Masuk" ก็มาแอบดูคนที่มาถึงแล้วไม่ยอมบอกนะสิ" " รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่??ว่ามาถึงแล้ว" " เมื่อวาน.." " รู้ได้ไง??" " ก็เธอลงรูปอะไรล่ะ..." " อ่อ พอดีเมื่อวานไปเจอร้านๆนึงอาหารอร่อยมากเลยนะวันหน้าเราไปกินด้วยกันนะ อื้มม!!แล้วรุ่นพี่รู้ได้ไงว่าร้านนั้นอยู่ที่ไหน???" " ก็ต้องรู้สิก็ร้านนั้นเป็นร้านลั
หลังจากที่อากิระกลับไปอยู่ที่ญี่ปุ่นด้านมีนาก็จัดการงานของตัวเองจนเสร็จเธอก็เดินทางไปหาอากิระที่ญี่ปุ่นทันที ณ.สนามบินประเทศญี่ปุ่น มีนาเดินทางมาญี่ปุ่นโดยไม่ได้บอกอะไรอากิระเธอกะจะมาเซอร์ไพรส์เขาเธอลงจากเครื่องได้ก็หาที่พักเองเธอได้ห้องพักที่โรงแรมแห่งหนึ่ง มีนาเช็คอินเข้าโรงแรมเสร็จก็ออกไปหา
" ลูกพี่แล้วทำไมมารินะจะต้องส่งคนมาตามล่าลูกพี่ด้วยล่ะ??" " เธอไม่ได้ส่งมาตามล่าฉัน แต่เธอพุ่งเป้ามาที่มีนาคนเดียวแต่วันนั้นกูไปด้วยกันไง" " อ่อออ แบบนี้เองงั้นลูกพี่ก็โดนลูกหลงดิ" " ก็ไม่เชิง จังหวะลูกน้องที่เธอสั่งมามันเป็นไอ้พวกที่คอยตามฉันไงแล้วมันได้จังหวะของพวกมันๆก็เลยจัดการคู่เลย" "
อากิระลุกขึ้นเดินมาที่มารินะเขาจับไปที่ปลายคางของเธอแล้วบีบแรงๆ " โอ้ยย อากิคุงฉันเจ็บ!!" " มันก็คงไม่เจ็บเท่ามีนาหรอก..." เขาสะบัดหน้ามารินะให้หันไปตามแรงมือของเขาก่อนที่เขาจะ เดินกับไปที่นั่ง เขาหันมามองหน้าเธอก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปากขึ้นการยิ้มครั้งนี้มันเป็นการยิ้มที่เยือกเย็นจนไม่มีใครที่
ระหว่างที่ยามาโตะกำลังคุยกับนายของมัน พ่อขของอากิระก็เดินไปที่มารินะเขาสั่งให้ลูกน้องพามารินะกับยามาโตะไปที่โกดังหลังบ้าน " ปล่อยฉันนะ!!พวกแกจะพาฉันไปไหน???" " ใช่!!พวกแกจะพาเรา2คนไปไหน???" " ไม่ตต้องถามมากถึงเดี๋ยวก็รู้เอง" ลูกน้องพา2พ่อลูกไปที่โกดังหลังบ้านเสร็จก็ยืนคุมรอนายมาจัดการ ด้านมา
ดิวรีบเข้าไปดึงปรระตูรถออกแล้วพาอากิระออกมาจากตัวรถ ส่วนฟิวรีบเข้าไปช่วยมีนาท่หมดสติจากการโดนยิงเข้าที่ด้านหลังเลือดเต็มตัวของทั้งคู่ หลังจากที่ดิวกับฟิวช่วยกันพาคนเจ็บออกมาได้ไม่นาน ตู้มมม!!!!เสียงระเบิดจาการที่รถไถลกับถนนทำให้เกิดประกายไฟบวกกับน้ำมันที่ไหลออกมา ดิวกับฟิวรีบเอาตัวบังให้คนเจ็บ เอส
----มหาลัย------ วันนี้มารินะมารายงานกับอาจายร์ที่ปรึกษาที่มหาลัยแต่เธอก็ยังไม่ได้เจอกับอากิระเพราะเธอเรียนอีกคณะทำให้ไม่ได้เจอกัน " นี่แก!!" " ว่าไง มีอะไรเมาท์อีก??" " ได้ข่าวมาว่าคณะข้างๆมีนักเรียนเแลกเปลี่ยนเข้ามาคนนึงด้วยนะ" " เสียดายพายุไม่อยู่ไม่งั้นชวนมันไปดูหน้าแล้ว" " ไอ้ยุไม่อ
มีนามองไปที่สนามก็ยังไม่เห็นพายุเดินออกมา แต่กับเห็นเจ้าหน้าที่ขอเปลสนามให้ไปที่รถแทนรถของเธอสภาพตอนนี้พังเพราะกระแทกเข้ากับล้อรถที่กั้นข้างสนามอย่างแรง พายุโดนเอาขึ้นเปลแล้วพาออกมาอย่างเร็วรถพยาบาลมารอรับพายุที่ด้านหน้าแล้วนำตัวพายุส่งโรงพยาบาลทันที " วินนี่แกไปดูพายุก่อนเดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง
" คันสีน้ำเงินเหรอ?" " ใช่...ฝีมือดีเลย" " สนใจจะลงแข่งกับคันนั้นหรือป่าวล่ะ??เดี๋ยวจัดการให้เลยเอาป่ะ??" มีนามองหน้าอากิระที่มองดูรรถในสนามไม่วางตา อากิระยังคงไม่ตอบอะไรมีนาเลยได้แต่มองไปที่สนามต่อจนการแข่งในสนามจบกก้ได้เวลาของพายุที่จะลงสนาม ตั้งแต่พ่อของมีนาสร้างสนามนี้มาพายุลงสนามนี้แค่ไม่
ณ.สนามบิน หญิงสาวหน้าตาน่ารักเดินเข็นกระเป๋าใบใหญ่ออกมาจากสนามบินเพื่อมารอคนที่เธออยากเจอมารับเธอที่สนามบิน 📱📱📱 " โมชิ โมชิ " ( ว่าไง??) " อากิคุงลืมอะไรหรือเปล่า" ( ก็ไม่นะ...เธอมีอะไรรีบพูดฉันมีธุระ) " ก็วันนี้อากิคุงต้องมารับเราไม่ใช่เหรอ??" ( เดี๋ยวให้คนไปรับ) " อากิคุงมาร







