ไพลินสีน้ำเงิน 158

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว นิลขอตัวนะคะ” ไพลินมองหยาดน้ำตาของมารดาที่ไม่เคยมีไว้ให้ตัวเองด้วยความรู้สึกเจ็บลึกในใจ ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่คิดไว้ออกมาเรียบๆ เพราะไม่ว่าน้ำตาที่เกิดขึ้นตรงหน้าของเธอในเวลานี้ จะเกิดเพราะคิดถึงไพลินตัวปลอมที่ตายจากไปแล้ว หรือเพราะนิลกาฬตัวปลอมอย่างเธอที่เอ่ยปฏิเสธไปเมื่อครู่ ความรู้สึกที่พังทลายไปของเธอก็ไม่มีวันหวนคืนมาได้อยู่ดี

               ไพลินไม่ได้รอคำอนุญาตของใคร เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากห้องรับแขกกว้างในทันที และแม้เสียงทุ้มที่เคยฟังดูอ่อนโยนเสมอของนายแพทย์มังกรจะฟังดูดุดันจนแทบจะเรียกได้ว่ากราดเกรี้ยว ก็ไม่สามารถหยุดคนที่ต้องการออกไปจากห้องด้วยความตั้งใจอันแรงกล้าได้ แต่เมื่อเดินมาถึงประตูห้องรับแขกกว้างที่ถูกปิดอยู่ร่างบางก็ต้องชะงัก

“ลินอยู่คุยกับแม่ก่อนได้ไหม” คำสั้นๆแต่กลับสามารถหยุดทุกการกระทำของไพลินในคราบนิลกาฬได้อย่างง่ายดาย

“...อย่ามาเรียกชื่อฉันแบบนี้นะ!” เพียงเสี้ยววินาทีที่ได้ยินชื่อที่ตัวเองทิ้งไปนานนับสิบปี คนที่เยือกเย็นและแสนสงบนิ่งก็ตวาดออกมาอย่างโกรธเคืองระคนเจ็บแค้นในใจ

               ห้องรับแขกกว้างเงียบสงัดหลังจากที่ได้ยินถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวของคุณหนูนิลกาฬผู้สงบเยือกเย็นเสมอ ดวงตาสีนิลคู่หวานตวัดมองมารดาแท้ๆด้วยความชิงชังระคนเจ็บช้ำกับชื่อเรียกที่ตนเองไม่อยากได้ยิน ก่อนจะปิดประตูบานกว้างที่ถูกเปิดออกเมื่อครู่ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับบุพการีทั้งสองอีกครั้ง

“คุณพ่อคิดจะทำอะไรคะ พาผู้หญิงคนนี้มาเพื่ออะไร” เมื่ออารมณ์ที่แตกประทุถูกควบคุมได้ ไพลินก็เลือกจะหันไปถามบิดาที่ยังคงนั่งนิ่งเหมือนรูปสลักไร้ชีวิตอยู่บนโซฟาตัวกว้าง ด้วยเสียงที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความผิดหวังในใจที่ยากจะปกปิด

‘เธอกำลังผิดหวังอีกครั้ง เหมือนที่ผิดหวังซ้ำๆเสมอมาจากพ่อ’

               ครั้งแรกที่เธอก้าวเข้ามายังบ้านหลังนี้ในฐานะนิลกาฬ ชีวิตที่วาดฝันก็ถูกเติมเต็มอย่างง่ายดายเมื่อนายแพทย์มังกรให้ทั้งความรักความใส่ใจจนมากล้นแก่เธอแต่เพียงผู้เดียว ความรักที่เหมือนถูกสร้างมาเพื่อเธอเท่านั้น ความรักที่ไม่มีเงาของคนอื่นซ้อนทับ เหมือนเช่นเวลาที่มารดามองดูเธอแล้วเฝ้าคิดถึงน้องสาวฝาแฝดอยู่ตลอดเวลา 

               แต่ภาพฝันทุกอย่างก็แตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีอย่างง่ายดาย ในวันเดียวกันกับที่เธอเลือกสวมรอยเป็นนิลกาฬน้องสาวฝาแฝดไปตลอดกาล แววตาของนายแพทย์มังกรที่มองเธอด้วยความรักก็แปรเปลี่ยนไป มีแต่ร่องรอยคำถามและเพียงไม่นานก็กลายเป็นความหมางเมินห่างเหิน สุดท้ายชีวิตของเธอก็เริ่มโดดเดี่ยวอีกครั้ง เมื่อนายแพทย์มังกรเริ่มโหมงานหนักจนไม่มีเวลาให้เธอสักนิด

บ้านหลังใหญ่ที่เธอคิดเสมอว่าแสนอบอุ่น กลับกลายเป็นความอ้างว้างที่แสนว้าเหว่อย่างง่ายดายในเวลาอันรวดเร็ว เธอเคยนั่งรอบิดากลับบ้านเพื่อกินข้าวด้วยกันเสมอ แต่เมื่อการรอคอยที่คาดหวังมันช่างยาวนานจนกลายเป็นความสิ้นหวัง สุดท้ายเธอก็เลิกรอคอยและใช้ชีวิตในแบบของเธอเองในที่สุด

“...เพื่อลูก” คำสั้นๆแต่แฝงไปด้วยความเจ็บร้าวที่บาดลึกของคนที่นั่งเงียบมานาน ทำให้บัวบูชาที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของโซฟาเริ่มสะอื้นไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร

“งั้นคุณพ่อก็ควรจะรู้เอาไว้นะคะ...ว่าลูกไม่ต้องการ” ไพลินเหลียวมองแม่ที่ยังเอาแต่ร่ำไห้เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยรอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธที่ไม่ปกปิด