อดีตของหัวใจที่แตกสลาย 143

หลังมื้ออาหารที่ไม่เต็มใจนักจบลงไป พลอยชมพูก็ต้องรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกหน เมื่อทันทีที่เปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วต้องพบเจ้าของห้องนอนกว้างที่กรุณาเอื้อเฟื้อให้อยู่ร่วมอาศัย กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงกว้างอย่างถือสิทธิ ทั้งที่เมื่อชั่วโมงก่อนตอนที่เธอแสดงเจตจำนงว่าต้องการกลับไปพักที่บ้านของตัวเอง จนกว่ามารุตจะพร้อมเซ็นใบหย่าให้ในตอนที่เขาว่าง

แต่หลังจากโต้เถียงกันอยู่นาน ถึงเวลาว่างที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยของมารุต สุดท้ายก็กลับกลายเป็นว่าเธอจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปจนกว่าจะจัดการเรื่องหย่าร้างกันเรียบร้อย และมารุตจะยกห้องนอนของตนเองให้เธออยู่ไปก่อนในช่วงนี้ พร้อมกับคำพูดที่ทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินหนีไปว่า...

‘ห้ามย้ายออกเด็ดขาด จนกว่าเราจะหย่าขาดจากกันแล้วเท่านั้น’

               พลอยชมพูในชุดนอนสีหวานพอดีตัวกอดอกมองร่างสูงที่ยังคงนอนเล่นเกมอยู่บนเตียงกว้างอย่างไม่คิดจะขยับเคลื่อนไปไหนด้วยความขุ่นมัว เธอรู้ดีว่าภายใต้ท่าทีนิ่งเรียบและติดจะแข็งกระด้างของมารุตนั้น ซุกซ่อนความดื้อรั้นที่แสนเอาแต่ใจอย่างเหลือร้ายไว้ภายใน เพียงแต่เธอไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มจะอาการหนักมากขนาดนี้เท่านั้นเอง

หญิงสาวชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่ว่าจะทำอย่างไรกับเจ้าของห้องที่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับลุกจากเตียง สุดท้ายก็ตัดสินใจละความสนใจที่มีต่อคนตรงหน้า แล้วหันไปเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังแทน หมายจะหยิบผ้านวมอีกชุดที่เธอรู้ว่ามีอยู่ในตู้เพื่อใช้เป็นที่นอนชั่วคราวให้ตนเอง แต่เมื่อพบเพียงความว่างเปล่าคิ้วสวยได้รูปก็ขมวดเข้าหากันทันทีพลางเอ่ยถาม

“คุณมารุต ผ้านวมกับหมอนที่ฉันเห็นอยู่ในตู้หายไปไหนคะ ก่อนเข้าไปอาบน้ำมันยังวางอยู่ตรงนี้เลยนะ”

“วันนี้อากาศเย็น เลยเอาไปห่มให้ไอ้พายุแล้ว...ถามทำไม” คำตอบเรียบๆพร้อมกับใบหน้านิ่งเฉยทำให้คนฟังต้องอ้าปากค้างอย่างนึกไม่ถึง

“...ช่างมันเถอะค่ะ”

เมื่อเริ่มเห็นเค้าลางความยียวนที่ส่งผ่านสายตาคู่คมที่สงบเรียบแต่ทอประกายวิบวับ พลอยชมพูก็ต้องระบายลมหายใจที่ขุ่นมัวออกมาในที่สุด ก่อนที่จะเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อหาที่นอนให้ตนเองในคืนนี้ ก่อนจะต้องขมวดคิ้วอีกรอบเมื่อพบว่าภายในห้องนอนกว้างของมารุตไม่มีอะไรเลย นอกจากเตียงนอนกว้าง แม้แต่เก้าอี้บุบวมตัวโตที่เธอเห็นอยู่เมื่อครู่ตอนก่อนเข้าไปอาบน้ำก็พาลอันตธานหายไปด้วยเช่นกัน

               พลอยชมพูตวัดสายตามองคนที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงอีกหนด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะต้องเม้มปากเข้าหากันแน่น เมื่อชั่วครู่หนึ่งเธอเห็นรอยยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัยของมารุต คนที่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพ่ายแพ้นึกอยากจะขว้างอะไรสักอย่างใส่คนตรงหน้าให้หายหงุดหงิดต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่เมื่อนึกถึงคำสอนของบิดามารดาที่ห้ามไม่ให้เธอใช้อารมณ์นำชีวิตเช่นที่ทำมาตลอด ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนงามจึงทำได้เพียงมองค้อนคนตรงหน้า แล้วเดินกระฟัดกระเฟียดบึงบังออกจากห้องไปเท่านั้น แต่เพียงไม่กี่วินาทีที่เปิดประตูออกไป ความอดทนที่แสนสั้นของคนที่กำลังฝึกสะกดกลั้นอารมณ์ก็หมดลงทันที พร้อมๆกับร่างบอบบางที่กลับเข้ามาในห้องอย่างรอดเร็ว

“คุณมารุต! มันมากเกินไปแล้วนะ” พลอยชมพูตวาดเสียงกร้าวใบหน้าหวานแดงก่ำไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะเอ่ยต่อ “โซฟาหายไปไหน? อย่าตอบออกมานะ...ว่าพายุมันต้องนอนโซฟา”

คนถูกถามดีดตัวขึ้นจากที่นอนในเสี้ยววินาที ก่อนจะสาวเท้าเพียงสองสามก้าวก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนที่กำลังมีโทสะในทันที พลางทำท่าครุ่นคิดไปชั่วขณะแล้วตอบรับในสิ่งที่เธอพูดขึ้น “ก็...ทำนองนั้น”