พลอยชมพูต้องการมาตลอดในช่วงหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องร้ายแรงมากมายก็มีเพียงเท่านี้...แค่อ้อมกอดอุ่นๆจากใครสักคนที่พร้อมจะรองรับและประคับประคองเธอไว้

“พี่ลม” หลังปล่อยให้ความอ่อนแอเข้าครอบงำอยู่นาน พลอยชมพูที่ยังซบหน้าอยู่กับแผงอกแข็งแรงก็เอ่ยเรียกเจ้าของอ้อมกอดอีกครั้ง ด้วยสรรพนามเดิมที่เธอมักใช้เอื้อนเอ่ยถึงชายหนุ่มเสมอขึ้นเรียบๆ

“หืม...” มารุตระบายยิ้มอ่อนโยนอย่างพอใจ ในท่าทีที่เริ่มโอนอ่อนของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในอ้อมแขน ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นคล้ายต้องการบอกว่ากำลังรอฟังในสิ่งที่เธอจะพูด

“พรุ่งนี้เราไปหย่ากันเถอะนะคะ” คำพูดเรียบเรื่อย แต่ช่างเต็มไปด้วยความหนักแน่นจนคนฟังใจหล่นวูบอย่างง่ายดาย เพราะมารุตสัมผัสได้ว่าเธอหมายความเช่นนั้นจริงๆ

“ดึกมากแล้วเราไปนอนกันดีเถอะ พี่ง่วง” มารุตตัดบทเสียงเรียบ ก่อนจะช้อนร่างบางที่ไม่ทันตั้งตัวขึ้นแนบอกแล้วเดินกลับไปที่เตียงนอนทันที

“พี่ลม...เราหย่า” ยังไม่ทันจบประโยคดี ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มก็ถูกประกบด้วยริมฝีปากหนาได้รูปในทันที ก่อนประโยคมากมายที่คิดไว้ในหัวจะปลิดปลิวไปอย่างง่ายดาย หลงเหลือไว้เพียงรสจุมพิตแสนหวานที่วาบหวามไปทั้งกายและใจเท่านั้น

“ถ้าพูดอีกคำนึงพี่จะจูบอีกทีนึง และถ้ายังคิดจะพูดอะไรมากกว่านั้น...ก็จะทำมากกว่านั้น แล้วจะหาว่าพี่ใจร้ายไม่ได้นะ” มารุตปรามเสียงขุ่น ก่อนจะดึงร่างบอบบางที่เวลานี้แดงก่ำที่ทั้งร่างเข้าสู่อ้อมกอดทันที

คนที่ถูกปรามเม้มปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนอบอุ่นที่เป็นอันตรายต่อกายและหัวใจตนเองอย่างยากลำบาก ก่อนจะต้องชะงักค้างเมื่อดวงตากลมหวานประสานเข้ากับดวงตาคู่คมที่มองจ้องมาไม่วางตา แววตาคู่คมที่เป็นประกายทำให้คนที่ดิ้นรนสงบลงในทันที ก่อนจะหันหลังให้คนที่นอนกอดตนเองไว้ด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียดราวเด็กถูกขัดใจ

“ฝันดีนะ” มารุตกระซิบถ้อยคำอวยพรบางเบา ก่อนจะจุมพิตข้างแก้มเป็นการอวยพรซ้ำอีกหนแล้วดึงร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างรวดเร็ว

แม้ในตอนแรกจะสัมผัสได้ถึงแรงต่อต้านจากคนในอ้อมแขนไม่น้อย แต่เพียงไม่นานพลอยชมพูก็เริ่มผ่อนคลายและพล้อยหลับไปในที่สุด มารุตมองร่างบอบบางที่หลับสนิทในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกที่หนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

เขาจะไม่หนีหัวใจตัวเองอีกแล้ว

และจะไม่ยอมให้เธอหนีหัวใจตัวเองด้วยเช่นกัน