ไพลินสีน้ำเงิน 159

“แล้วลูกต้องการอะไร? อะไรถึงจะช่วยให้ลูกหยุดทุกอย่างที่กำลังทำอยู่” นายแพทย์มังกรเอ่ยถามออกมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย โดยเฉพาะเมื่อมองสบเข้าไปในดวงตาสีนิลของบุตรสาวที่เจือไปด้วยร่องรอยอริ

“ลูกทำอะไร?” ไพลินเอ่ยถามกลับอย่างขุ่นเคือง

“ลาออกจากพลอยชมพูจิวเอลรี แล้วย้ายไปอยู่กับเราที่อเมริกา” ไม่มีคำตอบของคำถามที่ได้ฟัง มีเพียงคำสั่งเรียบๆของบิดาเท่านั้นที่เอ่ยตัดบทสนทนาทั้งหมด

“ไม่!” แม้จะเริ่มแน่ใจว่าสิ่งที่บิดาของตนเองต้องการสื่อความหมาย และเริ่มมั่นใจว่าสาเหตุที่บัวบูชามานั่งอยู่ที่นี่ในเวลานี้ก็คงเกิดจากเหตุผลเดียวกัน ซึ่งก็คงไม่พ้นเรื่องที่เธอผลักผู้หญิงคนนั้นตกน้ำเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่ด้วยทิฐิอันแรงกล้าและอคติมากล้นที่มีต่อบุพการีทั้งสองทำให้ไพลินปฏิเสธเสียงแข็งในทันที

“พ่อไม่ได้ถามความสมัครใจของลูก แต่นี่คือคำสั่งเข้าใจไหม!” นายแพทย์มังกรประกาศกร้าว ก่อนจะขยับตัวเข้าไปหาบัวบูชาที่ยังร่ำไห้กับท่าทีของบุตรสาว พลางบีบไหล่มนของอดีตคนเคยรักไว้อย่างให้กำลังใจระคนสงสาร

“ไม่เข้าใจ! แล้วลูกก็จะไม่ไปไหนกับ ‘ใคร’ ทั้งนั้น...ขอตัวนะคะ” ไพลินตอบโต้ในทันที ก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับทั้งที่ห้วงความรู้สึกของเธอในเวลานี้ ยังเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่หาคำตอบไม่ได้

“ลูกเคยสังเกตหรือเปล่าว่าสร้อยจันทร์เสี้ยวที่สวมอยู่ มันมีพลอยเม็ดเล็กประดับตรงกลางจี้” นายแพทย์มังกรเอ่ยถามขึ้น

“แล้วไงคะ?” ไพลินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามกลับทั้งที่ไม่ได้หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้เป็นบิดา

“สร้อยจันทร์เสี้ยวมีสองเส้น และสร้อยคอทั้งสองก็เหมือนกันจนแยกไม่ออก”เสียงที่สั่นไหวไม่น้อย บ่งบอกให้คนฟังรับรู้ได้ว่าเบื้องลึกในหัวใจของคนพูดคงเจ็บช้ำไม่น้อยกับสิ่งที่เอ่ยออกมา

ไม่มีคำตอบโต้ใด มีเพียงแต่ความเงียบเท่านั้นที่ขั้นกลางคำบอกเล่าของนายแพทย์มังกร

“แต่ถึงจะเหมือนกันแค่ไหนก็ยังมีความแตกต่าง เพราะพลอยที่ประดับอยู่กลางจี้มันต่างกัน” คนเป็นบิดาเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเงียบไปอีกครั้ง แล้วตัดสินใจเอ่ยถึงความจริงที่เก็บงำไว้กับตัวเองมาร่วมสิบสามปีออกมาในที่สุด

“เส้นนึงเป็นไพลินสีน้ำเงิน และอีกเส้นคือนิลกาฬสีดำ...เหมือนกับชื่อของลูกทั้งสองคนของพ่อ”

               ไม่มีคำตอบใดๆมีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเนียนเท่านั้น ที่บ่งบอกถึงความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นในใจของคนฟังเวลานี้ ไพลินหยิบจี้รูปจันทร์เสี้ยวที่สวมติดตัวเสมอขึ้นมองด้วยความเจ็บปวด อัญมณีสีน้ำเงินเม็ดงามที่สะท้อนแสงยามต้องไฟเพื่อบ่งบอกถึงความเป็นตัวตนของมันที่ยากจะปกปิด

ไพลินสีน้ำเงิน!

“งั้นสร้อยเส้นนี้ คงไม่ใช่ของนิลกาฬจริงๆสินะคะ” มือบางกำสร้อยเส้นงามที่เพิ่งถูกซ่อมแซมให้กลับสภาพเดิมเมื่อไม่กี่วันก่อนไว้แน่น พลางเอ่ยเสียงเศร้าแล้วออกแรงกระตุกจนสายสร้อยเส้นงามขาดสะบั้นออกอย่างง่ายดาย

“มันเป็นของลูกเสมอ ถ้านั่นคือสิ่งที่ลูกต้องการ” นายแพทย์มังกรลุกจากโซฟาตัวกว้างแล้วเดินมาหาบุตรสาวที่ยังไม่ยอมหันกลับมาสบตากับตนเอง ก่อนจะบีบไหล่มนที่สั่นไหวจากแรงสะอื้นอย่างปลอบประโลมแล้วเอ่ยต่อ “ทิ้งทุกอย่างที่นี่...แล้วเราไปเริ่มต้นกันใหม่ที่อเมริกาเถอะนะลูก แม่เขาก็จะไปกับเราด้วย”

“เรางั้นเหรอคะ?” เสียงหวานที่เจือรอยสะอื้นเอ่ยทวนคำ ในใจของเธอเวลานี้เต็มไปด้วยเสียงตะโกนกู่ก้องถึงความรู้สึกมากมายที่เคยพังทลายไปเมื่อครั้งอดีต กับคำว่าครอบครัวที่เธอเคยรอคอยอย่างสิ้นหวัง

“อะไรที่มันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป เรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะลูก” คนเป็นพ่อปลอบเสียงเบา ก่อนจะลูบกระหม่อมบางของบุตรสาวอย่างปลอบประโลม 

แม้จะยังไม่ได้ตอบรับเป็นคำพูด แต่ร่างบางของไพลินที่โถมเข้ากอดบิดาแล้วสะอื้นไห้ออกมาจนสุดเสียงก็ทำให้นายแพทย์มังกรคลี่ยิ้มออกมาในที่สุด พลางกอดปลอบบุตรสาวไว้แน่นราวกับต้องการย้ำเตือนว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในเวลานี้คือเรื่องจริง ก่อนบัวบูชาที่เดินเข้ามาเพื่อปลอบจะถูกดึงเข้าไปกอดด้วยอีกคนอย่างง่ายดาย

อ้อมกอดอบอุ่นที่เฝ้าไขว่คว้ามาตลอดชีวิตไม่ได้ถูกเติมเต็มเพียงเพราะได้คำว่าครอบครัวกลับคืนมา ไพลินรู้ดีอยู่เต็มอกว่าถึงอย่างไรช่องว่างที่เกิดในหัวใจของเธอก็กว้างจนไม่มีวันถูกถมได้เต็ม แต่หากเธอยอมปล่อยบางสิ่งเพื่อวางบางอย่างออกไปจากใจ แล้วเริ่มต้นใหม่ตามคำขอของบิดามารดา

ความสุขที่เธอเฝ้าตามหาอาจจะหวนคืนมาก็เป็นได้

“ตกลงค่ะ เราจะไปอเมริกาด้วยกัน”