บทที่ 2 แสงเทียนแห่งรัก

คำดุดันแต่แฝงความห่วงใยนั้นทำให้ตงฟางเย่ฮึดสู้ พระองค์ทรงรักในความเด็ดเดี่ยวของนาง ความดุดันในสนามฝึกมิได้ทำให้ความรักจืดจาง แต่กลับทำให้ทั้งคู่เชื่อมั่นว่าหากต้องเผชิญหน้ากับกองทัพนับหมื่น แผ่นหลังของกันและกันจะเป็นกำแพงที่ไม่มีวันพังทลาย

 ความสงบเยือกเย็นในห้องอักษร

ทว่ายามราตรีมาเยือน เมื่อเสียงดาบเงียบลงและแสงตะเกียงน้ำมันในห้องอักษรถูกจุดขึ้น ความดุดันในสนามฝึกก็มลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่อบอวลไปพร้อมกับกลิ่นหอมของไม้จันทน์และน้ำหมึก

มู่หรงเสวี่ยจะเปลี่ยนมาสวมอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดี นั่งฝนแท่งหมึกอย่างใจเย็นอยู่ข้างกายตงฟางเย่ที่กำลังตรากตรำอ่านตำราพิชัยสงครามและฎีกาบ้านเมือง นางมิได้เป็นเพียงแจกันประดับห้อง แต่นางคือ 'ที่ปรึกษา' ผู้ชาญฉลาด นิ้วเรียวบางของนางจะคอยชี้ไปที่อักษรแต่ละตัว พลางวิเคราะห์เล่ห์เหลี่ยมของเหล่าขุนนางจอมปลอมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเฉียบคม

"แผนการนี้ดูเหมือนหวังดี แต่แท้จริงแล้วคือการขุดหลุมล่อให้พระองค์ก้าวพลาด หม่อมฉันว่าเราควรซ้อนกลเช่นนี้..."

ตงฟางเย่มักจะละสายตาจากตำราเพื่อจ้องมองใบหน้าอันนวลเนียนยามที่นางใช้ความคิด พระองค์ทรงรู้สึกว่ามู่หรงเสวี่ยมิมิใช่เพียงสตรีที่งามล่มเมือง แต่นางคือสติปัญญาและจิตวิญญาณส่วนที่ขาดหายไปของพระองค์ ความเงียบเยือกเย็นในห้องอักษรช่างหอมหวานเสียจนตงฟางเย่เคยเผลอกุมมือนางไว้ท่ามกลางกองม้วนกระดาษ แล้วเอ่ยคำสัญญาที่นางไม่มีวันลืม

"เสวี่ยเอ๋อร์... หากแผ่นดินนี้คือร่างกายข้า เจ้าก็คือหัวใจ หากวันใดข้าไร้ซึ่งเจ้า ข้าก็มิอาจเป็นมังกรที่สมบูรณ์ได้เลย"

ในเวลานั้น ทั้งสองต่างเชื่อมั่นว่าความรักที่หล่อหลอมขึ้นจากทั้ง 'ศาสตร์และศิลป์' นี้จะไม่มีวันสั่นคลอน พวกเขาหลงระเริงอยู่ในภาพฝันที่สวยงามเสียจนไม่ได้เตรียมใจรับมือกับ 'ความระแวง' ซึ่งเป็นยาพิษร้ายแรงที่สุดที่มักจะซ่อนอยู่ใต้ฐานของบัลลังก์มังกร

คู่คิดคู่บัลลังก์: สองใจเป็นหนึ่งเดียว

ภาพความทรงจำในอดีตนั้นแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ในยุคสมัยที่ความรักยังมิต้องอาบด้วยหยาดเลือดและน้ำตา มู่หรงเสวี่ย และ ตงฟางเย่ ใช้เวลาทุกพริบตาเพื่อหล่อหลอมความผูกพันให้กลายเป็นพันธนาการที่ไม่อาจตัดขาด ทั้งในสนามรบจำลองและท่ามกลางหมู่มวลอักษร

ท่ามกลางแสงสุริยัน: ยอดขุนพลหญิงเคียงข้างมังกร

ในยามที่ดวงตะวันขึ้นสูงจนหยาดเหงื่อโซมกาย ณ ลานฝึกยุทธส่วนพระองค์ที่ปกคลุมด้วยฝุ่นดิน มู่หรงเสวี่ยมิได้สวมอาภรณ์กรุยกรายอย่างขัตติยนารี แต่นางกลับอยู่ในชุดรัดกุมสีเข้มขลิบเงิน เส้นผมรวบตึงเป็นหางม้าเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูจดจ่อและองอาจ

นางยืนเคียงข้างตงฟางเย่ ไม่ใช่ในฐานะสตรีผู้อ่อนแอที่รอการปกป้อง แต่นางคือ 'ครูฝึกและคู่คิด' ในคนเดียวกัน ทุกครั้งที่ตงฟางเย่วาดกระบี่ มู่หรงเสวี่ยจะใช้ดวงตาคมปลาบจับจ้องทุกท่วงท่า นางช่วยเขาขัดเกลาเพลงดาบประจำราชวงศ์ให้เข้ากับกลยุทธ์การศึกพลิกแพลงที่นางได้รับสืบทอดมาจากบิดาผู้เป็นแม่ทัพใหญ่

"ฝ่าบาท... กระบวนท่านี้มั่นคงทว่าเชื่องช้าเกินไป หากศัตรูใช้หน่วยม้าเร็วโอบล้อม พระองค์ต้องสละการป้องกันแล้วพุ่งจุดตายเยี่ยงนี้" นางกล่าวพลางวาดกระบี่ไม้ในมือแสดงท่วงท่าที่ทั้งเฉียบคมและรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ท่วงท่าของนางสง่างามราวกับหงส์ร่อน แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวปานพยัคฆ์ จนตงฟางเย่ต้องหยุดชะงักและทอดพระเนตรมองด้วยความทึ่งในหัวใจ พระองค์ทรงรู้สึกว่าสตรีนางนี้มิใช่เพียงดอกไม้ประดับแจกัน แต่คือดาบกล้าที่จะกวัดแกว่งไปพร้อมกับพระองค์ในทุกสมรภูมิ

ภายใต้แสงตะเกียงคือ มันสมองหลังบัลลังก์มังกร

ทว่าเมื่อรัตติกาลมาเยือน บรรยากาศในสนามฝึกที่ดุดันกลับเปลี่ยนเป็นความสงบเยือกเย็นภายในห้องอักษรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของไม้จันทน์ มู่หรงเสวี่ยจะเปลี่ยนหน้าที่เป็นที่ปรึกษาผู้เงียบเชียบทว่าชาญฉลาด

แสงจากตะเกียงน้ำมันวูบไหวฉาบไล้ใบหน้านวลเนียนยามนางโน้มตัวลงวิเคราะห์ฎีกาและรายงานลับที่เต็มไปด้วยแผนการลวงของเหล่าองค์ชายอื่นที่จ้องจะเลื่อยขาบัลลังก์ นิ้วเรียวบางขาวนวลประดุจลำเทียนคอยฝนแท่งหมึกกับจานหินอย่างนุ่มนวลสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำหมึกที่หอมฟุ้งเข้าคู่กับเสียงพลิกกระดาษอย่างแผ่วเบา

"องค์ชายใหญ่ส่งฎีกาเรื่องน้ำท่วมทางใต้มาก็เพื่อดึงกองกำลังของพระองค์ออกจากเมืองหลวงเพคะ... นี่คือกับดัก หากเราซ้อนแผนด้วยการส่งขุนนางในอาณัติของเราไปแทน แล้วดึงงบประมาณส่วนนี้มาเสริมกำแพงเมืองด้านตะวันออก จะเป็นการยิงเกาทัณฑ์ดอกเดียวได้นกสองตัว"

คำแนะนำที่เฉียบแหลมและมองเห็นกาลไกลนั้น ทำให้ตงฟางเย่ถึงกับต้องวางพู่กันลง ทรงกุมมือนางไว้แล้วเอ่ยชมจากใจจริง