อีกด้านของความจริง 161

สามวันต่อมา...

               ดวงตากลมหวานที่หนักอึ้งกระพริบขึ้นลงช้าๆเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงไฟสีส้มสลัวยามค่ำคืน เพียงครู่เดียวที่ลืมตาตื่นขึ้นก็เริ่มมีหยาดน้ำตาเคลือบดวงตาคู่หวานอย่างง่ายดาย ความรู้สึกสูญเสียเมื่อครั้งอดีตที่ย้อนคืนกลับมาทำให้คนที่เพิ่งระลึกถึงสิ่งที่เสียไปอดไม่ได้ที่จะมีน้ำตาอีกหน

“ตื่นมาก็ร้องไห้ ไม่คิดบ้างเหรอว่าคนเฝ้าจะใจเสียแค่ไหน” เสียงทุ้มที่ติดจะตำหนิกลายๆเอ่ยขึ้น ก่อนจะนำพาร่างสูงของตัวเองมานั่งบนเตียงผู้ป่วย

“พี่ลม” พลอยชมพูเอ่ยเสียงเครือ ก่อนจะสวมกอดคนตรงหน้าในทันทีที่ชายหนุ่มนั่งลง

               มารุตชะงักไปชั่วครู่กับท่าทีของคนป่วยที่เพิ่งฟื้นคืนสติ ก่อนจะรวบร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมกอดในวินาทีถัดมาด้วยความหวงแหนแกมห่วงหา การหลับไปของคนตรงหน้าหากนับเป็นการลงทัณฑ์ ก็ถือว่าเป็นโทษทัณฑ์ที่หนักหนาสาหัสและทุกข์ทรมานมากสำหรับเขา

“บอกกี่ทีแล้วว่าไม่ชอบคนเจ้าน้ำตา...เลิกร้องไห้ได้แล้ว” มารุตกระชับอ้อมกอดพลางเอ็ดเสียงเบา ก่อนจะจุมพิตที่กระหม่อมบางซ้ำๆอย่างรักใคร่

“ไม่ชอบก็ไปหย่ากัน ไม่ง้อหรอก” แม้จะยังเจ็บช้ำจากภาพในวันวานจนปวดไปทั้งใจ แต่เมื่อได้ยินคำค่อนขอดของมารุตก็อดไม่ได้ที่จะตอบโต้ตามประสา

“พี่ไม่ชอบคนเจ้าน้ำตา แต่พี่รักคนตรงหน้าก็เคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรือไง” มารุตว่ายิ้มๆ ก่อนจะจุมพิตแก้มใสที่ยังเปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างถือสิทธิ

                 พลอยชมพูมองค้อนคนที่เอ่ยคำแก้ตัวอย่างนึกหมั่นไส้ ก่อนจะถอนใจพลางซุกตัวเข้าหาวงแขนกว้างที่แสนอบอุ่นแล้วไม่เอ่ยสิ่งใดอีก เวลานี้เธอเหนื่อยเกินกว่าที่จะฝืนแข็งขืนขับไล่มารุตให้ออกห่างกายได้อย่างที่สมองสั่ง ห้วงคำนึงแห่งการสูญเสียที่ย้อนคืนกลับมายังชัดเจนและตกค้างในความทรงจำ จนเธอเกิดกลัวที่จะต้องสูญเสียอะไรไปอีก

“ไหวไหม?” ท่าทีที่สงบลงของคนในอ้อมแขนทำให้มารุตเลือกที่จะขยับตัวขึ้นไปบนเตียงผู้ป่วย แล้วนั่งพิงหัวเตียงเพื่อให้พลอยชมพูได้ซุกตัวเข้าหาได้สะดวกยิ่งขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามเมื่อเห็นดวงตากลมหวานที่ฉายแววอ่อนล้ามองจ้องมายังสร้อยข้อมือเส้นเล็กสีชมพูที่ตนเองสวมไว้ไม่วางตา

“ไม่ไหว” พลอยชมพูตอบตามจริง ก่อนจะกระชับอ้อมกอดเพื่อดึงตัวเองเข้าหาความอบอุ่นจากคนที่เอ่ยถามให้แน่นขึ้นอย่างต้องการที่พึ่งพิง

“ถ้าใครสักคนที่สำคัญมากๆต้องตายไปเพราะช่วยเรา...เราจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไงคะ”

               เสียงหวานที่เจือรอยสะอื้นไม่จางหาย ทำให้มารุตต้องประคองดวงหน้าหวานขึ้นมาเพื่อสบสายตาที่เต็มไปด้วยร่องรอยแตกร้าวและความสูญเสียของคนในอ้อมแขน ก่อนจะจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มซ้ำๆ พลางคลี่ยิ้มละมุนให้คนที่ขมวดคิ้วขุ่นอย่างคนสับสนกับการกระทำของเขา

“เขาไม่ได้ช่วยชีวิตเราไว้ เพื่อให้เรามานั่งเสียใจแล้วโทษตัวเองอยู่แบบนี้หรอกนะ ที่เขาช่วยเราไว้เพราะเขารักเรามากต่างหาก” มารุตเอ่ยอธิบายเรียบๆ แม้ในเสี้ยวหนึ่งของหัวใจจะอดสั่นไหวไม่ได้เมื่อคำถามของคนตรงหน้าทำให้หวนนึกถึงภาพความทรงจำในอดีตของตนเอง

               เมื่อหลายปีก่อนในตอนที่มารดาแท้ๆของเขาจากไปด้วยอุบัติเหตุ และตัวเขาเองเป็นคนเดียวที่รอดมาได้ทั้งที่อยู่ในรถคันนั้นเช่นกัน ก็เป็นเพราะมารดาของเขาเลือกที่จะใช้ชีวิตของตัวเองปกป้องเขาไว้ ในตอนแรกเขาไม่เคยเข้าใจว่าเพราะอะไรท่านจึงต้องทำเช่นนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปมารุตจึงได้เรียนรู้ว่า

ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความรัก

“รักเหรอคะ?” พลอยชมพูทวนคำเสียงเครือ ก่อนจะหวนนึกถึงถ้อยคำสุดท้ายและรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสดใสของเพื่อนรักที่ตายจากไป

‘ฉันรักแกมากนะ...อย่าโกรธกันเลยนะ ฉันขอโทษที่โกหกว่าจะไม่ทิ้งกัน’

“การสูญเสีย ไม่ว่าเมื่อไรที่นึกถึงก็ล้วนแล้วแต่ทำให้คนที่ยังอยู่ รู้สึกเจ็บปวดหัวใจได้เสมอ” มารุตบอกพลางเกลี่ยน้ำตาเม็ดกลมออกจากสองข้างแก้มของพลอยชมพูอย่างเบามือ ก่อนจะเงียบไปชั่วครู่แล้วเอ่ยต่อ

“แต่เมื่อเราคือคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ต้องเข้มแข็งขึ้น...และใช้ชีวิตให้ดีและมีความสุขที่สุด เพราะนั่นคงเป็นสิ่งเดียวที่เราจะสามารถตอบแทนความรู้สึกของคนที่ยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อเราได้”

“พลอยจะพยายาม” คนฟังพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ก่อนจะสวมกอดมารุตไว้แน่นด้วยหัวใจที่ยังเจ็บปวดและเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวจากภาพอดีตที่หวนมา

               หลังจากแนบชิดแอบอิงในอ้อมกอดแข็งแรงที่แสนอบอุ่นอยู่นาน พลอยชมพูที่ยังไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ทั้งที่เวลาผ่านไปเกือบค่อนคืนก็เริ่มพิจารณาเจ้าของอ้อมกอดแข็งแรงที่เวลานี้กำลังหลับสนิทไปแล้ว ก่อนเจ้าของดวงหน้าหวานจะระบายยิ้มออกมา เมื่อได้ยินเสียงพึมพำจากริมฝีปากหนาที่ละเมอออกมาเป็นชื่อของเธอ

“ขอบคุณมากนะคะ ที่อยู่ข้างๆกันแบบนี้” พลอยชมพูกระซิบ พลางจุมพิตข้างแก้มสากเพียงบางเบาคล้ายต้องการตอบแทนความรู้สึกมากมายที่กำลังเพิ่มพูนอยู่ภายในหัวใจของตนเองอีกครั้ง ก่อนจะกระชับอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นไว้แน่นอย่างหวงแหนแล้วพล็อยหลับไปในที่สุด