อีกด้านของความจริง 163

“พี่ลม...” พลอยชมพูอุทานเสียงเบาก่อนจะหลบสายตาลงทันที เมื่อมองสบดวงตาคู่คมที่ฉายร่องรอยขุ่นเคืองจางๆ

“คนเฝ้าก็ตื่นแล้ว คุยกันไปนะจะได้ไม่เหงา” นายแพทย์หนุ่มว่ายิ้มๆ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นด้วยท่าทีเรียบเรื่อยแล้วเอ่ยต่อ “ผมมีเคสผ่าตัดตอนบ่าย ฝากดูแลพลอยด้วยนะพี่ลม”

               นายแพทย์หนุ่มกลับออกมาจากห้องพิเศษของโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่ปลอดโปร่งกว่าเก่าก่อน บางทีคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับตัวเองและน้องสาวที่ตายจากคงจะสิ้นสุดลงในอีกไม่ช้า เมื่อสุดท้ายแล้วคนที่จะอยู่เคียงคู่และคอยดูแลพลอยชมพูจากนี้ต่อไป คือใครอีกคนที่ไม่ใช่เขา

“ขอโทษนะคะ ที่คุยกันเสียงดังจนทำให้ตื่น...แต่พลอยก็บอกแล้วว่าให้กลับไปนอนที่คอนโด” พลอยชมพูเอ่ยขึ้นในทันที หลังจากนายแพทย์พิรุณออกจากห้องไป ราวกับว่าหากไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาห้องทั้งห้องคงเงียบสงัดในบัดดล

‘ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นไหม!’

 มารุตรู้สึกเหมือนตัวเองอย่างจะตะโกนประโยคที่คิดออกมาดังๆ ว่าปัญหาของเขาไม่ได้อยู่ที่ความดังของระดับเสียงที่พูดคุยกัน

แต่มันอยู่ที่ภาพบาดตา ที่คนทั้งคู่กอดปลอบกันอยู่ต่างหากเล่า!

แม้จะรู้สึกน้อยใจระคนขุ่นเคืองขึ้นมาจนล้นอก แต่สุดท้ายมารุตก็ทำได้แค่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงบางเบาที่ติดจะออดอ้อนอยู่ในทีเท่านั้น

“เมื่อกี้ไม่ได้ว่าก็แค่ถามเฉยๆ ว่าจะกอดกันอีกนานหรือเปล่า?”

“แต่น้ำเสียงก่อนหน้านี้ ฟังดูเหมือนจะโกรธเลยนะคะ” พลอยชมพูตั้งข้อสังเกต

“ไม่ได้โกรธ ก็แค่ตกใจเลยพูดเสียงดังไปหน่อย” มารุตนำพาร่างสูงของตัวเองมานั่งตรงหน้าของพลอยชมพูพร้อมทั้งเอ่ยแก้ตัวเสียงขุ่น ทั้งที่ความจริงเมื่อครู่ตัวเขาเองก็โกรธไม่น้อยที่เห็นภาพความใกล้ชิดของคนทั้งคู่ ก่อนจะกุมมือนิ่มข้างที่ยังว่างขึ้นมาแนบแก้มสากของตัวเอง พลางจุมพิตหนักๆลงบนฝ่ามือบอบบางแล้วเอ่ยต่อ...

“แต่วันหลังก็คุยกันให้ดังกว่านี้หน่อย จะได้ไม่ต้องใกล้กันมาก!”

               หลังได้ฟังประโยคแก้ตัวที่พ่วงมาด้วยคำขอแกมออดอ้อนของมารุต คนฟังก็ทำได้แค่กรอกตามองเพดานสีขาวสะอาดตาด้วยความอ่อนใจ รู้สึกเหมือนความสัมพันธ์ของเธอกับคนตรงหน้าช่างแปลกประหลาดเข้าไปทุกที ทั้งที่เมื่อก่อนเธอก็กอดกับเพื่อนสนิทอย่างนายแพทย์พิรุณอยู่บ่อยครั้ง ก็ไม่เคยเห็นว่ามารุตจะใส่ใจแต่อย่างใด จนเธอยังเคยนึกค่อนขอดในใจว่าเหตุใดผู้ชายคนนี้จึงไม่คิดจะหวงแหนเธอบางแม้สักนิด กลับเป็นเธอเสียอีกที่หวาดระแวงทุกครั้งที่มีใครมาเข้าใกล้เขา

               แต่ในวันนี้ทุกอย่างดูพลิกกลับสลับตำแหน่งอย่างง่ายดาย เมื่อเธอไม่รู้สึกสิ่งใดเลยยามที่มีใครเข้าวนเวียนอยู่ข้างกายมารุต กลับเป็นตัวเขาเองเสียอีกที่แสดงออกชัดเจนจนออกนอกหน้า ถึงความหวาดระแวงยามที่มีใครมาใกล้เธอ แม้กระทั่งกับนายแพทย์พิรุณที่เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ ก็ยังมีความหงุดหงิดมากมายที่ฉายชัดบนใบหน้าคม

               พลอยชมพูทอดถอนใจอีกหนก่อนจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของมารุตอย่างแสนเสียดายเมื่อเห็นผู้มาเยือนที่เดินเข้ามา เพราะดูเหมือนเวลานี้เธอจะมีเรื่องบางอย่างที่สำคัญและจำเป็นต้องจัดการให้จบ ก่อนที่จะหาคำตอบในบทสรุปของความสัมพันธ์ที่แสนซับซ้อนระหว่างเธอและมารุต

“ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์แวะมา ทั้งที่งานของลุงกรก็ยุ่งมากแท้ๆ” พลอยชมพูเอ่ยเสียงหวานต่อนายแพทย์มังกร พลางพนมมือไหว้ผู้อาวุโสที่ตนเองรักและเคารพประดุจญาติผู้ใหญ่อย่างอ้อนน้อม ก่อนจะหันกลับมากุมมือหนาของมารุตที่ขยับลุกขึ้นมายืนข้างกาย แล้วเอ่ยสิ่งที่คิดไว้ออกมาเรียบๆ

“พี่ลมช่วยกลับไปเอาของใช้ส่วนตัวที่คอนโดมาให้พลอยหน่อยได้ไหมคะ”

“พี่ลมช่วยกลับไปเอาของใช้ส่วนตัวที่คอนโดมาให้พลอยหน่อยได้ไหมคะ”

“แต่...” มารุตฟังคำร้องขอแสนหวานแล้วก็ต้องขมวดคิ้วขุ่น แต่เมื่อมองสบดวงตาคู่หวานที่ยืนยันคำพูดเหล่านั้น คนถูกร้องขอก็จำต้องรับคำขอนั้นอย่างหมดทางเลือก แต่กระนั้นก่อนออกไปก็ยังไม่วายหันกลับมาเอ่ยกับคนป่วยอีกครั้งอย่างห่วงหา “แล้วพี่จะรีบมา”

               ความห่วงใยที่ถูกถ่ายทอดออกมาด้วยคำพูดเรียบง่าย กลับสร้างเยื่อใยที่ผูกมัดหัวใจคนฟังได้อย่างง่ายดายและลึกซึ้งจนยากจะถอน พลอยชมพูระบายยิ้มอ่อนโยนออกมาเพราะคำพูดนั้น ก่อนรอยยิ้มที่แสนหวานจะจางลง เมื่อหลงเหลือแค่เพียงเธอและนายแพทย์มังกรที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแห่งนี้