Masukเช้าวันต่อมาในช่วงสิบโมง โซดาที่ตื่นมาพร้อมอาการปวดเมื่อยเนื้อตัว นึกว่าโดนซ้อมจนน่วม หลังจากรู้สึกตัวเธอก็ผงกหัวดันร่างลุกขึ้นนั่ง โกยผ้าห่มมาคลุมร่างที่เปลือยเปล่าตอนร่างสูงเดินเข้ามา
“ตื่นแล้วเหรอครับ”
“อึก”
“ยังเจ็บอยู่เหรอ ขอโทษที... เมื่อคืนผมเอาแต่ใจไปหน่อย”
ฮันเตอร์รีบเข้ามาช่วยประคอง แต่โซดาเขินอายไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย เมื่อคืนมันมืดไง แต่แดดช่วงสายสว่างจ้าขนาดนี้ เธออยากมุดดินหนีด้วยซ้ำ
“ไม่เป็นไร ฉันลุกเองได้ค่ะ” เธอเบี่ยงตัวไม่เข้าใกล้เขา ทั้งที่เมื่อคืนทั้งคู่ทำมากกว่านี้กันแล้ว
“ทานยานี่ก่อนสิ เมื่อคืนเราสองคนไม่ได้ป้องกัน”
“อ่า...”
โซดามองยาคุมฉุกเฉินที่เขาส่งมา ตามด้วยแก้วน้ำจากเขาที่นำเข้ามาให้
“กินเลยมั้ย นี่น้ำครับ” ฮันเตอร์ยื่นแก้วน้ำ กึ่งยัดเยียดให้เธอรีบกินมัน
“กลัวฉันปล่อยท้องหรือไง”
“ถ้าบอกว่าไม่กลัวก็โกหกสิ”
ร่างบางกระชับผ้าห่มคลุมร่าง ก่อนจะรับแก้วน้ำกับยามาเตรียมกิน เพราะก็ไม่ได้อยากให้มีเรื่องใหญ่ตามมา หลังด่วนตัดสินใจไปหรอก
“คงไม่มีใครกล้าจับผู้ชายที่แค่วันไนท์ฯ หรอกมั้งครับ”
เธอช้อนตามองเขา หลังกินยาและน้ำตามไปแล้วเรียบร้อย
เธอพลาด
เขาก็พลาด
โซดาไม่คิดว่าจะกล้าชวนเขาขึ้นห้อง ส่วนฮันเตอร์ก็ไม่ได้เตรียมจะหาสาวมาปรนเปรอ ไม่มีใครเตรียมการมาล่วงหน้า แต่ก็ต้องหาทางป้องกันไว้ก่อนเกิดเรื่องได้
ตุบ
กระเป๋าสตางค์บนโต๊ะหัวเตียงหล่น จังหวะที่ร่างสูงถอยหลังจะวางแก้วน้ำไว้ ครั้นเขาก้มจะเก็บ โซดาที่ไวกว่าก็ก้มลงไปก่อน
แต่แล้วเรื่องน่าตกใจก็เกิดขึ้น กระเป๋าที่คว่ำลงมันแบออก พอเธอที่ไปเก็บก็หงายขึ้นมาเห็นบัตรข้างในหมดเลย
“ฮันเตอร์...”
“ครับ”
“นี่นาย... นะ-นายอายุแค่ 20 ปีเองเหรอ!”
สรรพนามที่เรียกเขาเปลี่ยนทันที หลังจากพบความจริงที่หยุดเวลาเธอในฉับพลัน
เธอก้มมองบัตรนักศึกษาในกระเป๋า สลับมองคนที่ยืนตรงหน้าเหมือนไม่เชื่อสายตา ปากคอสั่นพูดไม่ออกเลย ยังมีหน้ามาถามตาใสอีกว่าแล้วยังไง
“แล้วยังไงเหรอครับ...”
โซดาหายใจแรงขึ้น โกรธจนกล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก
“แล้วยังไงเหรอ” เธอแค่นหัวเราะ ไม่ติดว่าโป๊อยู่จะลุกด่าให้แล้ว
“ผมก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นปัญหาตรงไหนเลย”
“มะ- ไม่เป็นปัญหาเหรอ!”
ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มซีดจาง ไม่คิดว่าเธอจะโมโหขนาดนี้ พลางก้าวเท้าหนีเธอที่โกยผ้าห่มแล้วลุกขึ้นยืน ชูกระเป๋าสตางค์เข้ามาใกล้หน้าเขา เพื่อตอกย้ำให้เห็นปีเกิดของเขาบนหน้าบัตร
แต่แล้วยังไง
เขาก็ยังยืนยันคำเดิมว่ามันยังไง ในเมื่อเขาไม่ใช่เด็กน้อยแล้วสักหน่อย
“นายยังมีบัตรนักศึกษาอยู่เลยนี่ไง นี่นายเสียสติไปแล้วเหรอหะ”
“ผมเหรอเสียสติ”
“อ่า ควรเป็นฉันมากกว่าใช่มั้ยที่เสียสติ”
เขาพูดถูกแล้วล่ะ คนที่เสียสติน่าจะเป็นเธอมากกว่า แต่เห็นบัตรนักศึกษาเต็มตาทนโท่แบบนี้ ยังจะให้เธอประคองสติไหวอีกเหรอ
หัวใจเธอเกือบวายตอนเห็นปีเกิดเขาแล้ว ถ้าต่ำกว่าเกณฑ์ขึ้นมา นี่เธอไม่ต้องไปนอนเล่นในคุก กินข้าวแดงแกงร้อนหรอกหรือไง
ที่ผ่านมา โซดาไม่เคยคุยกับคนเด็กกว่าเลย เหตุผลคือเธอไม่ชอบคนอายุน้อยกว่านี่แหละ แต่ทำไมฟ้าถึงลงโทษเธอ ส่งเจ้าเด็กนี่เข้ามาในชีวิตได้
“ไม่เห็นต้องตกใจเลย ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะครับ” ร่างสูงเดินเข้ามาจับไหล่เธอให้ใจเย็นก่อน รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาพอบรรเทาได้ แต่ความจริงที่เขาอายุน้อยกว่าเธอก็แย่อยู่ดี
“แต่ยังไงนายก็อายุน้อย...”
“ปีนี้ผม 21 แล้วเดือนหน้าถึงจะครบ 21 ปีบริบูรณ์”
มือเธอขยุ้มเส้นผมจนยุ่งเหยิง แต่เขาจับมือเธอให้เลิกจิกทึ้งหัวตัวเอง ฉีกยิ้มหวานเพื่อให้โซดาใจเย็นลงอีกหน่อย ถ้าให้ถูกปีนี้เขา 21 ปีแล้วต่างหาก แค่ต้องรอเดือนหน้าถึงจะมีคำว่าบริบูรณ์
เด็กอะไรกัน เขาไม่เด็กสักนิด
“อย่ากังวลเลย พี่ไม่ติดคุกหรอก”
โซดาปัดมือเขาออก ก่อนทิ้งร่างทรุดตัวนั่งกอดเข่า ซุกใบหน้าเข้ากับผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่
ฮันเตอร์ที่เห็นเขาก็ย่อตัวลงตาม ให้ใบหน้าเสมอกันกับร่างบางระหง
“ผมก็คิดว่าไม่ติดเรื่องอายุซะอีก เราไม่ใช่คนอายุรุ่นเดียวกันเหรอ”
“เฮ้อ...”
“อยากจับเข่าคุยหน่อยมั้ย”
หลังจากพูดจบ โซดาก็เงยหน้าตวัดสายตามองคอแทบเคล็ด
จับเถอะ!
ต่อให้โลกจะแตก เธอก็ต้องจับเข่าคุยหน่อยแล้ว
หลังจากมีเหตุให้เกิดข้อพิพาทในใจโซดา เธอก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จ ก่อนเปลือยหน้าสดออกมา นั่งอยู่ตรงหน้าฮันเตอร์ เขานั่งโซฟาอีกตัวข้างเธอดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร
อยากบ้าตาย ยังมีหน้ามายิ้มให้อีก
“อายุห่างจากผมแค่ 8 ปีเอง แต่ผมไม่อยากเรียกว่าพี่เลยทำไงดี” เขาที่ใช้คำว่าแค่ออกจากปาก กลับเป็นตัวกระตุ้นอารมณ์โซดาขึ้นมา
“พี่อายุห่างจากนายขนาดนี้ ต้องเรียกพี่ก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ก็ไม่ได้อยากเป็นน้องชาย”
“อยากจะบ้าตาย”
“พี่ครับ...”
ฮันเตอร์ทำเสียงอ้อนเธอตอนเรียก ทำโซดาที่กำลังหัวร้อนเป็นไฟ เหมือนถูกสายลมโชยอ่อนพัดมาสัมผัสแก้มเลย
ไม่พอแค่นั้น ฮันเตอร์ยังนั่งตีหน้าเศร้า ทำราวกับสำนึกผิดอีกต่างหาก
“อย่ามาทำตาใสให้มาก นายไม่บอกพี่ก่อนว่าอายุแค่นี้เอง” เธอเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“สถานการณ์เมื่อคืน... ผมไม่มีอารมณ์ขอดูบัตรประชาชนพี่หรอก”
ZODAMONX BARข้อความจากฮันเตอร์ส่งมาเมื่อช่วงหัวค่ำ เขาบอกว่าถ้าซ้อมเต้นเสร็จแล้วจะแวะมาหาที่ร้าน โซดาก็ไม่ได้อยากเจอหรอก แต่เธอเข้าร้านตั้งแต่ช่วงเย็น มาเซ็นเอกสารแล้วก็ตรวจร้านนิดหน่อยไม่ได้อยากเจอสักนิด แต่ก็แค่ เลือกชุดกับแต่งหน้าเป็นชั่วโมงเธอพรหมน้ำหอมที่ต้นคอ ปล่อยผมยาวสยายถึงกลางหลัง เลือกชุดเดรสตัวโปรดมานั่งหน้าเคาน์เตอร์บาร์ไม่ได้อยากเจอเลยไม่เลย“ขอพี่นั่งด้วยคนสิครับ”เสียงที่คุ้นหูดังจากด้านหลัง แต่เธอรู้ ว่าไม่ใช่ฮันเตอร์แน่นอน ครั้นพอหันไปเจอ โซดาก็ผงะแล้วมุ่นคิ้วใส่อย่างลืมตัว“พี่ศรันย์...”“ตกใจเหมือนเห็นผีเลยนะน้องโซ”ศรันย์ทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ข้างเธอ โซดาก็เลยขยับตัวห่างเขาเล็กน้อย“มาทำอะไรที่นี่อีกคะ” ใบหน้าสวยตายด้าน เป็นซังกะตายอย่างที่เคยโดนเขาปรามาสนั่นแหละ“มาดื่มสิ”“ถ้างั้นก็ตามสบายค่ะ”ร่างบางระหงจะลุกหนี เขาไม่ใช่เป้าหมายที่เธออยากคุยด้วยคงไม่ดี ถ้าเกิดฮันเตอร์มาเจอเข้า เธอไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด ต่อให้มันจะไม่มีอะไรให้เขาต้องเข้าใจผิดก็ตามแต่ทว่า ศรันย์ไม่ให้เธอลุกหนี เขาคว้าแขนเธอแล้วกระตุกให้นั่งลง“พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย”“สำคัญมั้ย”“เย็นชาอีก
“ทำไมพี่ตื่นเช้า...”เสียงงัวเงียดังจากด้านหลัง ร่างบางที่กำลังทอดไข่ดาวในกระทะ เอี้ยวคอหันไปมองอีกฝ่าย ก่อนจะถูกเขาเดินเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง ฮันเตอร์ที่เอาคางเกยไหล่เล็กส่งเสียงอืออาในคอ“แค่อยากทำอะไรให้นายทานตอนเช้า” โซดาตอบกลับ แต่ใบหน้าร้อนผ่าวชอบกลแค่โดนกอดเมื่อคืนก็นอนกอดกันกลมบนเตียง หมาเด็กกินเก่งจนเธอหมดแรงเลย“ไม่เห็นต้องลำบาก”“ก็ไม่ได้ลำบากอะไรเลยนี่”“ผมไม่อยากให้พี่ลำบาก เพิ่งจะแปดโมงเอง”ฮันเตอร์รู้สึกตัวเพราะคลำหาโซดาไม่เจอ เขาลุกจากเตียงในสภาพที่หัวยุ่งไม่เป็นทรง เสื้อก็ไม่ใส่ สวมแค่กางเกงขายาวสีเทา“ทำไมพี่ไม่ปลุกผมล่ะ”“เห็นนายหลับสบายเลยไม่อยากปลุก”“เมื่อคืนสบายตัวไปหน่อยมั้ง”คนเด็กกว่าพูดติดเล่น แต่เธอฟังดูก็รู้ว่าหื่นกามกินเก่งชะมัดเมื่อคืนเธอโดนจับยกขาไม่พักเลย เขาแรงดีเหมือนคนเก็บกด เก็บทุกท่าบนเตียง เรียกว่าใช้งานเตียงได้คุ้มค่าเลยล่ะโซดาตั้งใจทอดให้ขอบไข่ดาวกรอบๆ ก่อนเธอจะตักโปะบนข้าวผัด ตู้เย็นเขาไม่ค่อยมีเนื้อสัตว์ติดเท่าไหร่ เปิดไปเจอแต่เบียร์กระป๋อง พอเห็นผักที่พอทำได้ไม่กี่อย่าง กอปรกับมีไข่เหลืออยู่ด้วยเพราะงั้น... ข้าวผัดไข่โปะไข่ดาว มื้อเช้า
“อย่าเลย ถ้านายโดนจับได้ขึ้นมาจะแย่เอา”โซดาพูดแล้วก็รู้สึกขัดเขิน เธอกำลังเปลือยหน้าอกต่อหน้าเขานะ แต่เด็กนี่กลับมาชวนคุยเรื่องเดทซะงั้นทั้งมือจ้องจะจับ มองสองเต้าเธอตาเป็นมัน ไหนจะขบปากอยากชิมอีก“คุณแอลก็เตือนเรื่องนี้อยู่ นายอย่าแหกกฎของเธอดีกว่า” เธอใจเต้นแรงก็จริงที่ได้ยินเขาชวนเดท แต่พอมาคิดดู เราสองคนอย่าเสี่ยงกันเลยดีกว่า ทว่าดูจากความดื้อของฮันเตอร์แล้วเขาเอาจริง...“ไม่น่าจะมีคนจำเราได้หรอกมั้ง”“ต่อให้นายพรางตัวยังไงพี่ว่า... คนที่ชอบนายก็จำได้อยู่ดี”มือหนากอบกุมเนินเต้าสวย สายตาแพรวพราวของเขาก็สบมองกัน โซดาที่เขินจนวางสายตาไม่ถูก หลุบตาหนีแล้วเม้มปาก หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลยเพราะเขาเป็นคนทำ...หัวใจจะวายตายไหมเนี่ย“เหรอ”“อื้อ”ฮันเตอร์แค่เลิกคิ้วทะเล้น เพราะเขาสนใจเต้าสวยมากกว่า ก่อนอ้าปากงับยอดปทุมถัน พร้อมแลบลิ้นตวัดเลียขึ้นลงเขาบีบความนุ่มนิ่มที่เด้งสู้มือ พลางช้อนตามองสีหน้าเสียวสุดๆ ของโซดาที่เหยเก“อ่ะ” โซดาตัวกระตุก หลังโดนลิ้นร้อนเขากระตุ้นจุดเสียวซ่านกระโปรงตัวสั้นเธอถูกถกมากองที่เอว ฮันเตอร์ยกตัวขึ้นเล็กน้อย เขาถอดกางเกงลงไปกองช่วงตาตุ่ม แท่งร้อ
ร่างบางเม้มปากดึงหน้าเครียด เธอเดินตามหลังคนเด็กกว่าเข้าห้อง ตั้งแต่บนรถจวบจนถึงเพนท์เฮ้าส์ ฮันเตอร์ก็ปิดปากไม่พูดไม่จา เขาฮัมเพลงดูอารมณ์ดี แต่ยังเปิดโหมดงอนใส่เธออยู่นี่คงเป็นบททดสอบระดับสูง คือการให้โซดาเป็นฝ่ายง้อผู้ชายก่อน“เอ่อ...”เธอส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะมุ่นคิ้วติดกัน มองเขาที่ทำเหมือนเธอเป็นธาตุอากาศ ร่างสูงเดินปลดกระดุมเสื้อ พลางถอดนาฬิกาวางบนโต๊ะ แต่กลับไม่หันมามองเธอสักนิดเด็กนี่เอาจริงเหรอโกรธ... จริงดิโซดาเหมือนถูกความกดดันรายล้อม ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย เธอก็กวาดสายตาไปรอบห้อง ไม่มีตัวช่วยอื่นให้เธอเลือกเลย“เดี๋ยวก่อนสิฮันเตอร์ นี่นายจะเดินหนีพี่ไปไหน”จบแล้ว...ภาพลักษณ์ของโซดาหมดสิ้น ไม่เคยคิดภาพนี้ในหัวมาก่อน ภาพของเธอที่เข้าไปคว้าแขนเขาไม่ให้เดินหนี หลังอีกฝ่ายทำท่าจะเข้าห้องนอน ใบหน้าสวยติดประหม่าลามไปยังลมหายใจ“ขอโทษถ้าทำให้นายรู้สึกไม่ดี...”ฮันเตอร์ได้ยินคำขอโทษแล้ว เขาแอบอมยิ้มมุมปาก แต่เธอคงไม่เห็นตอนเขายิ้มหน้าทะเล้น โซดาคอตก งุดหน้าคางเกือบชิดอก มือก็เขย่าแขนเสื้อเขาให้หันมาคุยกันก่อน“ฮัน...”“แค่นี้เหรอครับ”“แค่นี้เหรอ ?”โซดากัดปากล่าง นี่เขาจะหย
“นายไม่กลัวว่าจะโดนตามแอบถ่ายอีกหรือไงฮัน”แอลถอนหายใจ แทนที่จะนัดเจอกันข้างนอก มีจังหวะหรือระยะห่างที่ไร้พิรุธว่า ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่ฮันเตอร์กลับวนเวียนใกล้ตัวโซดาเกินไปแบบนี้ถ้ามีภาพเขาหลุดอีกชุดที่สอง เธอต้องควักเงินจ่ายกระเป๋าแห้งแน่“ผมเข้าทางด้านหลัง ไม่น่าจะมีคนจับได้หรอกพี่แอล”“ดื้อชะมัด แต่ยังไงก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน”“ว่าแต่... พี่แอลมาข่มขู่คนของผมเหรอ”ฮันเตอร์แกล้งหยอกเย้า เขามาในสภาพสวมหมวกปกปิดใบหน้า แล้วก็ใส่แมสแต่ดึงลงมาไว้ใต้คาง“นายเห็นพี่ใจร้ายใจดำขนาดนั้นเลยรึไง” ผู้จัดการสาวจิปาก มองฮันเตอร์ที่ขำแล้วไหวไหล่ใส่“เผื่อพี่โดนเบื้องบนเขากดดันมาอีกแรงไง”“พี่โดนกดดันมาตลอดนายก็รู้”“แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ ผมไม่อยากให้พี่โซดามาอึดอัดด้วย”“เธอจะอึดอัดก็เพราะนายไม่ระวังพวกมือแอบถ่ายต่างหาก”“มันเป็นความผิดผมที่ไม่ระวัง หรือสตอคเกอร์ขายข่าวกันแน่พี่แอล...”โซดามองทั้งคู่สลับกันไปมา ก่อนโพล่งออกไป เพราะคิดว่าสองคนนี้กำลังจะทะเลาะกัน แต่ทว่า ผู้จัดการสาวกับตัวศิลปิน พูดจาจิกกัดกันเล่นเป็นปกติอยู่แล้ว“คุณแอลเขาไม่ได้ข่มขู่อะไรพี่หรอก เราคุยแล้วก็จบลงด้วยดี”
ผู้หญิงที่โซดาเจอมุมร้าน แนะนำตัวว่าชื่อแอล เป็นผู้จัดการสาวให้วงของแฮกอิท เธอเกริ่นอย่างสุภาพว่าขอคุยส่วนตัว โซดาก็เลยพาอีกฝ่ายขึ้นมานั่งคุยที่ห้องทำงานด้านบนบรรยากาศค่อนข้างอึดอัด โซดาไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า กอปรกับเธอที่มานั่งตรงหน้าเป็นผู้จัดการซุปตาร์ด้วยประหม่า...โซดาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ภายในห้องก็พาลเงียบสงัดอีก“ขอบคุณคุณโซดาที่ให้เกียรติมาคุยกับแอลนะคะ แล้วแอลก็ต้องขอโทษด้วยที่จะต้องพูดตามตรงค่ะ”ผู้จัดการสาวเกริ่นเสียงเรียบ สีหน้าจริงจัง เมื่อหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่อยู่ในกระเป๋ามาวางบนโต๊ะ“ฉันพอทราบเรื่องราวของคุณมาบ้างแล้ว...”“เรื่องของฉันเหรอคะ”“ใช่ค่ะ”“จากใครคะ”“จากคนที่เป็นคู่นอนของคุณ”สิ้นคำนั้น โซดาก็นิ่งชะงักไป ลมเย็นพลันแล่นผ่านขึ้นมาที่กลางอกแอลไม่ได้มีท่าทีคุกคามหรือข่มขู่ ใบหน้าเธอประดับรอยยิ้มทุกครั้ง เวลาที่ต้องปิดท้ายประโยคคำพูด แต่โซดานี่สิ ใจเต้นกระหน่ำปานจะหลุดจากอก ถ้าไม่นั่งเก้าอี้อยู่คงล้มตึงไปแล้ว“ฮะ- ฮันเตอร์เหรอคะคุณแอล” เธอพูดแล้วเม้มปาก การตอบไปแบบนั้นก็ไม่ต่างจากการยอมรับว่าฮันเตอร์คือคู่นอน...“คุณสองคนให้ข้อมูลตรงกันนะคะ”“เอ่อ...”“







