บทที่ 11 เล่ห์จันทร์พรางใจ

เมื่อความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นพลัง มู่หรงเสวี่ย จึงเลือกที่จะไม่ร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาอีกต่อไป นางรู้ดีว่าการจะล้างมลทินให้ตระกูลมู่หรงที่มีความผิดฐานกบฏค้ำคออยู่นั้น นางต้องเข้าใกล้ "หัวใจ" ของผู้ที่ถืออำนาจสูงสุดให้ได้มากที่สุด แม้ว่าหัวใจดวงนั้นจะกลายเป็นก้อนหินไปแล้วก็ตาม

ค่ำคืนนั้นที่ตำหนักจิ้งซิน บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฟืนปะทุในเตาผิง กลิ่นกำยานหอมกรุ่นอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง ทว่ากลับเป็นกลิ่นหอมที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดดุจม่านหมอกก่อนพายุจะพัดโหม มู่หรงเสวี่ย ในชุดผ้าไหมบางเบาสีขาวนวลที่ถูกจัดเตรียมไว้ ก้าวเท้าที่สั่นระริกเล็กน้อยเข้าไปด้านใน ความเย็นของพื้นหินอ่อนสัมผัสฝ่าเท้าป่าวเปลือยของนาง ยิ่งย้ำเตือนถึงสถานะที่ไร้ที่พึ่งในยามนี้

ตงฟางเย่ ประทับนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงานมังกร พระพักตร์ครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในเงามืด เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแม้เพียงนิด ทว่ารังสีความกดดันและกลิ่นอายแห่งโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้กลับแผ่ซ่านออกมาจนนางรู้สึกหายใจลำบาก

"มานี่!"

คำสั่งสั้นห้วนและทรงอำนาจนั้นทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ เสวี่ยเอ๋อเดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ แทนที่จะก้มหน้าหลบตาอย่างสาวใช้ผู้หวาดกลัว นางกลับใช้ความนิ่งสงบข่มความหวั่นใจ นางค่อย ๆ ยื่นมือที่เริ่มนุ่มนวลขึ้นจากการแอบชโลมน้ำมันดอกไม้ป่า สัมผัสเดียวที่เหลืออยู่จากโรงซักล้างที่นางค่อย ๆ รินสุราลงในจอกทองคำอย่างแผ่วเบาจนเกิดเสียงน้ำไหลรินอย่างสม่ำเสมอ

"ฝ่าบาท... ทรงงานหนักปานนี้ ดื่มสุราอุ่น ๆ สักนิดเพื่อคลายพระทัยเถิดเพคะ"

ตงฟางเย่ชะงักพู่กันในหัตถ์ หมึกสีดำหยดลงบนกระดาษเป็นวงกว้างดุจรอยแผล เขาเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นยอดดวงใจ สายตาของนางในวันนี้ต่างไปจากตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง มันมีความเศร้าที่ลึกล้ำปานมหาสมุทร แต่กลับแฝงไปด้วยความเย้ายวนอย่างที่เขาไม่เคยเห็น... ความเย้ายวนของสตรีที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องสิ่งที่นางรัก

"เจ้ากำลังพยายามจะทำอะไร? ยั่วยวนข้าเพื่อขอชีวิตให้ชู้รักหรือเพื่อรักษาหัวบนบ่าของตัวเองกันแน่?" เขาแค่นยิ้มเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามที่เจ็บปวด

มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางอย่างแรงจนนางอุทานเบา ๆ ก่อนจะกระชากร่างนางให้ล้มลงมานั่งบนตักกว้าง มู่หรงเสวี่ยไม่ได้ขัดขืน นางปล่อยให้ร่างกายแนบชิดกับฉลองพระองค์ไหมปักดิ้นทอง

"หม่อมฉันเพียงอยากรับใช้... ในฐานะที่คนบาปคนหนึ่งจะพึงกระทำได้" นางกระซิบชิดริมพระกรรณ ลมหายใจอุ่น ๆ ของนางที่เป่ารดผิวพระศอทำให้หัวใจของฮ่องเต้หนุ่มกระตุกวูบ ความระแวงที่มีกลับปะทะเข้ากับสิเน่หาที่ตัดไม่ขาด

เขารัดอ้อมกอดแน่นขึ้นจนนางต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "คนบาปอย่างเจ้าน่ะหรือ? หากเจ้าอยากรับใช้นัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้! ข้าจะดูว่าความภักดีของเจ้านั้นออกมาจากใจ หรือเป็นเพียงงิ้วฉากหนึ่งที่เจ้าแสดงเพื่อตบตาข้า!"

ในค่ำคืนที่แสนรวดร้าวและบีบคั้นใจ มู่หรงเสวี่ยกลับใช้ความอ่อนโยนสยบความเกรี้ยวกราด ทุกสัมผัสที่นางมอบให้กลับคืนไปนั้นไม่ได้มีความหมายเพียงแค่การปรนนิบัติตามหน้าที่ แต่นางกำลังใช้ร่างกายและดวงตาคู่นั้นย้ำเตือนให้เขาจำได้ถึง "ความทรงจำ" เก่า ๆ... วันที่พวกเขาเคยพิงซบกันใต้ต้นท้อ วันที่เขาสัญญาว่าจะเชื่อใจนางเหนือสิ่งอื่นใด

นางปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มลงบนพระหัตถ์ของเขา น้ำตาที่ไร้เสียงแต่กลับกรีดลึกเข้าไปในกำแพงความระแวงของตงฟางเย่ ราวกับจะถามเขาโดยไม่ต้องใช้คำพูดว่า 'พระองค์ทรงลืมผู้หญิงคนนี้ไปแล้วจริงๆ หรือ?'

แผนการในเงามืด

เมื่อตงฟางเย่เข้าสู่ห้วงนิทราเพราะความเหนื่อยล้า มู่หรงเสวี่ยค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ นางไม่ได้หนีไปไหน แต่นางกำลังค้นหาบางอย่าง... 'ตราประทับลับ' หรือ 'ฎีกา' ที่เกี่ยวข้องกับการประหารตระกูลมู่หรงเมื่อสามปีก่อน

นางรู้ว่าพ่อของนางถูกใส่ร้ายเรื่องการลักลอบส่งจดหมายลับให้แคว้นศัตรู และหลักฐานชิ้นนั้นต้องถูกเก็บไว้ที่ไหนสักแห่งในห้องทรงงานนี้

"ต้องมีใครสักคนสลับจดหมาย... พ่อไม่มีทางทรยศแผ่นดิน" นางพึมพำกับตัวเองขณะรื้อค้นชั้นวางฎีกาอย่างรวดเร็วและเบามือที่สุด

ทันใดนั้นเอง! นางเหลือบไปเห็นกล่องไม้แกะสลักลวดลายแปลกตาที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ มันถูกล็อกด้วยกุญแจกลไกที่นางเคยเห็นพ่อทำขึ้นสมัยยังเด็ก

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าด้านนอกทำให้มู่หรงเสวี่ยสะดุ้ง และเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง

"เจ้ากำลังหาอะไรอยู่... เสวี่ยเอ๋อ?"