บทที่ 12 คำใส่ร้ายของจางกุ้ยเฟย

ตงฟางเย่ไม่ได้หลับ! เขายืนพิงเสาเตียงอยู่ในความมืด ดวงตาของเขาจ้องมองนางราวกับจะทะลุไปถึงวิญญาณ

มู่หรงเสวี่ยใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่นางรวบรวมความกล้า ไม่หลบสายตา แล้วตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาแทนที่จะหนี นางคุกเข่าลงต่อหน้าเขาแต่ยังคงจ้องตา

"หม่อมฉันกำลังหา 'ความจริง' เพคะ... ความจริงที่ฝ่าบาททรงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น เพื่อที่จะได้มีเหตุผลเกลียดชังหม่อมฉันได้อย่างเต็มหัวใจ!"

ตงฟางเย่ขบกรามแน่น "ความจริงหรือ? ความจริงคือพ่อเจ้าเป็นกบฏ!"

"หากเขาเป็นกบฏ ทำไมเขาถึงทิ้งกลไกป้องกันราชวงศ์ไว้ให้ฝ่าบาทในกล่องใบนั้นล่ะเพคะ!" นางชี้ไปที่กล่องไม้ "ฝ่าบาททรงเปิดมันออกดูเถิด หากข้างในมีหลักฐานว่าพ่อของหม่อมฉันทรยศ หม่อมฉันจะยอมให้ฝ่าบาทบั่นคอด้วยมือของพระองค์เองทันที!"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทรงงาน มีเพียงเสียงฝนที่เริ่มตกลงมาหนักขึ้น ตงฟางเย่มองสลับระหว่างกล่องไม้กับดวงตาที่แน่วแน่ของหญิงสาวที่เขาทั้งรักทั้งแค้น...

บรรยากาศในห้องทรงงานทวีความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าก่อนที่ตงฟางเย่จะทันได้เอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้ปริศนา เสียงประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ

"ฝ่าบาท! แย่แล้วเพคะ!"

‘พระสนมจางกุ้ยเฟย’ ผู้งามสง่าในชุดสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาพร้อมกับทหารองครักษ์กลุ่มหนึ่ง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตระหนกที่ดูแนบเนียนยิ่งนัก สายตาคมกริบของนางตวัดมองมู่หรงเสวี่ยที่คุกเข่าอยู่ข้างชั้นวางฎีกาด้วยความสะใจที่ซ่อนลึก

"กุ้ยเฟย? เจ้าเข้ามาทำไมยามวิกาลเช่นนี้" ตงฟางเย่ขมวดคิ้ว น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ

"หม่อมฉันได้รับรายงานว่ามีหนอนบ่อนไส้ลอบเข้าห้องทรงงานเพื่อขโมยแผนที่ยุทธศาสตร์ชายแดนเพคะ!" หลินกุ้ยเฟยชี้ไปที่มือของมู่หรงเสวี่ยที่ยังอยู่ใกล้กล่องไม้ "นั่นอย่างไรเล่า! หลักฐานคามือ นางสุนัขจิ้งจอกนี่กำลังจะสานต่อแผนชั่วของพ่อมัน!"

"ไม่จริงเพคะฝ่าบาท! หม่อมฉันเพียงแต่..."

"หุบปาก!" จางกุ้ยเฟยตวาด "ฝ่าบาททรงดูเถิด ในมือของนางมีเข็มทิศขนาดเล็กสำหรับพกพาในป่า นี่มิใช่เตรียมจะส่งข่าวให้พวกกบฏที่เหลือหรอกหรือ!"

มู่หรงเสวี่ยก้มมองมือตัวเอง นางเพิ่งหยิบมันออกมาจากซอกกล่องไม้เพื่อจะเปิดกลไก แต่มันกลับกลายเป็นหลักฐานมัดตัวชั้นดีในสายตาคนนอก ตงฟางเย่มองดูเข็มทิศนั้นด้วยแววตาที่วูบไหวและเย็นชาลงอย่างน่าใจหาย

"เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่ มู่หรงเสวี่ย?"

มู่หรงเสวี่ยสบตาเขา นางเห็นความลังเลในดวงตาคู่นั้นเพียงครู่เดียวก่อนที่มันจะถูกฉาบด้วยความโหดเหี้ยม นางเข้าใจทันที... หากเขาเข้าข้างนางในตอนนี้ หลินกุ้ยเฟยและขุนนางฝ่ายพ่อของนางต้องรุมทึ้งเขาแน่

"หม่อมฉัน... ไม่มีคำจะกล่าวเพคะ" นางก้มหน้าต่ำ ยอมรับชะตากรรม

"ดี! ในเมื่อเจ้ากล้าทรยศความไว้ใจของข้าซ้ำสอง..." ตงฟางเย่ประกาศเสียงดังลั่นจนองครักษ์พากันสะดุ้ง "ทหาร! คุมตัวนางไปขังไว้ในคุกหลวง ห้ามใครเข้าเยี่ยมเด็ดขาดจนกว่าข้าจะสอบสวนด้วยตัวเอง!"

"ฝ่าบาท! แต่นางควรจะถูกประหาร..." จางกุ้ยเฟยพยายามค้าน

"ข้าบอกว่าข้าจะสอบสวนเอง!" ตงฟางเย่หันไปตวาดใส่พระสนมเอกจนนางหน้าซีด "หรือเจ้าจะขัดราชโองการ?"

“มะ...ไม่เพคะ แล้วแต่พระองค์จะทรงโปรดเถิดเพคะ”

จางกุ้ยเฟยเสียงสั่นแต่แอบซ่อนความสะใจเอาไว้ ช่างเถิด...ถึงฮ่องเต้จะทำเช่นไร บัดนี้มู่หรงเสวี่ยก็ถูกบีบจนถึงทางตันอยู่ดี

ภายในคุกหลวงที่มืดมิด

มู่หรงเสวี่ยถูกผลักเข้าไปในห้องขังที่ชื้นแฉะและหนาวเหน็บ โซ่ตรวนที่ข้อมือเย็นเยียบพอๆ กับหัวใจของนาง แต่นางกลับไม่ร้องไห้ นางกำลังทบทวนสายตาสุดท้ายของตงฟางเย่ก่อนที่ประตูจะปิดลง... มันไม่ใช่สายตาของคนอาฆาต แต่มันคือสายตาที่บอกให้ 'รอ'

กลางดึกที่เงียบสงัด เสียงฝีเท้าเบาหวิวหยุดลงหน้าห้องขัง มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทพรางใบหน้า

"ฝ่าบาท..." นางกระซิบ