อีกด้านของความจริง 162

               เสียงดนตรีในท่วงทำนองแว่วหวานถูกเปิดไว้เป็นเพื่อนคนเจ็บ เพื่อไม่ให้บรรยากาศในห้องกว้างเงียบเหงาจนเกินไปนัก พลอยชมพูเหลียวมองร่างสูงของญาติผู้ป่วยที่หลับสนิทอยู่บนโซฟาตัวกว้างตั้งแต่เมื่อช่วงสายพลางถอนใจ ทั้งที่เธอเอ่ยขอให้มารุตกลับไปนอนที่คอนโดก่อน แล้วค่อยกลับมาหาเธออีกครั้งในช่วงค่ำๆหากเขายังอยากกลับมา แต่ดูเหมือนคำพูดของเธออาจจะไม่เข้าหูของคนฟังนัก ญาติผู้ป่วยที่กลายร่างเป็นจอมเผด็จการจึงออกอาการเมินเฉย ซ้ำยังมองค้อนเธอหลายหนก่อนจะพล็อยหลับไป

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

               เสียงเคาะประตูที่เป็นจังหวะพร้อมร่างสูงของนายแพทย์พิรุณที่เดินเข้ามา ทำให้พลอยชมพูที่เริ่มเบื่อหน่ายกับการนั่งเฝ้าญาติผู้ป่วยที่กำลังหลับสบายคลี่ยิ้มออกมา

“อย่าเสียงดังนะ พี่ลมหลับอยู่” พลอยชมพูกระซิบเสียงเบา ก่อนจะทำท่าทีประกอบเพื่อให้ผู้มาเยือนเข้าใจในสิ่งที่ต้องการสื่อสารง่ายขึ้น

“ต่อให้คุยกันเสียงดังกว่านี้ก็ไม่ตื่นหรอก อดนอนมาตั้งเกือบสามวัน” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยกลั้วหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าโทนเสียงปกติเล็กน้อย คล้ายต้องการแสดงให้เห็นว่าคำพูดของตนเองเป็นความจริง

“งั้นก็ไม่ต้องเสียงดังขนาดนี้ก็ได้!” พลอยชมพูบอกเสียงสะบัด พลางมองค้อนคนที่ยังคงหัวเราะชอบใจกับท่าทีตื่นตระหนกของเธอกับการเสียงดังเมื่อครู่

“ไหนบอกว่าจะไม่รักกันแล้วไง...เอ๊ะอะ ก็ห่วงแต่พี่ชายฉันอย่างเดียวเลยนะ” นายแพทย์หนุ่มว่าแกมประชดอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะนั่งลงบนเตียงผู้ป่วยด้วยท่าทีสบายๆแล้วเอ่ยต่อ “มีอะไรก็ว่ามา เห็นฝากกระซิบมากับหัวหน้าพยาบาลไม่ใช่หรือไง”

               เพราะมีเคสผ่าตัดติดต่อกันหลายชั่วโมง นายแพทย์หนุ่มจึงไม่ได้มีโอกาสแวะเข้ามาหาเพื่อนรักอย่างใจคิด หากไม่นับเมื่อตอนรุ่งสางที่แวะเข้ามาหา แล้วพบคนเจ็บที่เฝ้าภวังค์ถึงกำลังหลับสบายอยู่ภายใต้อ้อมกอดของพี่ชายแท้ๆ นี่ก็คงเป็นการเยี่ยมไข้ครั้งแรกของการป่วยในครั้งนี้ของเขาและเธอ

“พลอยจำเรื่องของยายลินได้แล้วนะ” คำตอบของคนเจ็บทำให้นายแพทย์หนุ่มชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนใจพลางคลี่ยิ้มละมุนให้คนตรงหน้า

“นี่คงเป็นเหตุผลที่ช็อกจนเข้าโรงพยาบาลสินะ” นายแพทย์พิรุณดึงมือบอบบางข้างที่กำผ้าปูไว้แน่นขึ้นมากุมหลวมๆ ก่อนจะบีบเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ ด้วยรู้ดีว่าพลอยชมพูคงเจ็บปวดไม่น้อยกับภาพความทรงจำในอดีตที่หวนกลับมา

“ถ้าวันนั้นพลอยจับมือของลินไว้แน่นๆ วันนี้พวกเราคงยังอยู่ด้วยกันใช่ไหม” พลอยชมพูเอ่ยเสียงเครือ

“แต่ถ้าวันนั้นพลอยจับมือลินไว้แน่นๆ วันนี้อาจจะเหลือแค่เรนก็ได้นะ...ลินคงไม่ดีใจหรอกถ้ารู้ว่าพลอยคิดแบบนี้” นายแพทย์หนุ่มเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ไหลอาบสองข้างแก้มอย่างเบามือ ก่อนจะดึงร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างต้องการปลอบประโลม

               เสียงสะอื้นเบาๆที่ยังดังกระทบในโสตประสาท พร้อมแรงสั่นน้อยๆจากร่างบอบบางทำให้นายแพทย์หนุ่มอดนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้ หลังเกิดเรื่องเลวร้ายวันนั้นพลอยชมพูก็ไม่ยอมพูดอะไรเลย กว่าที่เธอจะกลับคืนมาเป็นปกติได้ก็ใช้เวลาร่วมปีเศษ และในตอนนั้นเองที่เขาให้สัญญากับตัวเองและน้องสาวที่ตายจากไปแล้ว ว่าเขาจะต้องคอยดูแลและปกป้องเธอให้ดีที่สุด

และคำสัญญาในวันนั้น ก็นำมาสู่การเป็นนายแพทย์พิรุณในวันนี้

“จะกอดกันอีกนานไหม?” เสียงทุ้มติดจะขุ่นเคืองที่ดังสอดแทรกท่วงทำนองเพลงแว่วหวานเข้ามากระทบโสตประสาท ทำให้นายแพทย์หนุ่มจำต้องปล่อยร่างบอบบางในอ้อมแขนพลางถอนใจ

“พี่ลม...”