บทที่ 13 การเผชิญหน้าของนางกบฎ

ตงฟางเย่ไม่ได้ขานรับ เขาเพียงแต่ยื่นจดหมายเล็กๆ ผ่านลูกกรงเข้ามา พร้อมกับยาขี้ผึ้งทาแผล "ที่นั่นอันตรายเกินไปสำหรับเจ้า การอยู่ในคุกนี้อาจจะดูโหดร้าย แต่เป็นที่เดียวที่คนของหลินกุ้ยเฟยจะเข้าถึงตัวเจ้าได้ยากที่สุด"

เขาลดเสียงลงจนเป็นเสียงกระซิบ "ข้าเปิดกล่องไม้ได้แล้ว... เสวี่ยเอ๋อร์ สิ่งที่พ่อเจ้าทิ้งไว้ไม่ใช่แค่ความจริงเรื่องกบฏ แต่มันคือรายชื่อของคนในวังที่รับสินบนจากแคว้นศัตรู และชื่อแรกในนั้นคือ... พ่อของหลินกุ้ยเฟย"

มู่หรงเสวี่ยเบิกตากว้าง "แล้วทำไมพระองค์ไม่..."

"ข้ายังต้องการหลักฐานมัดตัวที่ดิ้นไม่หลุด" ตงฟางเย่เอื้อมมือลอดลูกกรงมาลูบแก้มที่ซูบผอมของนางอย่างแผ่วเบา ความอ่อนโยนที่นางโหยหาพรั่งพรูออกมาในสัมผัสเดียว "อดทนเพื่อข้าอีกนิดได้หรือไม่? ข้าจะเปลี่ยนคุกแห่งนี้ให้กลายเป็นที่ล้างมลทินของตระกูลเจ้าเอง"

ค่ำคืนในคุกหลวงเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหิน มู่หรงเสวี่ย นั่งกอดเข่าพิงผนังที่เย็นเยียบ นางรับรู้ได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ทำให้สันหลังวูบวาบ

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้คุมที่ควรจะเดินตรวจตรากลับเงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงโลหะเสียดสีกันเบาๆ ชายชุดดำสามคนลอบเข้ามาในเงามืด ประกายดาบสะท้อนแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านช่องลม

"พระสนมจางสั่งมา... ให้เจ้าไปพบกับพ่อของเจ้าในปรโลก!"

ดาบคมกริบตวัดฟาดลงมา มู่หรงเสวี่ยหลับตาแน่นเตรียมรับความตาย แต่นางกลับได้ยินเสียง เคร้ง! ของโลหะปะทะกันอย่างรุนแรงแทน

"ใครกล้าแตะต้องนาง... มันผู้นั้นต้องตาย!"

น้ำเสียงทรงอำนาจที่คุ้นเคยดังขึ้น ตงฟางเย่ ในชุดเกราะเบาสีดำสนิทก้าวออกมาจากมุมมืด เขาตวัดกระบี่เพียงไม่กี่ครั้ง มือสังหารทั้งสามก็ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความรวดเร็ว ฮ่องเต้หนุ่มไม่รอช้า เขารีบใช้กระบี่ฟันโซ่ตรวนที่ประตูกลจนขาดสะบั้นแล้วโผเข้าหาหญิงสาว

"เสวี่ยเอ๋อ! เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?" เขาประคองร่างนางขึ้นมาด้วยวงแขนที่สั่นเทา ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงสิ้นเหลือเพียงความห่วงใยที่ท่วมท้น

"ฝ่าบาท... ทรงมาที่นี่ได้อย่างไรเพคะ?"

"ข้ารู้ว่านางต้องลงมือ" ตงฟางเย่กบฏกรามแน่น "และข้าจะไม่ยอมให้สิ่งใดพรากเจ้าไปจากข้าเป็นครั้งที่สอง!"

ตงฟางเย่จูงมือมู่หรงเสวี่ยเดินออกจากคุกหลวงมุ่งตรงไปยังท้องพระโรงที่ซึ่งเหล่าขุนนางและ จางกุ้ยเฟย กำลังรอฟังข่าวการ 'ตาย' ของนางกำนัลกบฏอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อประตูใหญ่ถูกผลักเปิดออก แสงไฟจากคบเพลิงสว่างไสวเผยให้เห็นฮ่องเต้ที่เดินเคียงคู่มากับนักโทษหญิงในสภาพมอมแมมแต่แววตากลับแน่วแน่ หลินกุ้ยเฟยหน้าซีดเผือดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ

"ฝ่าบาท! เหตุใดทรงพานางกบฏนี่มาที่นี่เพคะ? นางควรจะ..."

"นางควรจะถูกฆ่าปิดปากตามคำสั่งของเจ้าใช่หรือไม่! กุ้ยเฟย!" ตงฟางเย่ตวาดเสียงดังกึกก้องจนขุนนางทั้งแผ่นดินต้องก้มกราบ

เขาสะบัดมือขว้างม้วนฎีกาสีเลือดและตราประทับที่ค้นพบจากกล่องลับลงบนพื้นต่อหน้าทุกคน

"นี่คือหลักฐานที่มู่หรงเสวี่ยหามาได้! จดหมายเหล่านี้พิสูจน์ว่าเสนาบดีหลิน พ่อของเจ้า ร่วมมือกับแคว้นศัตรูเพื่อใส่ร้ายแม่ทัพมู่หรง และเจ้า... หลินกุ้ยเฟย เจ้าคือผู้ที่สลับจดหมายในหอจดหมายหลวง!"

"ไม่จริง! หม่อมฉันถูกใส่ร้าย!" จางกุ้ยเฟยกรีดร้อง เสียงสั่นเครือ

"ข้าให้โอกาสเจ้าพูดความจริงเพียงครั้งเดียว... เพราะมือสังหารที่ข้าจับได้ในคุกเมื่อครู่ สารภาพหมดแล้วว่าใครเป็นผู้จ้างวาน!" ตงฟางเย่ก้าวเข้าไปหานาง สายตาคมดุจมัจจุราช "สามปีที่ข้าต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความเกลียดชังหญิงที่ข้ารักที่สุด... เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"

จางกุ้ยเฟยทรุดตัวลงกับพื้น ร่ำไห้อย่างหมดท่า ทหารองครักษ์เข้าควบคุมตัวนางและคนตระกูลจางทันที ท่ามกลางเสียงฮือฮาของขุนนางที่เคยรุมประณามตระกูลมู่หรง แท้จริงเป็นแผนร้ายของพระสนมในวังหลวงที่เต็มไปด้วยความริษยาและต้องการเข้าแทนที่อำนาจฮองเฮา

แสงจันทร์นวลตาเริ่มอาบย้อมผืนฟ้าที่เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม ดวงดาวพร่างพรายที่เคยส่องแสงล้อเลียนความอ้างว้างของนางมาตลอดสามปี บัดนี้กลับดูคล้ายพยานแห่งเกียรติยศที่กำลังจะอุบัติขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของลานหลวงที่มีเหล่านางกำนัลและทหารองครักษ์นับร้อยยืนก้มหน้าสงบนิ่ง ตงฟางเย่ โอรสสวรรค์ผู้เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งในเหมันตฤดู กลับหันกายมาหาหญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่ยืนเคียงข้าง