ไพลินสีน้ำเงิน 157

 กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่อบอวลไปทั่วบริเวณในทันทีที่ก้าวลงบันไดมา ทำให้คนที่ยังมีตะกอนตกค้างในใจจากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนคลี่ยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลาย หญิงสาวหยิบแก้วกาแฟใบโปรดติดมือมาขณะเดินเข้าไปในห้องรับแขกกว้างที่บิดาของเธอรอคอยอยู่

ไม่บ่อยนักที่นายแพทย์มังกรผู้รักงานมากกว่าครอบครัวจะยังอยู่บ้านทั้งที่เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเวลาการจราจรติดขัดเช่นนี้ และแม้จะยังประหลาดใจกับการเรียกหาของผู้เป็นบิดาที่มีไม่บ่อยแต่ไพลินก็คร้านจะคิดหาคำตอบจากสิ่งที่ไม่มีอยู่ เพราะขนาดท่านไปต่างจังหวัดตลอดช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ก็ยังไม่คิดจะบอกกล่าวสิ่งใดกับคนเป็นลูกอย่างเธอแม้สักคำ

ดูเหมือนเธอจะชินชากับความละเลยของผู้เป็นบิดาเสียแล้ว

               ประตูบานกว้างของห้องรับแขกถูกเปิดออกอย่างเบามือพร้อมๆกับร่างบางของนิลกาฬที่เดินเข้ามาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เพราะนับแต่เรื่องสร้อยคอรูปจันทร์เสี้ยวที่ถูกถามถึงในวันนั้น ช่องว่างระหว่างเธอและบิดาที่เคยแคบลงในช่วงสองสามปีหลังก็กว้างขึ้นจนเรียกได้ว่ากลายเป็นความห่างเหินอย่างง่ายดาย ดวงตาสีนิลทอดมองบิดาที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของโซฟาตัวกว้างสำหรับรับแขกด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนจะชะงักค้างเมื่อพบใครอีกคนที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของโซฟาตัวกว้าง

‘เพล้ง!’

“...แม่!” ร่างผอมบางของแขกผู้มาเยือนทำให้ไพลินต้องอุทานเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน รู้สึกเหมือนเลือดในกายของเธอกำลังสูบฉีดเร็วกว่าปกติ คล้ายต้องการเตือนให้รู้ว่าสิ่งที่เธอกลัวที่สุดในชีวิต กำลังปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้

“คุณหนูนิลเป็นอะไรไหมคะ? เดี๋ยวป้าให้เด็กมาเก็บกวาด” น้ำเสียงแตกตื่นของป้าเกสร แม่บ้านคนเก่าแก่ที่พ่วงตำแหน่งพี่เลี้ยงของเธอเอ่ยขึ้นพร้อมดึงรั้งให้เธอถอยหลังออกจากเศษแก้วที่แตกกระจาย ไพลินจึงได้รู้สึกตัวว่าแก้วกาแฟใบโปรดที่กุมไว้เมื่อครู่ตกแตกไปเสียแล้ว

“...นิลไม่เป็นไรค่ะ” ไพลินไม่แน่ใจว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกไปมันสั่นเครือหรือไม่ แต่แรงกอดกระชับจากผู้สูงวัยที่อยู่ข้างกายเวลานี้ก็ทำให้เธอรู้ว่า ตัวเองคงควบคุมความรู้สึกที่กำลังแตกกระจายได้ไม่ดีนัก

“ถ้าไม่เป็นอะไรก็มานั่งได้แล้ว” เสียงทุ้มที่ติดจะเย็นชาของนายแพทย์มังกรทำให้คนเป็นลูกหน้าเจือนลง แต่กระนั้นไพลินในคราบนิลกาฬก็สงบนิ่งพอที่จะเดินไปนั่งในมุมหนึ่งของโซฟาที่ตนเองคิดว่าห่างไกลจากผู้มาเยือนที่ไม่คาดฝันที่สุด

“ไม่คิดจะไหว้แม่หน่อยเหรอ” หลังจากห้องรับแขกกว้างเหลือเพียงคนทั้งสาม นายแพทย์มังกรก็เอ่ยถามเสียงขุ่น เมื่อเห็นท่าทีเฉยชาของบุตรสาวที่มองบัวบูชาด้วยแววตาว่างเปล่า

“ภรรยาใหม่ของพ่อเหรอคะ?” ไพลินในคราบนิลกาฬเอ่ยถามเรียบเรื่อยทั้งที่รู้ดีแก่ใจถึงความหมายของบิดา แต่เมื่อตอนนี้เธอคือนิลกาฬก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องรู้จักมารดาที่ตนเองไม่เคยเห็นหน้า

‘แม่ที่เห็นเธอเป็นแค่เงา...กับภาพของอดีตที่ไม่น่าจดจำ’

               แม้จะคิดได้เช่นนั้นแต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำตำหนิที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกมา ไพลินก็จำต้องยอมยกมือไหว้มารดาที่ไม่ได้พบกันมากว่าสิบสามปีอย่างเสียมิได้

“ขอให้แม่กอดหน่อยได้ไหม” คำสั้นๆที่ยังสั่นเครือของบัวบูชาในชุดสีขาวสะอาดตาเหมือนเช่นทุกครั้งที่เธอเห็นยามไปเฝ้าแอบดูมารดาที่วัด ไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกว่าอยากทำตามคำขอนั้นแม้แต่น้อย

“ไม่เคยมีแม่ คงจะทำตามที่คุณขอไม่ได้” เมื่อนึกถึงอดีตที่ไร้ตัวตนที่ยังติดค้างในความทรงจำ ไพลินก็เลือกปฏิเสธคำขอนั้นอย่างไร้เยื่อใย

               ไพลินมองดวงตาคู่หวานปนโศกของมารดาที่บัดนี้เจือไปด้วยหยาดน้ำตาเพราะคำพูดของตนเองด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ก่อนจะหยิบกล่องกระดาษทิชชูที่วางอยู่ไม่ห่างส่งให้อย่างเสียมิได้

‘เธอเกลียดน้ำตาของแม่ที่สุด น้ำตาที่ทำให้หัวใจเธอเจ็บปวดเสมอยามได้มอง’

               สมัยยังเด็กเธอมักจะเห็นบัวบูชาหลบไปร้องไห้เงียบๆเพียงลำพังเสมอ โดยเฉพาะหลังจากที่มองหน้าหรือโอบกอดเธอไว้อย่างรักใคร่ และหลังจากร่ำไห้อยู่นานบัวบูชาก็จะกลับออกมาด้วยท่าทีเรียบเรื่อยเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เด็กหญิงไพลินจดจำไว้ในหัวใจ ก็คือท่าทีเฉยชาและไม่ยอมมองหน้าเธอของบัวบูชา สิ่งเหล่านั้นทำให้ไพลินเรียนรู้ว่า

คนที่มารดาร่ำไห้หาด้วยความคิดถึง ไม่ใช่เธอ!