บทที่ 3 สัญญาใต้เงาเลือด

"เสวี่ยเอ๋อ... หากเจ้าเกิดเป็นชาย เจ้าคงเป็นแม่ทัพใหญ่ที่สยบหัวเมืองทั่วทิศจนแผ่นดินสั่นสะเทือนได้เป็นแน่" พระองค์ทอดพระเนตรนางด้วยความรักที่ลึกซึ้ง "แต่ในฐานะสตรี... เจ้าคือมันสมองที่ข้าขาดมิได้ ข้ามิอาจจินตนาการได้เลยว่า หากบัลลังก์นี้ไร้ซึ่งเจ้า ข้าจะก้าวเดินไปในวังวนแห่งอำนาจนี้ได้อย่างไร"

มู่หรงเสวี่ยยิ้มรับด้วยความอ่อนหวานที่ฉาบไว้บนความเด็ดเดี่ยว ในใจนางสาบานว่าจะใช้สติปัญญาทั้งหมดเพื่อส่งบุรุษผู้นี้ขึ้นสู่ที่สูง โดยที่ทั้งคู่หาได้เฉลียวใจเลยว่า... ความเก่งกาจที่เกินสตรีของนางนี่เอง ที่วันหนึ่งจะกลายเป็น "หอก" ที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของตงฟางเย่ด้วยความระแวงที่ถูกยุยง

ท่ามกลางความเงียบงัดของรัตติกาลที่ดูจะยาวนานกว่าปกติ ลมเหมันต์ที่พัดกรรโชกอยู่นอกหน้าต่างห้องอักษรส่งเสียงหวีดหวิว ราวกับพยายามจะเตือนถึงพายุใหญ่ทางการเมืองที่กำลังจะโหมกระหน่ำในอีกไม่ช้า แสงเทียนบนเชิงเทียนทองเหลืองวูบไหวไปตามแรงลมที่เล็ดลอดผ่านช่องประตู ก่อเกิดเงาตะคุ่มที่เต้นระบำอยู่บนผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำรา

ตงฟางเย่ ประทับนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักลวดลายมังกรคาบแก้วที่ดูเคร่งขรึม แสงสลัวฉาบลงบนใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้าดุจคนไม่ได้พักผ่อนมาหลายราตรี การตระเตรียมแผนการเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของแผ่นดินนั้นหนักอึ้งดุจแบกขุนเขาไว้บนบ่า

มู่หรงเสวี่ย ที่เฝ้ามองอยู่ใกล้ๆ รู้สึกถึงความกดดันนั้นได้ดี นางก้าวเท้าแผ่วเบาเข้าไปหา ก่อนจะโน้มตัวลงประคองพระหัตถ์ที่กำแน่นของเขาไว้อย่างปลอบประโลม สัมผัสจากมือนุ่มที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นทำให้ตงฟางเย่ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา

ของล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวในชีวิต

ตงฟางเย่เงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรมองใบหน้าที่นวลเนียนประดุจดวงจันทร์ของนาง แววตาของพระองค์สั่นไหวด้วยความซาบซึ้งและรักใคร่ที่เปี่ยมล้น พระองค์ทรงขยับหัตถ์เข้าไปในสาบเสื้อชั้นในอย่างหวงแหน ก่อนจะถอด ‘หยกพยัคฆ์ขาว’ ออกมา

หยกชิ้นนี้มิใช่เครื่องประดับธรรมดา แต่มันคือเนื้อหยกชั้นเลิศที่ขาวละเอียดบริสุทธิ์ดุจหิมะแรกฤดู สลักเป็นรูปพยัคฆ์หมอบที่ดูน่าเกรงขามทว่าสง่างาม มันเป็นของล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวที่เหลือติดตัวพระองค์มาตั้งแต่เยาว์วัย เป็นของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายจากพระมารดาผู้ล่วงลับที่กำชับไว้ว่าให้มอบแก่ "สตรีที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปจนวันตาย" เท่านั้น

พระองค์ประคองมือเรียวเล็กของนางขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ราวกับเกรงว่านางจะสลายกลายเป็นฟองอากาศ แล้ววางหยกชิ้นนั้นลงบนฝ่ามือนางอย่างบรรจง ไออุ่นจากวรกายที่ยังคงติดอยู่ที่เนื้อหยกซึมซาบเข้าสู่ผิวของมู่หรงเสวี่ย

คำสาบานที่หนักแน่นกว่าแผ่นดิน

"เสวี่ยเอ๋อ... หยกนี้คือชีวิตของข้า คือเกียรติยศทั้งหมดที่ข้ามี และเป็นสิ่งเตือนใจถึงคนเดียวที่ข้ารักที่สุด"

ตงฟางเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าหนักแน่นพรั่งพร้อมด้วยแรงอารมณ์ที่เอ่อล้น พระองค์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางเพื่อยืนยันคำมั่นสัญญาที่จะผูกมัดคนทั้งสองไว้ชั่วนิรันดร์

"ข้ามอบมันให้เจ้าเพื่อเป็นคำมั่นสัญญาที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปร ไม่ว่าวันข้างหน้าข้าจะอยู่ในตำแหน่งใด จะเป็นเพียงองค์ชายรองที่ไร้อำนาจและถูกผู้คนตราหน้าว่าอ่อนแอ หรือจะเป็นฮ่องเต้ผู้กุมอำนาจเหนือใต้หล้า... ฮองเฮาที่ประทับเคียงข้างข้าบนบัลลังก์มังกร จะต้องเป็นเจ้าเพียงผู้เดียว... มู่หรงเสวี่ย"

คำพูดนั้นหนักแน่นดุจราชโองการที่สลักลงบนแผ่นศิลา มู่หรงเสวี่ยรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของความรักและความรับผิดชอบที่เขามอบให้ นางมองหยกพยัคฆ์ขาวในมือด้วยหัวใจที่พองโต โดยหารู้ไม่ว่าในอนาคตอันใกล้ หยกชิ้นนี้ที่เคยเป็นพยานรัก จะกลายเป็นเศษซากที่ตอกย้ำถึงความทรยศหักหลังในวันที่รักกลายเป็นพิษ

สัญญาใต้เงาเลือด

สัมผัสเย็นเยียบของเนื้อหยกพยัคฆ์ขาวที่สัมผัสลงบนฝ่ามือนั้นช่างขัดแย้งกับไออุ่นจางๆ จากวรกายของ ตงฟางเย่ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ มู่หรงเสวี่ยก้มลงมองของล้ำค่าชิ้นนั้นด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นจนยากจะพรรณนา นางค่อยๆ ปล่อยให้ร่างของตนเองซบลงกับแผงอกกว้างที่ทั้งอบอุ่นและมั่นคงดุจกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย

หยดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งเริ่มคลอหน่วยตาและร่วงหล่นลงบนฉลองพระองค์ของเขาแผ่วเบา ในวินาทีที่ความเงียบงันปกคลุมห้องอักษร นางกลับได้ยินเสียงที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด นั่นคือเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตงฟางเย่ที่หนักแน่นและสม่ำเสมอ เป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของนาง ราวกับโชคชะตาได้หล่อหลอมจิตวิญญาณของคนทั้งสองให้กลายเป็นหนึ่งเดียวไปเสียแล้ว