อีกด้านของความจริง 160

            เสียงเครื่องวัดชีพจรและอัตราการเต้นของหัวใจที่ยังส่งเสียงร้องเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงสัญญาณชีพของคนที่ยังหลับใหลไม่ได้สติว่าอาการของเธอยังคงที่และเป็นปกติ แม้ความปกติที่เกิดขึ้นนั้นจะไม่ได้ทำให้คนที่เฝ้ารอมาตั้งแต่เมื่อวันก่อนรู้สึกปกติไปด้วยแม้แต่น้อย

“เราเคยบอกพี่ว่าเกลียดโรงพยาบาลมากไม่ใช่เหรอ? รีบๆฟื้นสิ จะได้กลับบ้านกันสักที” คนนั่งเฝ้าเอ่ยเสียงเบาแกมตำหนิ ก่อนจะถอนใจอีกหนเมื่อไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบโต้จากคนที่หลับใหลอยู่

แม้มารุตจะได้รับคำยืนยันว่าอาการของพลอยชมพูพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่การที่เธอยังคงหลับใหลยาวนานข้ามวันข้ามคืนเช่นนี้ก็ทำให้คนเฝ้ารออดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล ชายหนุ่มกุมมือบอบบางที่ยังเต็มไปด้วยเครื่องมือทางการแพทย์มากมายไว้หลวมๆ ก่อนจะไล้ปลายนิ้วไปตามหลังมือบอบบางที่ยังคงมีสายน้ำเกลือและเข็มติดอยู่

น่าแปลกที่หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวดมากมายขนาดนี้

ทั้งที่ร่างกายของเขาไม่ได้มีบาดแผลแม้แต่น้อย

บริษัท พลอยชมพูจิวเอลรี...

               เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นตามมารยาทพร้อมร่างบางของผู้มาเยือนที่เดินเข้ามา ทำให้เจ้าของห้องที่กำลังจรดปลายปากกาลงบนเอกสารสำคัญชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะผายมือแทนคำเชื้อเชิญอย่างเป็นมิตร พลางจรดปลายปากกาลงหน้ากระดาษที่เหลือไปเงียบๆ

“แวะเข้ามาหาป้ามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า หนูนิล” นพเก้าที่เข้ามาจัดการงานทั้งหมดแทนบุตรสาวทั้งสองเอ่ยเสียงเรียบ เพราะแม้จะรับรู้ถึงความไม่ลงรอยกันของนิลกาฬและพลอยชมพู ที่ก่อนหน้านี้เกิดเรื่องราวบานปลายจนลุกลามมาแล้ว แต่เมื่อนิลกาฬไม่เคยแสดงพฤติกรรมเชิงลบใดๆต่อเธอ ก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องไร้ไมตรีต่อคนตรงหน้า

“ก็ทำนองนั้นค่ะ” คนถูกถามตอบรับเรียบๆ ก่อนจะยื่นซองสีขาวที่บรรจุจดหมายลาออกที่ตนเองเซ็นไว้แล้วให้แก่ผู้อาวุโส

“เห็นคุณพ่อของหนูบอกว่าจะย้ายไปอยู่อเมริกา ป้าจะเซ็นอนุมัติให้ตามนั้นนะ” ผู้อาวุโสเปิดซองสีขาวที่บรรจุจดหมายลาออกแล้วจรดปลายปากกาลงไปในทันทีที่เอ่ยจบ ก่อนจะคลี่ยิ้มให้นิลกาฬอีกครั้งแล้วเอ่ยต่อ “ป้าดีใจด้วยนะนิล...ที่หนูจะได้ครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตากลับคืนมา”

อาจเพราะนพเก้าเป็นอีกคนที่รับรู้เรื่องราวเกือบทั้งหมดของเพื่อนรักกับอดีตสามีอย่างนายแพทย์มังกร การที่เธอได้รับข่าวการย้ายไปต่างประเทศของคนทั้งคู่ในระยะเวลาใกล้เคียงกัน ก็ทำให้พอจะอนุมานได้ว่าทั้งสองที่เคยแยกทางเดินกันจนเกือบจะเรียกได้ว่าเป็นเส้นขนาน กำลังกลับมาเดินบนเส้นทางเดียวกันอีกครั้งด้วยเหตุผลบางอย่าง และหากเธอเดาถูกอีกไม่นานนิลกาฬก็คงจะยื่นจดหมายลาออกเพื่อย้ายตามบุพการีทั้งสองไปอย่างแน่นอน

“หนูก็หวังแบบนั้นเหมือนกันค่ะ” ไพลินในคราบของนิลกาฬระบายยิ้ม ก่อนจะกล่าวลาอีกครั้งแล้วเดินออกมาในที่สุด

               นพเก้ามองร่างบางของอดีตพนักงานที่ตนเองเพิ่งจรดปลายปากกาอนุมัติใบลาออกพลางถอนใจ อดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงเด็กหญิงอีกคนที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกัน การจากไปของฝาแฝดอีกคนในวันนั้นยังคงค้างคาใจและสร้างบาดแผลให้ทุกคนในเหตุการณ์จวบจนวันนี้

‘ป้าขอให้หนูได้พบกับความสุขที่ตามหาจริงๆสักทีนะ ไพลิน’

               ไพลินเหลียวมองประตูห้องทำงานของพลอยชมพูเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มที่ติดจะเศร้าสร้อยเมื่อนึกถึงแววตาเปี่ยมรักที่มารุตมีไว้ให้พลอยชมพูเสมอในยามที่เขาเองไม่รู้ตัว แล้วก็ต้องถอนใจเมื่อนึกถึงความรักของเธอที่คงไม่มีทางสมหวังแล้วจริงๆ

แต่เมื่อเลือกบางสิ่ง เธอก็ควรจะทิ้งอดีตบางอย่างไปเสียตั้งแต่ตอนนี้