บทที่ 6 บางอย่างที่น่าสนใจ

“พรุ่งนี้น้องพอวาต้องไปแคสงาน ให้กับสินค้าตัวใหม่ค่ะ”

พริมาภาเป็นฝ่ายตอบแทน พร้อมกับขยิบตาส่งซิกให้เพื่อนรักด้วย

“ใช่ค่ะ ๆ พรุ่งนี้ทางโมเดลลิงให้น้องพอวาไปแคสงานเพื่อถ่ายโฆษณางานชิ้นหนึ่งค่ะ”

พลอยณิศารู้ทันเพื่อนรักดี จึงรีบรับมุกอีกฝ่ายด้วย ทว่ามีหรืออีกฝ่ายจะรู้ไม่ทัน แต่ก็เลือกที่จะเชื่อ เพราะเขายังคงอยากจะมีหญิงสาวอยู่ไปแบบนี้

“แม่จ๋าน้องพอวาอิ่มแล้วค่ะ”

เสียงใสของเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรของผู้ใหญ่ดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคนได้

“อร่อยไหมคะ ทานขนมอีกไหมเดี๋ยวคุณลุงสั่งให้ค่ะ”

กฤตธนัชถามขึ้น พร้อมกับตั้งท่าจะเรียกเด็กในร้านด้วย

“พอแล้วค่ะ คุณกฤต”

พริมาภารีบห้ามทันที

“น้องพอวาไม่ทานแล้วค่ะ น้องพอวาอิ่มพุงจะแตกแล้วค่ะ”

เด็กน้อยนั่งทิ้งแผ่นหลังไปกับพนักเก้าอี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่าอิ่มจริง ๆ และสิ่งที่เจ้าตัวเล็กแสดงออกมานั้นก็เรียกรอยยิ้มให้กับทุกคนบนโต๊ะได้อีกครั้ง

“ถ้าอย่างนั้นไปล้างมือ บ้วนปากกันค่ะ”

หญิงสาวบอกพร้อมกับเดินไปหาลูกสาวเพื่อพาคนมือเลอะไปห้องน้ำเพื่อทำความสะอาด

“เดี๋ยวฉันพาไปเอง”

พลอยณิศารีบเสนอ

“ไม่เป็นไร ฉันจะเข้าห้องน้ำด้วย แล้วคงจะไปที่รถเลยนะ”

หญิงสาวมองดูเวลา และเห็นว่าทุกคนน่าจะอิ่มกันแล้วด้วย เลยคิดว่ากลับเลยน่าจะดีกว่า

“จะกลับเลยเหรอครับ”

“ค่ะ จะได้ถึงบ้านไม่ดึกค่ะ”

“ครับ”

ชายหนุ่มรับคำอย่างว่าง่าย พร้อมกับเรียกเด็กในร้านให้คิดเงินด้วย

“ไปค่ะไปล้างมือกันนะคะ”

หลังจากจัดการทำความสะอาดเรียบร้อย สองแม่ลูกก็พากันเดินออกจากร้านเพื่อไปที่รถ ซึ่งเวลานี้เจ้าตัวกำลังโดนจับจ้องจากใครคนหนึ่งอยู่อย่างไม่รู้ตัว

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่ป้อง”

เสียงผู้เป็นน้องสาวดังขึ้น เมื่อเห็นพี่ชายที่นั่งข้าง ๆ กำลังให้ความสนใจกับอะไรบางอย่าง

หลังจากคุณกิ่งกาญจน์กับกัญญ์ณรัณไปมอบทุนการศึกษาเรียบร้อย ก็นึกอยากทานอาหารทะเลขึ้นมา จึงโทรให้คณาธิปออกมาเจอกันที่ร้าน ซึ่งเขาไม่ปฏิเสธเพราะเห็นว่าไม่ได้ออกมารับประทานอาหารนอกบ้านพร้อมหน้ากันแบบนี้มานานแล้ว และร้านนี้ก็เป็นร้านโปรดของครอบครัวเขาด้วย ชายหนุ่มจึงออกมาพร้อมกับบิดา

“นั่นสิมีอะไรหรือเปล่าแม่เห็นมองอะไรอยู่นานสองนาน”

ผู้เป็นมารดาสมทบบุตรสาวขึ้น

“มองเด็กครับ”

“เด็กที่ไหน นี่อย่างบอกนะว่าแกแอบเลี้ยงเด็กไว้ แม่ไม่ยอมนะตาป้อง”

หญิงสูงวัยรีบโวยวายขึ้นมาทันที

“นี่คุณ ลูกเราก็โตแล้วเขาจะมีเด็กเอ๊าะ ๆ บ้าง มันก็เป็นเรื่องธรรมดานะคุณ”

คุณคะนึงนิต ผู้เป็นบิดาเอ่ยขึ้นบ้าง น้ำเสียงติดจะแซวบุตรชาย และภรรยาเสียมากกว่าที่จะปรามจริงจัง

“ไม่ได้ฉันไม่ยอม ฉันอุตส่าห์ไล่ ...”

นางหยุดเพียงแค่นั้น ด้วยนึกขึ้นมาได้ ... ด้วยความโมโหสามีที่ให้ท้ายลูกเรื่องแบบนี้ เกือบจะหลุดพูดในสิ่งที่เธอทำเมื่อหลายปีก่อนออกมาแล้วเชียว

“ไล่ ... อะไรคะ”

“จะไล่อะไร ก็ไล่บรรดาแม่พวกที่มาเกาะแกะพี่ชายแกน่ะสิ”

มันก็เป็นเรื่องจริงเช่นนั้น ถึงแม้ว่านางจะเข้ามาควบคุมเกี่ยวกับเรื่องคู่ครองของบุตรชายได้ไม่เต็มร้อย แต่ก็ยังมีแอบ ๆ เขี่ยผู้หญิงพวกนั้นออกไปได้บ้าง

“ผมขอตัวสักครู่นะครับ”

ว่าแล้วร่างสูงใหญ่ก็รีบลุกจากโต๊ะไปทันที

“ไปไหนตาป้อง”

เสียงคุณกิ่งกาญจน์ไล่ตามหลังไปก็เท่านั้น เพราะไม่มีทีท่าว่าเจ้าของชื่อจะหยุดหรือหันกลับมาเลยสักนิด

“พี่ป้องเขารีบไปไหนของเขา”

กัญญ์ณรัณเองก็อดสงสัยไม่ได้เช่นกัน

“ยัยกัญญ์ตามไปดูสิ”

“นี่คุณจะไปยุ่งกับลูกทำไม เขาก็คงเจอคนรู้จัก หรือไม่ก็เพื่อน ๆ กันนั่นแหละ”

“เพื่อนที่ไหนกัน ตาป้องจะมีเพื่อนสักกี่คน อีกอย่างเพื่อนตาป้องฉันก็รู้จักทุกคนนั่นแหละ”

นางบอกพร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้ผู้เป็นสามี เมื่อรู้สึกโดนขัดใจ

ทุกคนในบ้านรู้ดีว่า คุณคะนึงนิตมักจะยอมและให้เกียรติผู้เป็นภรรยา อีกทั้งตามใจและให้สิทธิ์เด็ดขาดในหลายเรื่อง ๆ หากแต่ก็ใช่จะยอมไปหมดเสียทุกเรื่อง เพราะหากเรื่องเห็นว่าคุณกิ่งกาญจน์ทำไม่ถูกจริง ๆ ท่านก็ปรามเหมือนกัน และนางก็ยังเชื่อฟังในตัวท่านด้วย